op
×

Η περιπέτειά μας σε Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος ξεκινά. Ταξίδεψε και εσύ μαζί μας! [Φωτογραφίες]

Διαβάστηκε
Η περιπέτειά μας σε Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος ξεκινά. Ταξίδεψε και εσύ μαζί μας! [Φωτογραφίες]

Η περιπέτειά μας σε Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος ξεκινά. Ταξίδεψε και εσύ μαζί μας!

Για το  ταξίδι μας γράφει η  Ζέλα Φυκούρα

ΦΩΤΟ: Βάγια Βοζίκα, Μανώλης Μαυρής, Βούλα Σούκη,  Ζέλα Φυκούρα

Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


Διαβάστε εδώ όλα τα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα
απο το ημερολόγιο της Ζέλας Φυκούρα:

Δεύτερο: Βόλτα στην Χο Τσι Μινχ με cyclo, επίθεση των manga, με την πειρατίνα Ching Shih στον ποταμό Σαιγκόν [Φωτογραφίες]

Τρίτο: Χο Τσι Μινχ: Πώς κατάφερα να επιζήσω κυκλοφορώντας ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια [Φωτογραφίες]

Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Πέμπτο: Πώς άρχισε ο πόλεμος για το Βιετνάμ που κράτησε 30 χρόνια


Έκτο:
Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]. Με ταχύπλοο από Χο Τσι Μινχ (Βιετνάμ) - Πνομ Πενχ (Καμπότζη), δια μέσω του ποταμού Μεκόνγκ.

Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina



Το  enallaktikos.gr ξεκινάει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.


Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ.  Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ. Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.

Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.

Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.

Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα. Πάμε!


Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτης)




Η πρώτη μέρα του ταξιδιωτικού, πολιτιστικού και ιστορικού ημερολόγιου της Ζέλα Φυκούρα: "Πιο πολύ απ' τα μάτια σου, τα ταξίδια δουλεύουν στην ψυχή σου."



Αντί προλόγου: Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις ...

Πρωτού ξεκινήσουμε το κοινό μας ταξίδι - γιατί και το διάβασμα  της περιγραφής  ενός ταξιδιού, ταξίδι είναι  -  μάλλον …   πρέπει να συστηθούμε.

Εμείς  είμαστε μια ομάδα που ταξιδεύει.

Ο δρόμος μας έχει βγάλει σε περίεργα κι όμορφα μέρη, από το πέρασμα του Καρακορούμ και τους ορεινούς δρόμους των Δυτικών Ιμαλαϊων μέχρι το φαράγγι του ποταμού Αράξ στο μεσαιωνικό βασίλειο των Αρμενίων στο Ανί, κι από τις βομβαρδισμένες αρχαίες πόλεις του Ιράν μας οδήγησε την άλλη χρονιά στις φτωχογειτονιές της Τζακάρτας, κι ακόμη πιο πέρα, στις σκονισμένες  πολιτείες του δρόμου του μεταξιού.


Ποιοι φεύγουμε για τις ζούγκλες της Ινδοκίνας

Tο τελευταίο  ταξίδι κι είναι αυτό που θα σας αφηγηθώ και ίσως εσείς διαβάσετε, θα μας φέρει για 30 ημέρες στην Ινδοκίνα.

Ξεκινήσαμε πριν αρκετά χρόνια, και εκτός από ένα πυρήνα που παραμένει σταθερός, υπάρχουν φίλοι που έρχονται ή φεύγουν σε κάθε ταξίδι.

Έτσι ο αριθμός μας μπορεί να κυμαίνεται από 6 έως 20 συμμετοχές, όπως έγινε στο ταξίδι μας στην Ινδοκίνα.



Οι αρχές μας είναι απλές:

 - Προσπαθούμε να γνωρίσουμε τη χώρα που θα επισκεφθούμε, που σημαίνει ότι διαβάζουμε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά, βιβλία, άρθρα, ακούμε μουσικές, βλέπουμε ταινίες ή ντοκιμαντέρ.  

- Επιλέγουμε κοινά μέσα μεταφοράς,  τρώμε και πίνουμε στα μέρη που συχνάζουν οι ντόπιοι,  σεβόμαστε τις συνήθειές τους, προσπαθούμε να καταλάβουμε, δεν στεκόμαστε υπεροπτικά ούτε με οίκτο απέναντί τους. Το ταξίδι είναι ευκαιρία να ανοίξουμε την καρδιά μας.              

- Δουλεύουμε όλοι, ή σχεδόν όλοι, για τον σχεδιασμό και την πραγματοποίηση του ταξιδιού.

- Συγκρατούμε το κόστος, βρίσκουμε ξενοδοχεία στο κέντρο για να μπορούμε να κυκλοφορούμε και ανεξάρτητα ο ένας απ' τον άλλον, συνεργαζόμαστε με τοπικούς ταξιδιωτικούς πράκτορες  όπου είναι αναγκαίο. 




Πιο πολύ απ' τα μάτια σου, τα ταξίδια δουλεύουν στην ψυχή σου

Κι εγώ που γράφω αυτό το ημερολόγιο ονειρευόμουνα πάντα ταξίδια. Σίγουρα δεν θα κάνω όσα ονειρεύτηκα.

Όταν ήμουν πιο νέα, μου άρεσαν τα εξωτικά.

Tώρα έχω καταλάβει ότι πιο πολύ απ' τα μάτια σου, τα ταξίδια δουλεύουν στην ψυχή σου. 



Σε κάνουν λιγότερο καχύποπτο και φοβισμένο, γιατί έχεις ανακαλύψει την οικειότητα των άλλων τόπων και των άλλων ανθρώπων, σε κάνουν πιο αισιόδοξο γιατί κάθε μέρα δεν ξέρεις η τύχη σου τι θα σου φέρει, σου μαθαίνουν την μεγάλη τέχνη της επικοινωνίας χωρίς λόγια, με την έκφραση των ματιών, το νεύμα του κεφαλιού, το άγγισμα των χεριών. 



Σε κάνουν πιο παρατηρητικό στις μυστικές αφηγήσεις των ανθρώπων.

Στα ταξίδια μου λοιπόν  κατάλαβα περισσότερα απ' όσα είδα κι άκουσα.

Γιατί δεν έχει ήχο η υπομονή της γυναίκας που τραβούσε τα νήματα από τα κουκούλια του μεταξοσκώληκα τόσο αργά και προσεχτικά καίγοντας τα χέρια της για να μην τα σπάσει.



Δεν ακούγεται η κούραση των γυναικών που έσπαζαν και κουβαλούσαν πέτρες στα 4200 υψόμετρο κι έμεναν σε αντίσκηνα.



Δεν βλέπεις τη ματαίωση του σιδερά που τον αντικαθιστούν τα πλαστικά ή την ανυπομονησία του έφηβου φούρναρη πίσω από τον πάγκο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ούτε αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της χαράς της ασημοντυμένης μικρής που ήταν μουγγή και παίζαμε κρυφτό προσπαθώντας να την φωτογραφίσω. 



Τα  ταξίδια τα αναμασάς ξανά και ξανά, κάθε φορά καταλαβαίνοντας και κάτι παραπάνω.



Ημέρα 1η του ταξιδιού: 10/11/2016 10 το βράδυ απο το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος


Φύγαμε,  Φύυυγααααμεεε!

Πετάμε για  την Ντόχα του Κατάρ, από όπου θα πάρουμε την ανταπόκριση για Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ

ΦΩΤΟ: Μανώλης Μαυρής, Βούλα Σούκη,  Ζέλα Φυκούρα

(Σημείωμα γραμμένο στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου της Ντόχα, περιμένοντας την πτήση 970 της Qatar για Χο Τσι Μινχ)


Δουλειές, υποχρεώσεις, υποχρεώσεις, ευθύνες, ευθύνες, οικογένεια, ζόρια, Κι όμως φύγαμε!

Χωρίς ανάσα,  φύγαμε.

Πάμε να κολυμπήσουμε στη θάλασσα της Νότιας Κίνας, για βόλτες στα πιο όμορφα ρυζοχώραφα της Ασίας, για προσκύνημα στους ναούς με τα ονόματα των σύννεφων και του νερού. 





Πάμε να ταξιδέψουμε  στα νερά του Μεκόνγκ, του μητρικού ποταμού για τις χώρες της ΝΑ Ασίας και να συναντήσουμε τα νησιά που λάμνοντας  μετακινούνται  κυνηγώντας την καλύτερη ψαριά. 





Πάμε να γιορτάσουμε τους νικηφόρους αγώνες κατά της αποικιοκρατίας, την συντριβή της υπεροψίας και υπεροπλίας της πρώτης υπερδύναμης.

Πάμε να ακολουθήσουμε τα μονοπάτια του συνταγματάρχη Κουρτ, στα σκοτεινά πεδία των επιχειρήσεων της CIA στις  ζούγκλες του Λάος, όταν ετοίμαζαν μυστικούς στρατούς και κάνανε σπονδές με παραισθησιογόνα. 





Κι εγώ νοιώθω ότι πάω σε μέρη γνωστά, σε περιοχές που τα ονόματα τους  αποστήθιζα φοιτήτρια, όταν κάθε νίκη ή ήττα των Βιετκόνγκ, έφερνε αγωνία και χαρά μες την δικτατορία, γινόταν προσωπική δικαίωση. 



Ας δούμε λοιπόν που θα μας βγάλει κι αυτή τη φορά ό δρόμος μας.




11/11/2016, ώρα 02.00 στο αεροδρόμιο της Ντόχα περιμένουμε το αεροπλάνο για Χο Τσι Μινχ

Αίθουσα αναμονής, περιμένοντας την πτήση 970 της Qatar για Χο Τσι Μινχ.




Πετώντας με ... μαύρες σκέψεις 

Δύο το πρωί, αεροδρόμιο του Κατάρ στην απογείωση, χαζεύοντας έναν αεροδιάδρομο με σχήμα φοίνικα κατασκευασμένο πάνω σε ένα τεχνητό νησί, σκέφτομαι το «οικονομικό θαύμα» του Κατάρ, μιας χώρας  με 1,5 περίπου εκατομμύριο κατοίκους  και με 1,5 εκατομμύριο ξένους  εργάτες να δουλεύουν στα  εργοτάξια του, που καταλαμβάνει την μισή έκταση από την Πελοπόννησο. 




Με καθεστώς  απόλυτης  μοναρχίας, τσάκισε ανενόχλητο  από τα διεθνή ΜΜΕ τις λαϊκές εξεγέρσεις στην «Αραβική Άνοιξη». Διάβαζα στο Unfollow, σε ένα άρθρο του Α. Χατζηστεφάνου,  για την συμμετοχή των ελληνικών κατασκευαστικών εταιρειών στην προετοιμασία του Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ, ότι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δίνουν μάχη για να φέρουν στο φως τις συνθήκες σύγχρονης δουλείας που επικρατούν εκεί. 


[φωτο από mpouzou.gr]


Οι εργάτες αναγκάζονται να δουλεύουν  ατέλειωτες ώρες  σε θερμοκρασίες  των 40 και 50 βαθμών Κελσίου, συχνά χωρίς αρκετό νερό, με πολλά εργατικά ατυχήματα και προβλήματα με την  καρδιά τους, που δεν αντέχει σε αυτές τις συνθήκες  και με αμοιβές της τάξης των 110 ευρώ το μήνα. 



[φωτό Pete Pattisson]



Πολλοί προσπαθούν να αυτοκτονήσουν. Οι εταιρείες κατακρατούν τα διαβατήρια τους  διασφαλίζοντας την παραμονή τους. Οι συντάκτες του Gurdian  που αποκαλύπτουν συστηματικά τι συμβαίνει στα μεγάλα εργοτάξια,   ευαισθητοποιήθηκαν όταν είδαν στο αεροδρόμιο του Κατμαντού στις αναχωρήσεις  να στοιβάζονται οι εργάτες  με το πρόχειρο συμβόλαιο εργασίας για την Ντόχα και στις αφίξεις οι σειρές τα φέρετρα. 

….Με αυτές τις σκέψεις  απ' τη μια και με το βιβλίο φετίχ της εκδρομής  «Οι πόλεμοι του Βιετνάμ»  της  Marilyn Young,  που διάβαζα, άντε μετά να χαλαρώσω και να κοιμηθώ. 

Ειδικά στο σημείο που ένας Αμερικάνος  πιλότος περιγράφει  τα  πλεονεκτήματα για τις βόμβες  φωσφόρου: 

"Σίγουρα είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά τα αφανή παιδιά στη χημική βιομηχανία Dow. Το αρχικό προϊόν δεν ήταν τόσο ζεστό, αν οι κιτρινιάρηδες ήταν γρήγοροι μπορούσαν να το ξύσουν και να φύγει. Έτσι τα παιδιά άρχισαν να προσθέτουν πολυστυρένιο, τώρα κολλάει σαν σκατό στο σεντόνι. Αλλά αν οι κιτρινιάρηδες πηδούσαν μες το νερό σταματούσε να καίει. Έτσι άρχισαν να προσθέτουν λευκό φώσφορο κι έτσι το έκαναν να καίει καλύτερα. Τώρα θα καίει ακόμη και κάτω από το νερό. Και μια σταγόνα είναι αρκετή, θα συνεχίσει να καίει μέχρι το κόκκαλο, κι αυτοί πεθαίνουν έτσι κι αλλιώς από δηλητηρίαση". 


Παιδί θύμα του λευκού φωσφόρου



Το ήξερα ότι  όσο διάβαζα, όσο έβλεπα, όσο  περισσότερο καταλάβαινα, θα με επηρέαζε. Δεν πας σε τέτοια ταξίδια ανυποψίαστος.  Κι ίσως γι' αυτό τα διαλέγεις. Δεν γνωρίζεις τον κόσμο, αν το κάνεις ανώδυνα, εστιάζοντας μόνο σε αυτά που συνέβηκαν 2000 χρόνια πριν και στις διαφορές των γεύσεων του τσαγιού,  αποστειρώνοντας έτσι  την όποια επαφή σου από τη σύγχρονη ιστορία και τον τρόπο ζωής  των ανθρώπων. 

Γι' αυτό  λοιπόν το ταξίδι μεταφορικά και κυριολεκτικά ζόρικο. Πολλές είναι 4 + 7,30 ώρες στο αεροπλάνο αν δεν σε παίρνει ο ύπνος. 



Απ την  παρέα κυρίαρχος  του ύπνου ο Φίλιππος.

Ξυπνούσε μόνο για να φάει...

Η καλύτερη απάντηση  σε όποιον διαμαρτύρεται για έλλειψη άνεσης στα αεροπλάνα της Qatar. 




Πλησιάζουμε τη  Χο Τσι Μίνχ. 

Από το αεροπλάνο ο χάρτης της πόλης από επίπεδος γίνεται ανάγλυφος.

Πλάθονται υψώματα, δρόμοι, κατοικίες,  αναγνωρίζουμε από την λάμψη τους, τους ελιγμούς των ποταμών.

Επιτέλους ακουμπάμε γη. 






Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος:










Τρίτο: Χο Τσι Μινχ: Πώς κατάφερα να επιζήσω κυκλοφορώντας ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια [Φωτογραφίες]

Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος:

Τρίτη ημέρα του ταξιδιού

Βόλτα στη Σαϊγκόν ανάμεσα σε 10 εκατ. μηχανάκια: Το έτος του φλογερού Πετεινού, το χρυσό «Δέντρο των Περιπλανώμενων Ψυχών», οι μαγείρισσες του δρόμου



Διαβάστε εδώ όλα τα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα
απο το ημερολόγιο της Ζέλας Φυκούρα:

Δεύτερο: Βόλτα στην Χο Τσι Μινχ με cyclo, επίθεση των manga, με την πειρατίνα Ching Shih στον ποταμό Σαιγκόν [Φωτογραφίες]


Τρίτο: Χο Τσι Μινχ: Πώς κατάφερα να επιζήσω κυκλοφορώντας ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια [Φωτογραφίες]

Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Πέμπτο: Πώς άρχισε ο πόλεμος για το Βιετνάμ που κράτησε 30 χρόνια



Διαβάστε ακόμη:



Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina



Σχετικά άρθρα
,

Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Το enallaktikos.gr ταξιδεύει στην Ινδοκίνα. Με δικό μας ταχύπλοο, από την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ, δια μέσω του ποταμού Μεκόνγκ, στην Πνομ Πενχ της Καμπότζης. Για το συναρπαστικό ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα.

Γιατί δεν τρακάρουν ποτέ στο Βιετνάμ και θα αυτοκτονήσει ο διοικητής τροχαίας του Άουσβιτς. Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Ενώ οδηγούν ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις άναρχα και χαοτικά, χωρίς κανένα απολύτως Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, δεν τρακάρουνε ποτέ!  Πώς εξηγείται αυτό το "παράδοξο"; Μα, φυσικά με βάση τις θεωρείες του Χάους!

Glamping: Μια νέα τάση στον εναλλακτικό τουρισμό αναπτύσσεται και στην Ελλάδα

Eναλλακτικές διακοπές - Πρόκειται για ένα πιο... αναπαυτικό κάμπινγκ με περισσότερες παροχές, χωρίς να λείπει όμως η απόλαυση της διαμονής δίπλα στη φύση και τη θάλασσα.

Πώς άρχισε ο πόλεμος για το Βιετνάμ που κράτησε 30 χρόνια

Τον Ιούνιο του 1941, ο Χο Τσι Μινχ, ιδρυτικό μέλος του ΚΚ Ινδοκίνας, καλεί σε κίνημα για την εθνική σωτηρία με το αντιφασιστικό - αντιαποικιοκρατικό μέτωπο της Βιετμίν. Για το  ταξίδι μας γράφει η  Ζέλα Φυκούρα.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΒΙΟΜΕ: Κοκτέιλ πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης

26/07/17 21:00
Party οικονομικής ενίσχυσης της αποστολής της ΒΙΟΜΕ και του εργατικού ιατρείου στην έκτη παγκόσμια συνάντηση ανακτημένων επιχειρήσεων που πραγματοποιείται τον Αύγουστο στην Αργεντινή.
Περισσοτερα...
Χρησιμοποιούμε δικά μας cookies και cookies τρίτων για να βελτιώσουμε την εμπειρία σας και τις υπηρεσίες μας, αναλύοντας την περιήγηση στον ιστότοπό μας. Αν συνεχίσετε την περιήγηση, θεωρούμε ότι αποδέχεστε τη χρήση τους. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην Πολιτική cookies.×