op
×

Χο Τσι Μινχ: Πώς κατάφερα να επιζήσω κυκλοφορώντας ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια [Φωτογραφίες]

Διαβάστηκε
Χο Τσι Μινχ: Πώς κατάφερα να επιζήσω κυκλοφορώντας ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια [Φωτογραφίες]

Δύο κουβέντες για την πόλη που σήμερα, 3η ημέρα του ταξιδιού, θα επισκεφθούμε, την Χο Τσι Μινχ (Σαϊγκόν) του Βιετνάμ. Η περιήγηση μας ξεκινά από τις παγόδες Thien Hau και GIAC Lam, το "Δένδρο των περιπλανώμενων ψυχών" και την  "Κυρά της θάλασσας και των ναυτικών", στη γειτονιά της Cholon. Ελίσσομαι ανάμεσα σε 10 εκατομμύρια μηχανάκια και καταφέρνω να επιζήσω. Ειρηνική συνύπαρξη των Βουδιστών Μαχαγιάνα, των Ταοϊστών και των οπαδών του Κομφούκιου. Παζάρι μέχρις εσχάτων στα παραπήγματα δίπλα από την Binh Tay, την πιο παλιά αγορά της Χο Τσι Μινχ. Χαζεύω τις μαγείρισσες του δρόμου και ανακαλύπτω με έκπληξη ότι περιμένουμε το έτος του Φλογερού Πετεινού. Προχωράμε για τον καθεδρικό ναό και το επιβλητικό κτήριο του παλιού ταχυδρομείου και συναντάμε ένα άγαλμα που δακρύζει και τον μεγαλύτερο πίνακα του Χο. Κοπέλες γιορτάζουν την αποφοίτησή τους ντυμένες με φορέματα  Άο  Ζάι, κάτω  από το πρώην στρατηγείο της CΙΑ.


Για το  ταξίδι μας γράφει η  Ζέλα Φυκούρα


ΦΩΤΟ: Φίλιππος Βλυσσίδης, Βάγια Βοζίκα, Νατάσα Βουτυρά, Γιώργος Λιερός, Μανώλης Μαυρής, Θάλεια Πανδή, Βούλα Σούκη, Κυριακή Τσακίρη, Ζέλα Φυκούρα 


Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


To μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr θα δημοσιεύεται σε συνέχειες Κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή μετά τις 22:00.



Διαβάστε τα δύο πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα απο το ημερολόγιο της Ζέλας Φυκούρα:



Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina



Αυτό είναι το ταξίδι μας (χάρτες) 



Το enallaktikos.gr ταξιδεύει στην Ινδοκίνα. Εναλλακτικός τουρισμός σε Λάος, Καμπότζη, Βιετνάμ.


Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ. Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.


Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.


Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.


Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.


Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα. Πάμε!





12.11.2016:


Ημέρα 3η του ταξιδιού.


Είμαστε στην Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ.


Ξυπνάω όπως πάντα πολύ νωρίς.


Ευχή και κατάρα του ταξιδιού.


Κοντεύει 6 ...





Βγαίνω στον δρόμο να βρω καφέ.


Τα παιδιά στο απέναντι cafe ζεσταίνουν τις μηχανές τους.


Το εστιατόριο έχει ετοιμάσει την σούπα με τα νούντλς, κόσμος τρώει βιαστικά καθισμένος σε μικρά σκαμνάκια.  


Οι οδηγοί από τις λιμουζίνες  στα ξενοδοχεία δίπλα, πίνουν κάτι σαν φραπέ μοιράζοντας την πληρωμή τους.


Μου χαμογελάνε κάνοντας διάφορους μορφασμούς. 






Καταλήγω στο mini market να αγοράζω γιαούρτι γλυκό με μικρά κομματάκια αλόης και μπισκότα γεμιστά με κάτι πράσινο φωσφοριζέ που υποτίθεται ότι είναι τσάι. 


Λιγότερο από ένα ευρώ και τα δύο.


Ξαναγυρίζω στο cafe.


Ο καφές δυνατός κι αλμυρός.


Φυλάνε τα σακουλάκια με τους κόκκους σε κιούπια με χοντρό αλάτι.


Είμαι σε τέτοιο βαθμό εξαρτημένη που κι έτσι μου αρέσει.


Παραγγέλνω άλλον ένα, εγκαταλείπομαι  στο σκαμνάκι μου και χαζεύω  την πόλη να ξυπνάει.







Δύο κουβέντες για την Χο Τσι Μινχ (Σαιγκόν)


Μου αρέσουν οι πόλεις - λιμάνια.


Είναι πόλεις που βρίσκονται εδώ, αλλά ανήκουν κι αλλού.


Που περίεργα αναρωτιούνται τι να συμβαίνει εκεί έξω.


Που πρώτες μαθαίνουν τα νέα.


Που τις κουβαλούν οι ναυτικοί  στα ταξίδια τους, που τους κουβαλούν οι έμποροι την πραμάτεια τους. 





Σήμερα από το λιμάνι της πόλης διεκπεραιώνεται το 30% του συνόλου των εμπορευμάτων του Βιετνάμ.


Οι γερανοί δουλεύουν ασταμάτητα.


Μεγάλα φορτηγά, τραίνα, μεταφέρουν τα εμπορεύματα διασχίζοντας  τις αρτηρίες της χώρας  και των γειτονικών Καμπότζης και Λαός. 





 

Η πόλη συγκεντρώνει πάνω από το 35% των άμεσων ξένων επενδύσεων και παράγει πάνω από το ¼ της συνολικής βιομηχανικής παραγωγής του Βιετνάμ.


Έχει περισσότερους από 4,5 εκατομ. εργάτες, πολύ χαμηλή ανεργία και εσωτερική μετανάστευση.





Το οικονομικό επίπεδο της πόλης είναι το υψηλότερο του Βιετνάμ, οι τιμές  είναι συγκριτικά  ακριβές,  βλέπεις ουρανοξύστες, μεγάλα εμπορικά κέντρα  και  χριστουγεννιάτικη διακόσμηση και ακούς χριστουγεννιάτικα τραγούδια!


Παντού!


Το να ακούω το JINGLE BELLS στο Βιετνάμ που δεν το αντέχω ούτε σε παιδικό πάρτι,  ήταν η επιβεβαίωση του θριάμβου της  παγκοσμιοποίησης των αγορών.  



 

Το έτος του φλογερού Πετεινού


Και του σουρεαλισμού επίσης αν σκεφτείς ότι η  μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων, το 85%, είναι αγνωστικιστές και στην προσωπική τους ζωή ακολουθούν ένας συνδυασμό ηλιακού και σεληνιακού ημερολογίου, που σύμφωνα με αυτό, η πρωτοχρονιά δεν συμπίπτει με την 1η μέρα του Γενάρη αλλά γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες που επαναλαμβάνονται κάθε 60 χρόνια. 


Το 2017, είναι το έτος του φλογερού Πετεινού κι εύλογα άλλους ήχους θα περίμενα ν' ακούσω...





Η περιήγηση μας στις γειτονιές της  πόλης ξεκινά


Αφού ξύπνησε, έφαγε, εξοπλίστηκε με φωτογραφικές μηχανές,  βιβλία, καπέλα, χάρτες, αντηλιακά, αντικουνουπικά, όλη η παρέα, ξεκινήσαμε να ανακαλύψουμε τα πολλά επίπεδα ιστορίας της Χο Τσι Μινχ, παλιότερα Σαϊγκόν, της πόλης μας. 





Η πόλη είναι χωρισμένη σε περιοχές.

 

Στο κέντρο, κοντά στο λιμάνι, η  Cholon  είναι η παλιά συνοικία των Κινέζων,  με πολλά μικρά καταστήματα, την σκεπαστή αγορά, αποικιακά όμορφα κτίρια, πλήθος μπαράκια, καφέ, φοιτητόκοσμο, τουρίστες, φτηνά North Face,  εστιατόρια, spa και ναούς. 


Οι οποίοι  ναοί στην πλειονότητά τους ανήκουν στους  Βουδιστές  Μαχαγιάνα και  συχνά συνυπάρχουν  με τον Ταοϊσμό και τον Κομφουκιανισμό (μέσω της λατρείας των προγόνων). 





  






Στις παρυφές της συνοικίας της αγοράς, αλλάακόμη στο κέντρο,  είναι οι περιοχές των λαμπρών κτιρίων, των ακριβών καταστημάτων, των καθολικών ναών, της όπερας, του ταχυδρομείου, του Δημαρχείου, του παλατιού, των κυβερνητικών κτιρίων στην γαλλική γειτονιά, των Μουσείων και των ωραίων κήπων.













Κι ακόμη πιο έξω ξεκινούν οι ζώνες της  βιοτεχνίας, του χονδρεμπορίου, των εισαγωγών και τέλος πιο μακριά οι περιοχές  που είναι ανακατεμένες οι οικονομικές χρήσεις και η κατοικία,  οι περιοχές των εκατομμυρίων ανθρώπων που δουλεύουν σκληρά για το οικονομικό θαύμα της πόλης, της χώρας, για την μικρή «Κίνα».













Με δέκα εκατομμύρια μηχανάκια, τουκ-τουκ και cyclo



Ολοι κυκλοφορούν με μηχανάκια.


Δέκα εκατομμύρια μηχανάκια κινούνται στους δρόμους της πόλης από κατοίκους κι επισκέπτες.  


Το να διασχίσεις βέβαια αυτό τον δρόμο με τα μηχανάκια, τα καροτσάκια, τα cyclo, τα τουκ-τουκ, τα φορτηγά, τα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία, τα ποδήλατα,  είναι μια άλλη ιστορία. 










Οδηγούν "αντικανονικά" αλλά... δεν τρακάρουν ποτέ!


Μετά από συζητήσεις με την ομάδα καταλήξαμε ότι υπάρχει  μια μυστική συμφωνία που ρυθμίζει  την κυκλοφορία  ανθρώπων κι οχημάτων στην πόλη.


Προηγούνται οι άνθρωποι.


Με ψηλά το κεφάλι, με σταθερό βήμα, χωρίς δισταγμό, προχωράς, να περάσεις τον δρόμο. 


Όλοι έρχονται κατά πάνω σου. Κανείς όμως δεν σε χτυπά, δεν ακούς στριγκλίσματα φρένων, κανείς δεν δυσανασχετεί, ελίσσονται μαλακά κι όλοι περνάμε. 


Ήταν το πρώτο πράγμα και το πιο χρήσιμο που έμαθα στο Βιετνάμ.


Αλλιώς θα είχα παραμείνει στην μία πλευρά του δρόμου..










12.11.2016 - Χο Τσι Μινχ, πρωί 

Περιήγηση  στους Ναούς - Η κυρά της Θάλασσας και το Δένδρο των περιπλανώμενων ψυχών 


Πρώτα επισκεφθήκαμε την παγόδα της Thien Hau, της Θεάς της θάλασσας και των ναυτικών.


Την  κατασκεύασαν κινέζοι μετανάστες στις αρχές του 19ου αιώνα.





Αφρισμένα κύματα τα μαυρισμένα αετώματα του ναού και στις μετώπες  παραστάσεις από τη ζωή των  πλούσιων εμπόρων που καθισμένοι  σε δαντελωτά  μπαλκόνια κι ανθισμένα σπίτια,  χαιρετιούνται, χορεύουν, γελούν.






Το εσωτερικό ένα θαύμα.


Μέσα στην γαλάζια αχλή από εκατοντάδες θυμιάματα, διακρίναμεένα περίστυλο  μακρόστενο ναό. 




Την κεντρική αυλή περιέβαλλαν λεπτές κόκκινες κολώνες με αναγραφές ιερών κειμένων.





Τις στοές οριοθετούν σκούρα ξυλόγλυπτα.





Στο κέντρο  της αυλής,  σε μεγάλα μπρούτζινα σκεύη με κεφάλια λιονταριών  καίνε  τα εύθραυστα μακριά κεριά από σανταλόξυλο, στον ουρανό κρεμασμένες κινούνται ελαφρά αρωματικές κατασκευές από λιβάνι, αναπέμποντας τις δεήσεις των πιστών για ημέρες. 








Στο βάθος του ναού, τρία αγάλματα της θεάς βαρύτιμα στολισμένα, πίσω από δίσκους με προσφορές, δέχονται με την ίδια αδιαφορία που συνηθίζουν παντού οι θεότητες, τις προσευχές των πιστών. 






Στα περιστύλια το εμπόριο ανθεί.


Δέσμες κεριών, μεγάλες δεήσεις για να έχεις τη σιγουριά ότι θα εισακουστείς, ταινίες με ιερές επιγραφές και πολλά  ροζ  αυτοκόλλητα  χαρτάκια με ευχές. 


Θα παραμείνουν κρεμασμένα, μέχρι να γεμίσουν οι τοίχοι του ναού και να τα αντικαταστήσουν άλλα, με άλλες ευχές, άλλων ανθρώπων. 








Στην παγόδα GIAC Lam  με χρυσό «Δέντρο των Περιπλανώμενων  Ψυχών»


Κοντά στην Cholon δεσπόζει η παλαιότερη παγόδα της Σαϊγκόν που κατασκευάστηκε το 1744 από έναν ντόπιο, όταν κυβερνήτες της περιοχής και όλου του Νότιου Βιετνάμ ήταν οι  ευγενείς Nguyn.





Δεν είχαμε πρόσβαση στον ναό. Μέσα από την κλειστή πόρτα μπορέσαμε να διακρίνουμε μερικές από τις 98 μαύρες με χρυσά γράμματα κολώνες που στηρίζουν τον ναό, το πλήθος των αγαλμάτων και το κόκκινο με χρυσό «Δέντρο των Περιπλανώμενων  Ψυχών». 


Οι άνθρωποι που αγωνιούν για τους δικούς τους, προσεύχονται, γράφοντας τα ονόματα των αγαπημένων τους σε χαρτάκια και στη συνέχεια τα συνδέουν με το δένδρο. 






Αυτά τα  μικρά ροζ ή άσπρα χαρτάκια, τα οποία θα δούμε σε όλους τους ναούς που θα συναντήσουμε, όπως τα φτηνά τάματα στις δικές μας εκκλησιές και τα κουρελάκια στα δέντρα στις στέπες, που είναι δεμένα με τις δεήσεις και την ανημπόρια των ανθρώπων, είναι το δικό μου σέβασμα η δική μου προσέγγιση του ιερού. 






Στο προαύλιο  υπάρχουν  δύο λευκά μεγάλα αγάλματα  καθισμένα στη θέση του λωτού, ένα ιερό  δέντρο με τα φύλλα του σε σχήμα καρδιάς δώρο από τους Βουδιστές της Ινδονησίας, πολλά λευκά περιστέρια, ζωγραφισμένοι περιστερώνες, πανέμορφα λουλούδια και ο ... μοναχός Φίλιππος.














Στην Binh Tay,  την πιο παλιά αγορά της Σαϊγκόν





Μετά από την επίσκεψη στους ναούς, παραμένουμε στην ίδια περιοχή την Cholon και κατευθυνθήκαμε προς την Binh Tay, την πιο παλιά αγορά της  Σαϊγκόν.














Δυστυχώς,  εκείνη  ακριβώς την μέρα ξεκίνησαν  εργασίες αναστύλωσης  και  η αγορά  μετακόμισε  σε  αλουμινένια παραπήγματα.


Έτσι  βρεθήκαμε να σπρωχνόμαστε,  προχωρώντας με το ζόρι ανάμεσα  σε μπόγους με κοκαλάκια για τα μαλλιά, ασημοταινίες κι ασημόσκονες, φλοράλ καπέλα σταυροφόρων, άπειρα παπούτσια, παιδικές πάνες και πολύχρωμες συνθετικές κουβέρτες.





 





Τα μαγαζιά, ένας υπερυψωμένος χώρος  2Χ2, με την ιδιοκτήτρια  γονατιστή  κι όλα τα εμπορεύματα σε ράφια. 


Κάναμε σκληρές διαπραγματεύσεις για ένα σακίδιο των 8 ευρώ, φύγαμε, μας φώναξαν, ξαναγυρίσαμε, το πήραμε στα 5, φιληθήκαμε, όλοι ευχαριστημένοι.


Μεγάλη παράδοση το παζάρι για την Ανατολή.


Αν δεν το κάνεις δεν μπαίνεις στο παιχνίδι μαζί τους, δεν τους εκτιμάς. 






Θαυμάζουμε τις μαγείρισσες του δρόμου


Στα σοκάκια της αγοράς σταθήκαμε  θαυμάζοντας τις Βιετναμέζες μαγείρισσες του δρόμου.  





Κουβαλάνε με τη βοήθεια ενός μακριού ραβδιού, όλο τους τον εξοπλισμό.


Τον στήνουν στο πεζοδρόμιο κι ανοίγουν τις κατσαρόλες με τον βραστό ζωμό, τα ψημένα νούντλς, το αχνιστό ρύζι, τα μπολ με τις προσεχτικά καθαρισμένες  ρίζες, τα φύτρα, τον κόλιανδρο, το λάχανο, τις πιπεριές, τα κρεμμυδάκια και τα βάζα με τις σάλτσες από όστρακα, από σόγια, από δαμάσκηνα και τέλος τα πιο μικρά βαζάκια,  αυτά με τα μπαχαρικά, κι αρχίζουν να θαυματοποιούν  το φαγητό. 







Με πρόσωπο σοβαρό και χέρια αεικίνητα, οι μαγείρισσες προσθέτουν γεύσεις και χρώματα στο μπολ της πιο φθηνής σούπας, με γνώση κι αισθητική.


Έτσι για να ευφραίνονται κι οι πληβείοι. 




Εμείς ξενέρωτοι τουρίστες της πρώτης μέρας, φάγαμε στο κυριλέ εστιατόριο που μας οδήγησε ο τουριστικός μας πράκτορας, μιας και το είχε συμπεριλάβει στην τιμή της ξενάγησης. 




12.11.2016: Είναι μεσημέρι στην  Χο Τσι Μινχ

Περιήγηση στον καθεδρικό ναό και το ταχυδρομείο


Ένα άγαλμα που δακρύζει και ο πίνακας του Χο 



Μετά το φαγητό  προχωρήσαμε  για την εκκλησία της Παναγίας, της άμωμου συλλήψεως, της Notre Dame, όπως την ξέρουν οι ταξιτζήδες, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1877 και 1883 και θεωρείται λαμπρόπαράδειγμα της κλασικής γαλλικής αποικιακής αρχιτεκτονικής. 





Κάθε πέτρα που χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία της, είχε αποσταλεί από τη Γαλλία στο Βιετνάμ, τα τούβλα από την Τουλούζη, σε μια απίστευτη επίδειξη  σπατάλης – κόστισε 2,5 εκατομ. γαλλικά φράγκα - από τους  γάλλους κυβερνήτες. 





Οι δύο πύργοι 40μ, που ολοκληρώνονται με σιδερένια  καμπαναριά  κυριαρχούν στον ορίζοντα της πόλης.


Το άγαλμα της Παναγίας που στέκεται μπροστά από τον ναό, κατασκευάσθηκε στη Ρώμη και τοποθετήθηκε πολύ αργότερα το 1959. 


Το 2005 κυκλοφόρησε η φήμη ότι το άγαλμα δακρύζει, με συνέπεια πλήθη πιστών και περίεργων να συρρέουν  στο χώρο.


Η φήμη δεν επιβεβαιώθηκε  από  το Βατικανό.


Ακόμη όμως γίνονται ολονυκτίες  στα σκαλιά μπροστά  στο άγαλμα, ευσεβείς  ψάλλουν ύμνους και οι προσπάθειες αύξησης του κύκλου των πιστών συνεχίζονται, όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια,  στην βραδινή μας βόλτα. 







Ένας άντρας με κομμένο το ένα του χέρι - από τους ελάχιστους ζητιάνους που συναντήσαμε -  ξεχνούσε να ζητήσει χρήματα στην είσοδο της εκκλησίας.





Χάζευε το νιόπαντρο ζευγάρι που έβγαζε φωτογραφίες.


Θα το βλέπαμε κι αλλού,  πολλά νιόπαντρα ζευγάρια να φωτογραφίζονται σε  μνημεία, ναούς, ανδριάντες της πόλης τους.






Στο επιβλητικό κτήριο του παλιού ταχειδρομείου


Στην ίδια πλατεία βρίσκεται το παλιό ταχυδρομείο, το μεγαλύτερο της χώρας, που κτίσθηκε την ίδια περίοδο και εξακολουθεί να λειτουργεί.




Τις εσωτερικές πλευρές του κτιρίου κοσμούν χειροποίητοι χάρτες και το κέντρο  μια προσωπογραφία του Χο Τσι Μινχ, η μεγαλύτερη που υπάρχει στο Βιετνάμ, που φτιάχτηκε μετά το θάνατό του.







Κοπέλες γιορτάζουν την αποφοίτησή τους  ντυμένες  με φορέματα  Άο  Ζάι


Στην πλατεία μπροστά από το κτίριο τελειόφοιτοι γιορτάζουν την αποφοίτησή τους.


Οι κοπέλες είναι ντυμένες  με το χαρακτηριστικό βιετναμέζικο φόρεμα το Άο  Ζάι.


Ένα ρούχο που προέκυψε από τα καθημερινά φορέματα των Cham γυναικών  και τα βαρύτιμα των γυναικών της Σαγκάης.


Βρίσκεται στην καθημερινή γκαρνταρόμπα των  γυναικών του Βιετνάμ, και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν φοριέται μόνο από γυναίκες!










Καρτ ποστάλ  του 1905




Στο στρατηγείο της CΙΑ


Στην ίδια πλατεία κάτω από ένα όμορφο Αρ Ντεκό  κτίριο, ήταν το στρατηγείο της CΙΑ. 


Από αυτό απέδρασαν πανικόβλητοι με ελικόπτερο  οι τελευταίοι αμερικανοί και οι συνεργάτες τους, όταν οι Βιετκόνγκ κατέλαβαν την πόλη.






Διαβάστε τα δύο πρώτα κείμενα του μεγάλου αφιερώματος στην Ινδοκίνα
απο το ημερολόγιο της Ζέλας Φυκούρα:





Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος:

Τρίτη ημέρα του ταξιδιού μας επισκεπτόμαστε Το παλάτι της επανένωσης και το Μουσείο των Αμερικανικών Εγκλημάτων πολέμου και μαθαίνουμε για την σύγχρονη Ιστορία του Βιετνάμ








Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina

Σχετικά άρθρα
,

Γιατί δεν τρακάρουν ποτέ στο Βιετνάμ και θα αυτοκτονήσει ο διοικητής τροχαίας του Άουσβιτς. Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Ενώ οδηγούν ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις άναρχα και χαοτικά, χωρίς κανένα απολύτως Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, δεν τρακάρουνε ποτέ!  Πώς εξηγείται αυτό το "παράδοξο"; Μα, φυσικά με βάση τις θεωρείες του Χάους!

Πώς άρχισε ο πόλεμος για το Βιετνάμ που κράτησε 30 χρόνια

Τον Ιούνιο του 1941, ο Χο Τσι Μινχ, ιδρυτικό μέλος του ΚΚ Ινδοκίνας, καλεί σε κίνημα για την εθνική σωτηρία με το αντιφασιστικό - αντιαποικιοκρατικό μέτωπο της Βιετμίν. Για το  ταξίδι μας γράφει η  Ζέλα Φυκούρα.

Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Στο Πολεμικό «Μουσείο των αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» και  στο Reunification palace. «Σας περιμέναμε» είπε ο Μινχ, «για να σας παραδώσουμε την κυβέρνηση.» «Δεν σας έχει μείνει τίποτε για να παραδώσετε», του απάντησαν.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Χρησιμοποιούμε δικά μας cookies και cookies τρίτων για να βελτιώσουμε την εμπειρία σας και τις υπηρεσίες μας, αναλύοντας την περιήγηση στον ιστότοπό μας. Αν συνεχίσετε την περιήγηση, θεωρούμε ότι αποδέχεστε τη χρήση τους. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην Πολιτική cookies.×