op
×

Ένα κείμενο του Νίτσε για την ευγένεια και την χυδαιότητα

Διαβάστηκε
Ένα κείμενο του Νίτσε για την ευγένεια και την χυδαιότητα
«ΟΙ ΧΥΔΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΕΥΓΕΝΙΚΑ και γενναιόφρονα αισθήματα σαν κάτι να τους λείπει, να τους λείπει η ορθότητα, άρα -να τους λείπει-, η αληθοφάνεια.

Όταν μιλούν γι' αυτό, κλείνουν πονηρά το μάτι, σαν να λένε: «Κάποιο συμφέρον υπάρχει κρυμμένο πίσω απ' αυτό· δεν μπορεί να δει κανείς τι υπάρχει μέσα σε όλα τα πράγματα», και υποψιάζονται πως το ευγενικό πλάσμα γυρεύει να κερδίσει κάτι μ' έναν ελιγμό.

ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΠΕΙΣΘΟΥΝ, ΜΕ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΤΡΟΠΟ, πως ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καμιά εγωιστική πρόθεση, και πως περιφρονεί το μικρό κέρδος, τότε βλέπουν τον άνθρωπο αυτόν σαν έναν τρελό· του δείχνουν περιφρόνηση όταν τον βλέπουν να χαίρεται και γελούν με τη λάμψη των ματιών του. Και αναρωτιούνται: 

«Πώς μπορεί να είναι χαρούμενος όταν πάθει κάποια ζημιά; Πώς μπορεί να ζητά να ζημιώσει; Σίγουρα, το πάθος της ευγένειας θα είναι μπερδεμένο με κάποια αρρώστια του λογικού!». Τέτοιες ερωτήσεις κάνουν μέσα τους, έτσι σκέπτονται, όπως σκέπτεται κάποιος εμπρός στη χαρά που αισθάνεται ένας τρελός για την έμμονη ιδέα του. 

ΜΙΑ ΧΥΔΑΙΑ ΦΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ αν προσέξει κανείς δυο βασικά πράγματα. Πρώτον -μια χυδαία φύση- δεν λησμονά ποτέ ποιο είναι το συμφέρον της· δεύτερον, η μανία αυτή του σκοπού του κέρδους, είναι σ' αυτή πιο ισχυρή, παρά το βίαιο ένστικτο.

Μέλημά της και αξιοπρέπειά της είναι το να μην παρασύρεται από την άλογη παρόρμηση σε άκαιρες πράξεις. Η ΑΝΩΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΑΡΑΛΟΓΗ και αυτό γιατί ο ευγενής, ο γενναιόφρων άνθρωπος υπακούει στα ένστικτά του· στις πιο καλές στιγμές του, σταματάει το μυαλό του.

Ένα αρσενικό ζώο που προστατεύει τα μικρά του βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, ή που ακολουθεί το θηλυκό στον θάνατο, την εποχή του οργασμού, δεν λογαριάζει ούτε τον κίνδυνο, ούτε καν αυτόν τον ίδιο τον θάνατο, κι αυτό γιατί ακόμα κι η λογική του σταματά, η ευχαρίστηση που του προσφέρουν τα μικρά του ή το θηλυκό του και ο φόβος μην τύχει και τα αποχωρισθεί, το κυριεύουν ολοκληρωτικά, γίνεται πιο ζώο από ότι συνήθως είναι, όπως ακριβώς συμβαίνει στον ευγενικό, στον γενναιόφρονα άνθρωπο. 

ΜΕΣΑ ΤΟΥ, Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό αισθημάτων, είτε έλξεις είτε απωθήσεις είναι αυτές, που μιλάνε με τόση δύναμη, που μπροστά τους η διάνοια δεν μπορεί να κάνει τίποτ' άλλο παρά να σωπάσει ή και να παραδοθεί και να γίνει υπηρέτης τους.

Η καρδιά αλλάζει θέση, ανεβαίνει στον εγκέφαλο και τότε μιλάμε για «πάθος». Βέβαια, συμβαίνει πολλές φορές να δημιουργείται ένα αντίστροφο φαινόμενο, μια αναστροφή του πάθους κατά κάποιον τρόπο, όπως π.χ. στον Φοντενέλ, που κάποιος του έλεγε μια φορά τοποθετώντας του το χέρι στην καρδιά: «Αυτό που υπάρχει εκεί μέσα, φίλτατέ μου, είναι και αυτό εγκέφαλος». 

«ΑΝ ΟΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΟΥΝ τον εαυτόν τους, πώς θα μπορέσουν να καταλάβουν τον όχλο και να αναμετρήσουν δίκαια τον κανόνα; Μιλάνε λοιπόν και αυτοί για τρέλα, για έλλειψη πνεύματος, ωφελιμιστικού φυσικά, και για τον «χιμαιρισμό» της ανθρωπότητας, και παραξενεύονται για το τρένο της ζωής αυτού του ανόητου κόσμου που δεν επιθυμεί να αναγνωρίσει το «μόνο αναγκαίο του πράγμα». 

Αυτή είναι η αδικία των ευγενικών φύσεων, η αιώνια αδικία». Απόσπασμα από το βιβλίο του Φ. Νίτσε, Η θεωρία του σκοπού της ζωής, Εκδ. Δαμιανού.





Πηγή: doctv.gr 

Λέξεις Κλειδία - Tags
"Θεωρία του σκοπού της ζωής" Νίτσε
5
ευγένεια
4
Σχετικά άρθρα

Η ουρά του ΑΤΜ είναι το νέο ... καφενείο. Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Είμαστε ένας λαός με πολύ χιούμορ, γι' αυτό δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα» όπως λέει και η κυρία Κατερίνα στην Πανεπιστημίου. «Γελάμε και τους βγάζουμε τη γλώσσα. Τι νόμιζαν; Οτι θα μας κάνουν "μπου" και θα τρέξουμε να κρυφτούμε;»  Το ΑΤΜ έχει τους δικούς του κανόνες. Η υπομονή είναι ο πρώτος και η ευγένεια ο δεύτερος.

Νίτσε: Τα πιο προσωπικά ερωτήματα για την αλήθεια

Αυτός ο ένοχος δεν είναι, όπως θα πίστευε κανείς, ο αποδιοπομπαίος τράγος για τα σφάλματα των άλλων: είναι το θύμα των αδυνάτων, των ταπεινωμένων, των εξαθλιωμένων, που αναζητούν ένα οποιονδήποτε τρόπο για να αποδείξουν ότι έχουν ακόμη δύναμη.

Ο Φρίντριχ Νίτσε για τον θάνατο των λαών

Το κράτος; Τι ειν’ αυτό; Ε, λοιπόν, τώρα ανοίξτε τ’ αυτιά σας, γιατί θα σας μιλήσω για τον θάνατο των λαών. Το κράτος είναι το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά κτήνη. Ακόμη και το ψέμα του είναι ψυχρό, κι αυτό το ψέμα σταλάζει από τα χείλη του: «Εγώ το κράτος, είμαι ο λαός».
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×