op
×

Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Διαβάστηκε
Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα. Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Ημέρα 5η του ταξιδιού.

14 - 11 - 2016.

Είμαστε στην πρωτεύουσα  της Καμπότζης, Πνομ Πενχ.

Οι Μελανήσιοι. Οι Μονς.  Οι Χμερ.

Η ένωση του βραχμάνου και της Soma, της κόρης του βασιλιά των Νάγκας (Nagas) - θεότητας του νερού με μορφή φιδιού. Το αρχαίο βασίλειο της Chenla. O Jayavarman VII. 

Το 1863 η Καμπότζη έγινε  προτεκτοράτο της Γαλλίας. Ο Σιχανούκ. Η στάση ουδετερότητας. Στις 11 Μαρτίου του 1964, εξαγριωμένα πλήθη λεηλάτησαν την πρεσβεία των Η.Π.Α. στην Πνομ Πενχ.  

Το στρατιωτικό πραξικόπημα του Λον Νολ. Ο  Νίξον "δαγκώνει την σφαίρα". Η εμπλοκή των Αμερικάνων.  Η «Υπόθεση Ελευθερίας»...  Τα Β-52. Ο Κόλμπι, αρχηγός της CIA "η Καμπότζη,το μόνο θήραμα στην περιοχή». Οι Ερυθροί Χμερ στην εξουσία. «Πολ Ποτ η ανατομία ενός εφιάλτη». 

Σήμερα η δικτατορία του Χουν Σεν πληρώνεται από την ΕΕ και τις φίρμες των επώνυμων ρούχων, ενώ οι εργάτες δολοφονούνται."


Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης - η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ


Για το ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα


Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)



Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ.

Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.

Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.

Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.

Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.

Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πάμε!


To μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr  δημοσιεύεται σε συνέχειες κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή μετά τις 22:00.


Διαβάστε τα επτά πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina




Η ιστορία της Καμπότζης είναι πράγματι συναρπαστική





Τα πρώτα ίχνη ζωής  ανήκουν σε Μελανήσιους 40 χιλ. χρόνια πριν, αλλά είναι το 3.000 πχ. που πραγματοποιείται μια μεγάλη μετακίνηση πληθυσμών  από τις περιοχές των παγετώνων στην Ν. Κίνα, κι αυτοί  οι Μονς, είναι οι πρόγονοι  των Χμερ (Khmers) την  κυρίαρχη εθνότητα και σήμερα στην χώρα. 




Η επίδραση του  Ινδικού πολιτισμού  ξεκίνησε τον 1ο αιώνα πχ. όταν Ινδοί έμποροι από τον κόλπο της Βεγγάλης ταξίδεψαν στη θάλασσα της Νότιας Κίνας φέρνοντας εμπορεύματα, ιδέες και  τεχνικές στην περιοχή του Δέλτα του Μεκόνγκ  όπου ήκμασε  το αρχαίο βασίλειο των Funan. 





Ο μύθος αποδίδει την ίδρυσή του στην ένωση ενός βραχμάνου και της Soma της κόρης του βασιλιά των Νάγκας (Nagas θεότητες του νερού με μορφή φιδιού). 

Ο τελευταίος, σαν γαμήλιο δώρο στους μελλοντικούς συζύγους, έδιωξε το νερό που κάλυπτε την περιοχή για να τους δώσει μ’ αυτό τον τρόπο ένα βασίλειο.




Στην πραγματικότητα αυτός ο μύθος φαίνεται να συμβολίζει την ικανότητα των αποίκων από την Βεγγάλη να αποξηραίνουν τα έλη και να τα μετατρέπουν σε καλλιεργήσιμη γη.

Έφεραν επίσης τις θεότητες των Σίβα και Βισνού, οι οποίοι λατρεύονταν στην περιοχή. 




Από τον 6ο στον 8ο αιώνα η Καμπότζη κυβερνάται από μια σειρά αντιμαχόμενα βασίλεια.

Κινεζικά αρχεία αναφέρουν την περιοχή σαν υδάτινη και χερσαία Chenla ή Zhenla.

O Jayavarman II 802-850μχ,  ήταν ο θεμελιωτής   της αυτοκρατορίας  των Χμέρ  που άκμασε από τον 9ο έως και τον 13ο-14ο αιώνα, κατάφερε να απωθήσει τους Javanese και μέσα από μάχες και συμμαχίες να ενοποιήσει   το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Καμπότζης, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του σε Βασιλιά ελέω Θεού.

Περισσότερα όμως για τους βασιλιάδες της Καμπότζης και το βασίλειο των Χμερ, θα δούμε στο Ανγκόρ.




Τον 15ο αιώνα την χώρα δοκίμαζαν εμφύλιες και θρησκευτικές συγκρούσεις.

Οι Ταϊλανδέζοι κατέλαβαν το Ανγκόρ και το 1431 πήραν μαζί τους φεύγοντας χιλιάδες διανοούμενους, καλλιτέχνες και χορευτές των οποίων η επίδραση στον πολιτισμό της Ταϊλάνδης είναι ορατή μέχρι σήμερα. 




Από το 1600 μέχρι την έλευση των Γάλλων, η Καμπότζη κυβερνήθηκε από μια σειρά αδύναμων ηγετών οι οποίοι για την υποστήριξη τους, συχνά ζητούσαν την επέμβαση πότε του Βιετνάμ και πότε της Ταϊλάνδης. 




Το 1863 έγινε προτεκτοράτο της Γαλλίας.

Οι Γάλλοι επέβαλαν στην Ταϊλάνδη την απόδοση των βορειοδυτικών περιοχών και του Ανγκόρ στο βασίλειο της Καμπότζης.

Η γαλλική κυριαρχία μάλλον  διέσωσε την  χώρα από τον διαμελισμό της από τους ισχυρότερους γείτονες της. 

Ο βασιλιάς που ζήτησε την κηδεμονία των Γάλλων ήταν ο Νοροντόμ  ο οποίος βασίλεψε έως και το 1904 για να τον διαδεχτεί  ο αδελφός του ως  ο πιο πειθήνιος στις γαλλικές εντολές. 




Βασιλιάς Norodom


Η εξέγερση εναντίον των Γάλλων ξεκίνησε  στη χώρα το 1944 με την ίδρυση του Χμερ Ισάρακ  που λειτούργησε σαν ομπρέλα όλων των  ένοπλων και πολιτικών κινημάτων για την ανεξαρτησία.

Στις 9 Νοεμβρίου  του 1953 η Καμπότζη κερδίζει την ανεξαρτησία της  από τους Γάλλους αποικιοκράτες.

Ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχανούκ, επικεφαλής της χώρας, προσπαθεί να διατηρήσει μια στάση ουδετερότητας.



Norodom Sihanouk 


Αν και επίσημα ουδέτερη κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ, η χώρα βομβαρδίστηκε από την αμερικανική αεροπορία και έγινε θέατρο επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού, καθώς η μεθόριός της αποτελούσε καταφύγιο των Βιετκόνγκ.

Στις 11 Μαρτίου του 1964, εξαγριωμένα πλήθη λεηλάτησαν την πρεσβεία των Η.Π.Α. στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ  της Καμπότζης, πυρπόλησαν την σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών και στη θέση της ύψωσαν τη σημαία της χώρας τους.




Τον Μάρτιο του  1970 ο Σιχανούκ ανατρέπετε με στρατιωτικό πραξικόπημα από τον  Λον Νολ. 

Ο Λον Νολ,  από το 1960 ως Υπουργός  Άμυνας  και αρχηγός του Στρατού στην κυβέρνηση Σιχανούκ, είχε αναλάβει τον ρόλο της κατάπνιξης του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα. 




Το 1967, ως πρωθυπουργός της χώρας, χρησιμοποίησε τον στρατό για να καταστείλει με φοβερή αγριότητα  μια αγροτική εξέγερση  στο Samalute, στην επαρχία Battambang. 



Micheline Dullin


Αυτή η εξέγερση ήταν περισσότερο ένα αυθόρμητο ξέσπασμα της συσσωρευμένης οργής των αγροτών ενάντια στην έκπτωση της παραγωγής και την αρπαγή της γης τους  από  κινέζους επενδυτές (όπως και σήμερα γίνεται), στην υποχρέωσή τους σε δανεισμό, στην μετατροπή τους από αγρότες σε εργάτες γης, στην φτώχεια και στην καταστολή που υπέφεραν από τις δυνάμεις του στρατού και τις διεφθαρμένες διοικήσεις των περιοχών, παρά ένα οργανωμένο σχέδιο των κομμουνιστών.

Όμως έτσι αντιμετωπίσθηκε. 






Επίσκεψη της Τζάκι Κένεντι την ίδια περίοδο στην Καμπότζη στο πλαίσιο της εξομάλυνσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ



Η διμοιρία των αλεξιπτωτιστών και των αστυνομικών που εστάλησαν στην περιοχή θα είχαν έξτρα γενναιόδωρη αμοιβή για κάθε κομμένο κεφάλι  αντάρτη αγρότη  ή αριστερού που θα έστελναν  πίσω στη Πνομ Πενχ

Η εξέγερση  πήρε μεγάλη έκταση, επαρχίες ολόκληρες ξεσηκώνονται, ο Σιχανούκ θέλει να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της βίαιης καταστολής αλλά ο Λον Νολ είναι αδιάλλακτος και η τιμωρίες των εξεγερμένων κυμαίνονταν από συνοπτική εκτέλεση μέχρι το κάψιμο των χωριών και μαζικές εκτελέσεις. 




Μακάβρια στοιχεία δόθηκαν  στη δημοσιότητα για φορτηγά γεμάτα με κομμένα κεφάλια που στάλθηκαν από Μπαταμπάνγκ  στην Πνομ Πενχ, έτσι ώστε ο Λον Νολ να είναι  βέβαιος ότι το πρόγραμμά του είχε ακολουθηθεί. (στοιχεία από αγγλική Wikipedia).

Αυτή η πολιτική είχε σαν αποτέλεσμα την μαζική ενίσχυση των γραμμών των ανταρτών και  του  Κ.Κ. Καμπότζης.




Στις αρχές του 1968 η ποιότητα, η μαζικότητα κι η αποφασιστικότητα των συγκρούσεων των αγροτών που πια έχουν πλαισιωθεί και με διανοούμενους, φοιτητές, εργάτες, οδηγούν στην κήρυξη του ένοπλου αγώνα του αντάρτικου κινήματος των κόκκινων Χμέρ με επιθέσεις  με όπλα σε στρατιωτικά φυλάκια, ενέδρες σε αποσπάσματα και συγκρότηση ελεύθερων περιοχών. 

Η εξέγερση που αντιμετωπίστηκε με αποστολή  στρατευμάτων και εξοντωτικούς βομβαρδισμούς  σε χωριά  και σε  κρησφύγετα, αποθήκες και βιοτεχνίες όπλων  των ανταρτών, κατεστάλη.

Η αρχή όμως είχε γίνει. 




Khieu Samphan από τους επικεφαλής των κόκκινων Χμέρ



Ο Νίξον δαγκώνει την σφαίρα


Υπάρχουν ενδείξεις ότι κατά τη διάρκεια του 1969 ο Λον Νολ πλησίασε το στρατιωτικό κατεστημένο των ΗΠΑ για να μετρήσει τη στρατιωτική τους υποστήριξη για οποιαδήποτε δράση εναντίον του Σιχανούκ. 

Την ίδια περίοδο ο πρόεδρος Νίξον αποφάσισε να διευρύνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Καμπότζη, για να καταδιώξει τους Βιετμίνχ οι οποίοι χρησιμοποιούσαν  μεθοριακές περιοχές για το  σχηματισμό διεξόδων στο δίκτυο των μονοπατιών του Χο Τσι Μιν(χ), για στρατόπεδα ανάρρωσης  και για ανεφοδιασμό. 

Όπως  τόνισε τότε  «όταν δαγκώνεις την σφαίρα, δάγκωσε την καλά, να πηγαίνεις για το μεγάλο παιχνίδι».

Γιατί πεποίθησή  του ήταν, ότι για να τερματίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ, έπρεπε να τον επεκτείνει.

Έτσι η αμερικανική αεροπορία ξεκίνησε βομβαρδισμούς με τα B-52 στα σύνορα Βιετνάμ Καμπότζης.

Η αντίδραση των Βιετναμέζων ήταν να προχωρούν βαθύτερα και τα Β-52 τους ακολουθούσαν.




«Για τον Τζόνσον, το Βιετνάμ έμοιαζε να είναι τα πάντα γύρω από το σεξ, αποπλάνηση, υποταγή, και αν προκύψει η ανάγκη, βιασμός.

Ο Νίξον θεώρησε την Καμπότζη σαν φαγητό, μια χώρα που πρέπει να καταναλωθεί.

Οι πρώτες επιδρομές είχαν την κωδική ονομασία πρωινό.

Μετέπειτα επιδρομές βαθύτερα στην Καμπότζη ονομάστηκαν γεύμα και στην πορεία υπήρξαν αρκετές επιδρομές ώστε να έχουμε δείπνο, κολατσιό, επιδόρπιο.

Μενού ήταν η συνολική κωδική ονομασία. 



Micheline Dullin


Τις αεροπορικές επιδρομές θα ακολουθούσαν αστραπιαίες χερσαίες...

Από φόβο για την λαϊκή κατακραυγή πάρθηκε η απόφαση να κρατηθούν μυστικές από το Κογκρέσο και το αμερικανικό κοινό. 

Τα πρώτα βλαστάρια της συνωμοσίας του Ουοτεργκέιτ μπορούν να φανούν εδώ, όχι στον καθαυτό βομβαρδισμό μιας ουδέτερης χώρας, αλλά στην απόκρυψή του.

Σε μια περίοδο δεκατεσσάρων μηνών που τέλειωσε τον Απρίλιο του 1970, η επιχείρηση Μενού έκανε 3.630 επιδρομές, ρίχνοντας 110.000 τόνους βομβών.

Η επίδραση στον πόλεμο του Βιετνάμ ήταν μηδενική ,η επίδραση στην Καμπότζη καταστροφική.» [Μέριλιν Γιούνγκ ’Οι πόλεμοι του Βιετνάμ]




Ο Λον Νολ με την ισχυρή παρότρυνση του  αναπληρωτή πρωθυπουργού,  πρίγκιπα Sisowath Sirik Matak, ο οποίος ήταν συνεργάτης των ΗΠΑ,  εθνικιστικής και ηγέτης της επιχειρηματικής κοινότητας της Καμπότζης,  προχωρά σε  πραξικόπημα τον Μάρτιο του 1970. 

Η συμμετοχή της CIA παραμένει αναπόδεικτη, αλλά φαίνεται πιθανό ότι τουλάχιστον μερικοί πράκτορες της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών ήταν εν μέρει υπαίτιοι. (στοιχεία από Αγγλική Wikipedia) 



Εκδήλωση στην Πνομ Πενχ το 1971


Το Νο 4 είναι ο Αμερικανός πρέσβης E.C.Swamk

Ο Νοροντόμ Σιχανούκ κάλεσε τον κόσμο σε αντίσταση.

Έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις οι οποίες κατεστάλησαν με  ακραία βιαιότητα.

Υπήρχαν εκατοντάδες νεκροί  και χιλιάδες τραυματίες.

Υπήρξαν αναφορές  για τανκς  που συνέτριψαν  άοπλους πολίτες. 





O Σιχανούκ σχηματίζει εξόριστη κυβέρνηση με τους κόκκινους Χμέρ


Ο Λον Νολ  αποκλείει το βασικό λιμάνι τροφοδότησης των Βιετμίνχ και ζητά να εγκαταλείψουν τη χώρα εντός 72 ωρών.

Σε έκκλησή του στην εγκάθετη κυβέρνηση του Ν. Βιετνάμ ζητά να συνεργαστούν από κοινού για να αντιμετωπίσουν τους κόκκινους Χμερ και το Πατριωτικό μέτωπο του Νότιου Βιετνάμ το ΕΑΜ. 



Micheline Dullin


Η εμπλοκή των Αμερικανών


Ο Νίξον αν και δεν του είχε γίνει καμία πρόταση, απαντά θετικά. Σε ομιλία του τις 30/4/1970 προσδιόρισε την πολιτική της Αμερικής ως εξής: «Ζούμε σε μια εποχή αναρχίας. Σε ένα κόσμο του οποίου η πιο ισχυρή χώρα, η Αμερική, θα μπορούσε να ξεπέσει και να γίνει ένας αξιοθρήνητος, ανήμπορος γίγαντας. Στην Καμπότζη δεν δοκιμάζεται η ισχύς της Αμερικής αλλά η θέληση και ο χαρακτήρας της. Αν αποτύχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την πρόκληση, όλα τα άλλα έθνη θα αντιληφθούν ότι παρά τη συντριπτική μας δύναμη, οι ΗΠΑ όταν έρθει η στιγμή, θα βρεθούν να υστερούν».



O Nίξον ανακοινώνει την επίθεση στην Καμπότζη


Η επιχειρήσεις από τις δυνάμεις της Αμερικής και της δοτής κυβέρνησης  του Νότιου Βιετνάμ στο έδαφος της Καμπότζης προκάλεσαν μεγάλα κύματα διαμαρτυρίας στην Αμερική με πάνω από το ένα τρίτο των ανώτατων σχολών της χώρας να κλείνουν. 

Για να καταπνίξουν τις φοιτητικές διαδηλώσεις χρησιμοποίησαν πέρα από τις συνήθεις τακτικές απώθησης ακόμη και όπλα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 4 φοιτητές. 







Ο Νίξον κάλεσε την σιωπηρή πλειοψηφία να τον στηρίξει και στον χορό μπήκαν και τα ελεγχόμενα από την μαφία εργατικά συνδικάτα που με επιθέσεις  ματαίωναν ειρηνικές διαδηλώσεις.

Ο Λευκός Οίκος ανακήρυξε το εργατικό κράνος σύμβολο υψηλού πατριωτισμού. 





Με το κωδικό όνομα ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  τακτικά βομβαρδιστικά έκαναν οκτώ χιλιάδες αποστολές μεταξύ Ιουλίου του 1970 και Φεβρουαρίου 1971.

Το καλοκαίρι του 70, τουλάχιστον το μισό από το έδαφος της Καμπότζης είχε γίνει ζώνη ελεύθερης χρήσης πυρός.

Τα βομβαρδιστικά συνέχισαν να κονιορτοποιούν με βόμβες την Καμπότζη, τα δύο επόμενα χρόνια.




Τον Αύγουστο του 1973 η Γερουσία των ΗΠΑ έκανε ακροάσεις  για τις βόμβες που ρίχτηκαν εκεί πριν από χρόνια.

Ο σμηναγός  Τζ. Γκρέβεν περιέγραψε τις μυστικές επιδρομές και άλλες παράνομες πολεμικές ενέργειες, ανάμεσά τους τα  συνηθισμένα βασανιστήρια των υπόπτων για ανταρτική δράση (2 ανήλικων παιδιών και της μητέρας τους), την εκτέλεση αιχμαλώτων πολέμου, τον ακρωτηριασμό  εχθρικών πτωμάτων και τον βομβαρδισμό εχθρικών νοσοκομείων.




Η πολεμική αεροπορία εξέδωσε μια έντονη διάψευση για την τελευταία κατηγορία.

Δεν ήταν διακηρυγμένη πολιτική της πολεμικής αεροπορίας να βομβαρδίζει νοσοκομεία, είπε ο Γκρέβεν, αλλά ήταν η πρακτική της.

Η αναλογία ισχύει και για την πολιτική των ΗΠΑ. 

Όταν ανήγγειλε την επέμβαση στην Καμπότζη ο Νίξον τον Απρίλιο του 1970 ήδη η επέμβαση έτρεχε ένα χρόνο πριν.

Το 1969 η κυβέρνηση  των ΗΠΑ ισχυριζόταν ότι οι βομβαρδισμοί ήταν αναγκαίοι για την προστασία των αμερικανικών στρατευμάτων στο Βιετνάμ και ότι έπρεπε να είναι μυστικοί για να προστατευθεί η σχέση με τον πρίγκιπα Σιχανούκ. 

Το 1973 και τα αμερικανικά στρατεύματα και ο Σιχανούκ είχαν φύγει.

Μόνο οι βομβαρδισμοί παρέμεναν.

Το αμερικανικό Κογκρέσο κρίνοντας ότι οι όποιες  απόψεις για παράταση των βομβαρδισμών είναι ανυπόστατες  αποφασίζει τον τερματισμό τους.

Ο Νίξον προβάλλει βέτο και γίνεται ένας  συμβιβασμός  για παράτασή τους έως τις 15 Αυγούστου του 1973. 




Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δικαιολογήσει αυτές τις τελευταίες έξι εβδομάδες θανάτου.

Οι στόχοι των βομβών ήταν πυκνοκατοικημένες περιοχές αλλά το βασικό ακροατήριο ήταν ο Θιέου, στο Νότιο Βιετνάμ και η δέσμευση των ΗΠΑ απέναντί του ότι θα συνέχιζαν να τον υποστηρίζουν, αν το Ανόι αναιρούσε τις συμφωνίες. 

Οι βομβαρδισμοί ήταν η μόνη γλώσσα που οι Αμερικανοί νόμιζαν ότι καταλάβαιναν οι άλλοι, και τελικά η μόνη γλώσσα που μπορούσαν να μιλήσουν.




Το ίδιο διάστημα διατηρούσαν την παραπαίουσα κυβέρνηση του Λον Νολ, της οποίας η διαφθορά, η ανικανότητα και ο αυταρχισμός δύσκολα περιγράφονται.

Έτσι αντί να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ειρήνη με  την κατάπαυση του πυρός και απευθείας συνομιλίες με τον Σιχανούκ και τους κόκκινους Χμερ, για την οποία πίεζαν το Βιετνάμ και η Κίνα, ο Κίσινγκερ το αρνιόταν αδιάλλακτα.




Η στάση αυτή των ΗΠΑ, έδωσε τη δυνατότητα, σε μια όλο και πιο δυνατή πτέρυγα των εξεγερμένων Καμποτζιανών υπό τον Πολ Ποτ να αμφισβητήσουν τον Σιχανούκ και τις ήπιες μεθόδους ειρήνευσης της χώρας. 

Όσο ισχυρότεροι οι βομβαρδισμοί τόσο ισχυρότερη η πτέρυγα του Πολ Ποτ έως ότου ο χώρος για ένα μετριοπαθή αριστερό συνασπισμό εξαφανίστηκε τελείως. 



Πολ Ποτ


Όπως εξηγούσε στο κογκρέσο ο Ουίλιαμ Κόλμπι, αρχηγός της CIA, όταν του ζητήθηκε να δικαιολογήσει την σφοδρότητα των βομβαρδισμών, «η Καμπότζη, ήταν τότε το μόνο θήραμα στην περιοχή» και σε λίγο θα έβαζε λουκέτο. 





Τα θηράματα...!



"Προς ο τέλος του 1973, 2 εκατομμύρια άνθρωποι από τα επτά εκατομμύρια των Καμποτζιανών ήταν πρόσφυγες.

Οι ΗΠΑ δεν ανέλαβαν καμία ευθύνη για τη δημιουργία των προσφύγων. 

Μόνο 2,5 εκατομ. δολάρια δόθηκαν για ανθρωπιστική βοήθεια ενώ στο καθεστώς Λον Νολ για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια δόθηκαν 1,85 δις δολάρια.

Χρειάστηκαν επιπλέον 7 δις για να βομβαρδιστεί ο τόπος". 


W. Shawcross, Sideshow Ο Κίσινγκερ, ο Νίξον και η καταστροφή της Καμπότζης



 

Ο Σ. Σάνμπεργκ περιέγραψε μερικά «χωράφια θανάτου», όχι του Πολ Ποτ, αλλά των αμερικανών στο χωριό Ντιθ Πραν. 

Ο  W. Harben, υπεύθυνος του πολιτικού τομέα στην πρεσβεία των ΗΠΑ της Πνομ Πενχ αφηγείται: «Ένα βράδυ, μια μεγάλη πομπή χωρικών, σαν συνοδεία  κηδείας  προχωρούσε  στην κατεύθυνση των βομβαρδιστικών. Τα βομβαρδιστικά  αιματοκύλισαν την πομπή.» 




Οι Νew York Times  τον Mάη του 1973 δημοσίευσαν ότι: συντριπτικοί βομαρδισμοί  προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές, και σάρωσαν μια ολόκληρη σειρά από χωριά κατά μήκος του κεντρικού αυτοκινητόδρομου, περιλαμβάνοντας και εφτά χωριά στα ανατολικά της χώρας. Πλήθος χωρικοί σκοτώθηκαν. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο για μίλια.» [Ο πόλεμος του Βιετνάμ: Βιετναμικές και Αμερικανικές εκτιμήσεις και αντιλήψεις. Συλλογικό έργο.] 



Micheline Dullin


«Οι βομβαρδισμοί είχαν γίνει το ιερό και απαραβίαστο της αμερικανικής πολιτικής στην Καμπότζη. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να εκπλήσσει το γεγονός ότι ο εφιάλτης στον οποίο ο Πολ Ποτ μετέτρεψε τη νίκη των Ερυθρών Χμερ, χαρακτηριζόταν από μια βία εξίσου απόλυτη, αν και τεχνολογικά λιγότερο περίπλοκη.» [Μ. Γιούνγκ, Οι πόλεμοι του Βιετνάμ] 




Με τον καιρό το καθεστώς Λον Νολ έγινε πλήρως εξαρτώμενο από τις μεγάλες ποσότητες της αμερικανικής βοήθειας, και  προς το τέλος δεν διέθετε καν  την πολιτική και στρατιωτική βούληση που απαιτείται για να διατηρήσει την εξουσία. 

Το 1975, η κυβέρνηση έφτασε να ελέγχει μόνο την Πνομ Πενχ κι ακόμα δυο περιοχές στα  στα βόρεια σύνορα με την Ταϊλάνδη.

Ο Λον Νολ  επαφίεται  όλο και περισσότερο σε ότι τον συμβουλεύουν οι μάντεις και οι βουδιστές μυστικιστές.

Κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης των Ερυθρών Χμερ στην Πνομ Πενχ, ράντισε μια κυκλική γραμμή από άμμο γύρω από την πόλη, προκειμένου να την υπερασπιστεί.

Τέλος, την 1η Απριλίου του 1975 παραιτήθηκε και διέφυγε από τη χώρα. 




Οι Ερυθροί Χμερ στην εξουσία 

Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται. Γ. Λυκιαρδόπουλος


Στις 17 Απριλίου 1975 στην Πνομ Πενχ, εισέβαλε ο στρατός των Ερυθρών Χμερ.



 Οι στρατηγοί τους έλεγαν με περηφάνεια ότι τα στρατεύματα των αμόρφωτων χωρικών τους είχαν νικήσει οτιδήποτε είχε καταφέρει να επιστρατεύσει εναντίον τους η ισχυρότερη  στρατιωτική δύναμη του πλανήτη.

 



Ο πρώτος αδελφός Πολ Ποτ, όπως και το μέλος του πολιτικού γραφείου Κίου Σαμπόρν, ήταν στο κεντρικό στρατηγείο στη ζούγκλα.

Ένα ραδιοφωνάκι  μετάδιδε τα νέα της απελευθερωμένης Πνομ Πενχ.

«Η ατμόσφαιρα ήταν συγκρατημένη, χαμηλών τόνων. Αποφύγαμε να δείξουμε τα συναισθήματά μας. Δεν υπήρχε έκρηξη χαράς ή οτιδήποτε παρόμοιο...  Δεν τον συγχάρηκα. Είπε απλώς ότι ο καμποτζιανός λαός είχε κερδίσει. Αυτό ήταν όλο», θυμόταν ο Σαμπόρν. 



Khieu Samphan, Pol Pot


Χρόνια αργότερα οι αξιωματούχοι των Ερυθρών Χμερ, ατενίζοντας τα ερείπια του ουτοπικού καταστροφικού οράματος στο οποίο αφιέρωσαν τη ζωή τους, θα επιχειρηματολογούσαν ότι η ίδια η ταχύτητα της νίκης τους το 1975, περιέκλειε μέσα της τους σπόρους του αφανισμού τους.

«Το τραίνο προχωρούσε υπερβολικά γρήγορα. Κανείς δε μπορούσε να το κάνει να στρίψει.» 




Οι ηγέτες των Ερυθρών Χμερ συναντήθηκαν τον Μάη του 1975 στην ασημένια παγόδα, το πιο ιερό από τα βουδιστικά τεμένη.

Εκεί στάθμισαν τη μελλοντική τους πορεία. 

Εκεί μετά από 10 μέρες συζητήσεων, πήραν την απόφαση να  διαλύσουν το ενιαίο μέτωπο με τους υποστηρικτές του Σιχανούκ και τις άλλες μη κομμουνιστικές ομάδες, να απαλλαγούν από μετριοπαθείς πολιτικές γραμμές και να κάνουν το άλμα - “το εξαιρετικά υπέροχο” - της εγκαθίδρυσης μια κι έξω του ατόφιου  κομμουνισμού χωρίς συμβιβασμούς ή παραχωρήσεις….

Ο κύβος είχε ριφθεί.




Όπως ο ίδιος  ο Πολ Ποτ έλεγε, το  όραμα του ήταν μια πουριτανική αγροτική ουτοπία, και γι' αυτό έπρεπε όλα να ξεκινήσουν απ την αρχή. Να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες.

Ανακοινώθηκε το  1975 ως “Έτος Μηδέν”.

Ο αστικός  πληθυσμός   εξαναγκάσθηκε να εργαστεί σε ορυζώνες με σκοπό την “αναγέννηση μέσω της αγροτικής παραγωγής”. 




Σειρά είχε η «κάθαρση» του καπιταλισμού.

Για το σκοπό αυτό ανατινάχθηκε η Κεντρική Τράπεζα της Καμπότζης, καταργήθηκαν  τα χρήματα, σφραγίστηκαν οι  πρεσβείες, απαγορεύθηκε  κάθε θρησκευτική εκδήλωση  ακόμη και τα βιβλία, έκλεισαν  τα σύνορα και διεκόπη  κάθε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο, καταργήθηκε ο θεσμός  της οικογένειας, επιχειρήθηκε η εξάλειψη κάθε μορφής ατομικισμού, απαγορεύθηκε οποιαδήποτε έκφραση συναισθήματος, επιβλήθηκαν στολές και όλοι οι συνεργάτες του προηγούμενου καθεστώτος  δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και εκτελέσθηκαν. 




Κατά τη διάρκεια του πολέμου χιλιάδες πρόσφυγες από όλη τη χώρα πλημμύρισαν την Πνομ Πενχ για να διαφύγουν τις συγκρούσεις.

Το 1975 ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 2.000.000, με το μεγαλύτερο μέρος να αποτελείται από πρόσφυγες. 

Στα τέλη της Άνοιξης και τις αρχές του καλοκαιριού του 1975  διατάχτηκε η εκκένωση της Πνομ Πενχ.

Φάλαγγες ανθρώπων διέσχιζαν την χώρα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η λάμψη  από τις φωτιές τους, που έκαιγαν στο σκοτάδι στην άκρη του δρόμου απλωνόταν σε όλη τη χώρα.

Η πείνα είχε ήδη ενσκήψει.

Η βία ήταν και τυχαία και συστηματική.

Ο φόνος είχε γίνει ρουτίνα, το πρώτο διοικητικό εργαλείο στο οποίο γινόταν προσφυγή. 




«Κινέζοι εμπειρογνώμονες στον τομέα της αρωγής που είχαν γνωρίσει την Πνομ Πενχ παλιότερα και τώρα είχαν γυρίσει για να υποστηρίξουν την νέα κυβέρνηση, βρήκαν την πόλη αγνώριστη. 

«Οι δρόμοι ήταν έρημοι», ανέφερε ο διερμηνέας.

«Δεν είδαμε κανέναν. Μερικές από τις πόρτες των σπιτιών ήταν αμπαρωμένες, άλλες ήταν ορθάνοιχτες. Στα εργοστάσια και στο υπουργείο, όλοι φορούσαν μαύρα. Είχαν σανδάλια φτιαγμένα από λάστιχα αυτοκινήτων κι ένα καρό μαντίλι, το κραμά. Προσπαθούσαμε να τους μιλήσουμε… αλλά το μόνο που έβγαινε από το στόμα τους ήταν προπαγάνδα.»  [Φίλιπ Σόρτ  Η ανατομία ενός εφιάλτη.] 




Στη διάρκεια των επόμενων τριών χρόνων, ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι, σ’ ένα πληθυσμό εφτά εκατομμυρίων, θα θυσιάζονταν για την εφαρμογή των ιδεών του Σαλότ Σορ ή Πολ Ποτ.

Μια σημαντική μειονότητα εκτελέστηκε.

Οι υπόλοιποι πέθαναν από αρρώστιες, υπερβολική δουλειά ή πείνα. 




Αυτή η κατάσταση διήρκησε  έως και το 1979.

Ο λαός βρισκόταν στην απόλυτη εξαθλίωση και ο Πολ Ποτ αισθάνθηκε πως απειλείται, οπότε άρχισε τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις. 

Το Βιετνάμ αποφασίζει να εισβάλλει στη χώρα και να θέσει τέλος σ’ αυτή τη κατάσταση και τελικώς «ελευθερώνουν» την Καμπότζη  εγκαθιστώντας  μια νέα κυβέρνηση.




Ο Πολ Ποτ αποσύρεται  δυτικά της Καμπότζης, ο εμφύλιος συνεχίζεται, με τους Αμερικανούς  και το Πεκίνο να στηρίζουν με κάθε  τρόπο και μέσο τον Πολ Ποτ ενάντια στην κυβέρνηση της Καμπότζης και στο Βιετνάμ, με σκοπό να το εξαντλήσουν  οικονομικά και στρατιωτικά. 




Το  1997 αφού το Βιετνάμ έχει πια αποχωρήσει από την Καμπότζη και έχει υποχωρήσει σε όλες τις αξιώσεις προκειμένου να πετύχει την ειρήνη, ο Πολ Ποτ δεν είναι πια αναγκαίος, δεν είναι ο επίσημος εκπρόσωπος της χώρας στον ΟΗΕ, αλλά ένας άθλιος δολοφόνος  και συλλαμβάνεται από τους αντάρτες του.

Τον Απρίλιο του 1998, λίγο πριν δικαστεί για τα εγκλήματα του,  πέθανε από καρδιακή προσβολή.



 

Πόσα Πολλά Γιατί….

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φίλιπ Σορτ: «Πολ Ποτ η ανατομία ενός εφιάλτη»


Καμιά άλλη χώρα δεν έχασε ποτέ τόσο μεγάλο ποσοστό των πολιτών της σε μια μοναδική πολιτικής έμπνευσης εκατόμβη, η οποία να προκλήθηκε από τους ίδιους τους ηγέτες της. 





Γιατί όμως συνέδεσαν τόσο πολλοί Καμποτζιανοί διανοούμενοι την τύχη τους μ’ ένα κίνημα που αποδείχθηκε τόσο ειδεχθές;

Γιατί τόσο πολλά παλιά στελέχη των Ερυθρών Χμερ, άνθρωποι μορφωμένοι, ευγενικοί, που δικοί τους συγγενείς και φίλοι δολοφονήθηκαν στην διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Πολ Ποτ, εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ήταν ένας μεγάλος πατριώτης, οι αρετές του οποίου ξεπερνούν σε σπουδαιότητα τα λάθη του;

Γιατί η επανάσταση των Ερυθρών Χμερ έφθασε σε τέτοια αδυσώπητα, αβάσταχτα άκρα;




Δεκαοχτώ μήνες μετά το θάνατο του Πολ Ποτ, το 1998, όταν ο τελευταίος από τους αντάρτικους στρατούς είχε καταθέσει τα όπλα του και η ειρήνη είχε επιστρέψει μετά από τρεις δεκαετίες πολέμου, ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι παρήγγειλε σούπα με ρύζι και κάθισε να το φάει μαζί με την τρίχρονη ανιψιά του σε ένα πάγκο σε μια αγορά της Πνομ Πενχ. 

Μια καλοντυμένη γυναίκα, συνοδευόμενη από αρκετούς σωματοφύλακες, την πλησίασε από πίσω, την άρπαξε από τα μαλλιά και την σώριασε στο πάτωμα.

Οι άντρες την κλωτσούσαν και την χτυπούσαν μέχρι που λιποθύμησε.

Η γυναίκα άνοιξε προσεχτικά ένα δοχείο, κι έριξε πάνω στο σώμα του κοριτσιού τρία λίτρα νιτρικού οξέος.

Ο πόνος το  έκανε να ανακτήσει τις αισθήσεις του και να αρχίζει να ουρλιάζει.

Οι δράστες τράπηκαν σε φυγή. 





Tat Marina


Η κοπέλα ήταν η Τατ Μαρινά μια εκπληκτικά όμορφη νεαρή ηθοποιός που έβγαζε το ψωμί της με εμφανίσεις σε video για καραόκε.

Την προηγούμενη χρονιά την είχε αποπλανήσει ένας υπουργός της κυβέρνησης και την είχε εγκαταστήσει σε ένα φθηνό διαμέρισμα σαν παλλακίδα του. 

Η επίθεση έγινε από τη γυναίκα του.

Η νεαρή κοπέλα επέζησε φριχτά παραμορφωμένη.

Κανείς δεν διώχθηκε ούτε κλήθηκε σε απολογία.

Πολλές νεαρές κοπέλες τις μεταχειρίζονται αντίστοιχα - σαν χαρτομάντιλα, που χρησιμοποιούνται και πετιούνται. 




Οι ομοιότητα με τις φρικαλεότητες των Ερυθρών Χμερ είναι εκπληκτική.

Ο τρόπος να κατανοήσεις τα εγκλήματα που συνέβησαν είναι να προσπαθήσεις να μπεις στο μυαλό αυτής της όμορφης, μορφωμένης, έξυπνης γυναίκας, που εκδικείται παρακολουθώντας το οξύ να κατατρώει το σώμα μιας νέας κοπέλας και μαζί  κάθε ελπίδα  ευτυχίας στη ζωή της. 




Το ερώτημα «γιατί;» λοιπόν, πρέπει να απαντηθεί διαφορετικά.

Το πρωτεύον ζήτημα είναι ποιο στοιχείο της καμποτζιανής κοινωνίας επέτρεψε, και συνεχίζει να επιτρέπει, στους ανθρώπους να στρέφουν την πλάτη τους σε όσα γνωρίζουν για την πραότητα και την συμπόνια, διαπράττοντας φριχτές ωμότητες φαινομενικά χωρίς συνείδηση του τερατώδους των πράξεών τους  και ασφαλώς χωρίς τύψεις. 

Είναι το ίδιο ερώτημα που μπορείς να διατυπώσεις για τους Γερμανούς και άλλους, την περίοδο των ναζί, για τους Αμερικανούς στο Βιετνάμ, για τους Σέρβους στη Βοσνία, για τους Βόσνιους στη Σερβία, για τους Ισραηλινούς στην Παλαιστίνη, για τους τρομοκράτες του ισλαμικού φονταμενταλισμού…




Τα αίτια έχουν τις ρίζες τους στην ιστορία - η οποία δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι χώρες να αναζητήσουν ακραίες  θεραπείες σε καταστάσεις που αντιλαμβάνονται σαν ασθένειες, στη γεωγραφία – η οποία γεννάει τις πιέσεις  που μοιάζουν να τους δικαιώνουν, στην κουλτούρα – η οποία ορθώνει ή δεν καταφέρνει να ορθώσει ηθικές και πνευματικές απαγορεύσεις εναντίον τους, και στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα το οποίο επιτρέπει ή αρνείται στο άτομο να ενεργεί κατά το δοκούν. 




Ο Φίλιπ Σόρτ εργάσθηκε ως ξένος ανταποκριτής για τους Times του Λονδίνου, τoν Economist, και το δίκτυο του BBC στην Ουγκάντα, τη Μόσχα, το Πεκίνο.

Έχει συγγράψει την βιογραφία του Μάο Τσετούνγκ και του Πολ Ποτ. 

Για την κατανόηση της κατάστασης στην Καμπότζη, έμεινε για μεγάλο διάστημα εκεί, στις πόλεις και την επαρχία, συγκέντρωσε πάνω από 500 ώρες συνεντεύξεων, μίλησε με πολλά στελέχη των ερυθρών Χμερ και τον Ιένγκ Σαρί υπουργό εξωτερικών της κυβέρνησης Πολ Ποτ.

Η 700 σελίδων βιογραφία του Πολ Ποτ εκδόθηκε από τους Μοντέρνους Καιρούς.

Στις  11 Ιουνίου του 1997 ο Μοκ ένας από τους τελευταίους ηγέτες των Ερυθρών Χμέρ, μετά και την τελευταία δολοφονία που διατάχθηκε  από τον Πολ Ποτ,  του Σον Σεν, επίσης ηγέτη των Ερυθρών Χμερ, της οικογένειάς του, των βοηθών του και του 5χρονου εγγονού του, συγκέντρωσε τα στρατεύματά του, διακήρυξε ότι ο Πολ Ποτ είχε προδώσει τον αγώνα τους και ότι η τυραννία του έπρεπε να πάρει τέλος, και 24 ώρες αργότερα  έφτασε στο καταφύγιο του Πολ Ποτ. 

Ο Πολ Ποτ, η οικογένειά του και 20 σωματοφύλακες, διέφυγαν  με τα πόδια ακολουθώντας ένα μονοπάτι που οδηγούσε κατά μήκος της κορυφογραμμής  προς ένα αρχαίο συγκρότημα ναών. 

Εντοπίστηκαν από αεροπλάνα της ταϋλανδικής αεροπορίας και μερικοί από τους σωματοφύλακες που συνελήφθηκαν βρέθηκαν να κουβαλούν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια.

Ο ίδιος  ο Πολ Ποτ μεταφερόταν με μια αιώρα γιατί  ήταν αδύνατο να περπατήσει. 



Ta Mok 


Οι εναπομείναντες ηγέτες των Ερυθρών Χμερ συμμετείχαν σε συζητήσεις με την κυβέρνηση του Νοροντόμ  Ραναρίντ, γιου του Σιχανούκ, για κοινοβουλευτική λύση που θα έδινε τέλος στα υπολείμματα  του εμφυλίου.

Αλλά δεν ήταν γραφτό. 

Στις 5 Ιουλίου του 1997 ο Χουν Σεν, εταίρος στην κυβέρνηση  και από τότε έως σήμερα πρωθυπουργός της Καμπότζης, πραγματοποίησε στρατιωτικό πραξικόπημα.

Σκότωσε με συνοπτικές διαδικασίες  δεκάδες αξιωματούχους του κόμματος του Ραναρίντ, συνέλαβε  εκατοντάδες άλλους και ο Ραναρίντ οδηγήθηκε στην εξορία. 




Στα τέλη Ιουλίου  σε μια δημόσια μαζική συγκέντρωση,  οι τρεις αρχηγοί των Χμερ που έμειναν πιστοί και ο Πολ Ποτ, κατηγορήθηκαν από τη νέα ηγεσία των Χμερ, για όλες τις φρικαλεότητες που είχαν διαπραχθεί όσο ασκούσε την εξουσία. 

Ο αμερικανός δημοσιογράφος  Νέιτ Θάγιερ,  περιγράφει τη σκηνή: «καθόταν σε μια απλή ξύλινη καρέκλα, σφίγγοντας ένα μακρύ ραβδί από μπαμπού και μια βεντάλια... ένας βασανισμένος γέρος, με αδύναμα μάτια που αγωνίζονταν χωρίς να εστιάζουν σε κανέναν, να παρακολουθεί το όραμα της ζωής του να καταρρέει μέσα στην απόλυτη, οριστική ήττα..

Ο Πολ Ποτ έμοιαζε συχνά έτοιμος να κλάψει, ενώ οι τρεις κρατούμενοι διοικητές, αντίθετα είχαν απειλητική, σχεδόν υπεροπτική έκφραση, κοιτάζοντας ψυχρά και κατευθείαν στα μάτια τους ομιλητές  και το πλήθος. 

Δεν έδειχναν να φοβούνται.

Τα πλήθη, αν και σαν ρομπότ, έμοιαζαν να διασκεδάζουν και ταυτόχρονα ήταν γεμάτα δέος από το γεγονός, αλλά πολλοί από εκείνους που είχαν ανατρέψει τον Πολ Ποτ ήταν γεμάτοι σεβασμό. Μιλούσαν με ευγενικές εκφράσεις για τον καθαιρεμένο αρχηγό τους.

Όταν έφυγε, μερικοί υποκλίθηκαν σαν σε βασιλιά.» 




Ο Πολ Ποτ καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση και οι τρεις αρχηγοί εκτελέσθηκαν.

Αλλά κανείς δεν ήθελε  να διαπραγματευτεί  μια κοινοβουλευτική λύση με την νέα ηγεσία τον Ερυθρών Χμερ που ήλεγχε ακόμα μερικές περιοχές. 

Ο Χουν Σεν ήταν πολύ έξυπνος για να ξοδεύει χρόνο σε ένα κίνημα που έτσι κι αλλιώς κατέρρεε.

Στις 15 Απριλίου τα κυβερνητικά στρατεύματα έφτασαν σε απόσταση βολής από την κατοικία – φυλακή του Πολ Ποτ.

Οι φρουροί έβαψαν τα μαλλιά του για την περίπτωση που χρειαζόταν να διαφύγει.

Όμως το ίδιο βράδυ πέθανε στον ύπνο του. 

Αφού επιβεβαιώθηκε η ταυτότητά του, το σώμα του αποτεφρώθηκε σε μια στοίβα από σκουπίδια και λάστιχα αυτοκινήτων. 

Ένα οικτρό τέλος. 





Στην επίσκεψή μας στα Killing fields και στην διαβόητη φυλακή S21, το μουσείο Tuol Sleng,  ακούσαμε πολλές φορές να χαρακτηρίζεται  η περίοδος των ερυθρών Χμερ σαν Γενοκτονία, επειδή το εύρος  των εγκλημάτων που σημάδεψαν τη χώρα αυτή την περίοδο δεν μπορούν να περιγραφούν διαφορετικά. 




Ωστόσο, από την αρχή υπήρχε ένα κρυμμένο πολιτικό νόημα.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τους Βιετναμέζους που μετέτρεψαν το ανακριτικό κέντρο Tuol Sleng, σε μουσείο σχεδιασμένο κατά τα πρότυπα του Μπέλσεν προκειμένου να ανακαλεί στη μνήμη αντίστοιχες φρικαλεότητες. 

Και οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι η «γενοκτονία» ήταν προς όφελός τους.

Η εξίσωση «Όχι στον πόλεμο του Βιετνάμ όχι στους Ερυθρούς Χμερ» είναι απλουστευτική,  αλλά πολιτικά πουλάει.

Ο ρόλος της Αμερικής στην Ινδοκίνα τις δεκαετίες του 60 και του 70 συνετέλεσε στην ανάρρηση του Πολ Ποτ στην εξουσία, και η υποστήριξή τους  στον πόλεμο που έκανε με το Βιετνάμ στη δεκαετία του 80, τον βοήθησαν να αντέξει.

Επί πενήντα χρόνια, η σχέση της Αμερικής με την Καμπότζη ήταν μια θλιβερή ιστορία. 



O Colby αρχηγός της CIA σε επίσκεψή του στην Πνόμ Πενχ


Οι ενέργειες της Μαντλίν Ολμπράιτ, υπουργού εξωτερικών του προέδρου Κλίντον, να οδηγήσει τους επιζώντες ηγέτες των Ερυθρών Χμερ σε δίκη, και να καταδικαστούν για γενοκτονία, το πιο αποτρόπαιο των εγκλημάτων, θα επέτρεπε  στην Αμερική, να γυρίσει σελίδα με τιμή και να βρεθεί ηθικά και πάλι από πάνω. 




Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, ήταν να μετατρέψει τη γενοκτονία σε πολιτικό εμπόρευμα προς εκμετάλλευση, από κάθε εξωτερικό ή εσωτερικό θεσμό.

Άλλωστε, η Δύση εύκολα προσαρμόζει το έγκλημα στην τιμωρία, παρά το αντίθετο. 

Όταν το πραξικόπημα του Χουν Σεν χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες  για το τέλος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Καμπότζη, ο έξω κόσμος σιώπησε. 



Χουν Σεν 


Το γεγονός ότι το σημερινό σύστημα είναι εντελώς διεφθαρμένο, πως ότι έχει απομείνει από το φυσικό πλούτο της χώρας λεηλατείται, ότι τεράστιες εκτάσεις γης ξεπουλιούνται και οι κοινότητες εκδιώκονται, πως μίζες από εκατομμύρια δολάρια καταλήγουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των κυβερνώντων, ότι υπάρχει μια κουλτούρα ατιμωρησίας – που ισχύει όχι μόνο για τις γυναίκες των υπουργών που παραμορφώνουν με οξύ τις φιλενάδες των αντρών τους – αλλά σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, το ότι τα ανθρώπινα, συνδικαλιστικά, πολιτικά δικαιώματα παραβιάζονται ,ότι η αναλγησία στα παιδιά αποσιωπάται,   ότι οι πολιτικοί αντίπαλοι εξαφανίζονται  ή φυλακίζονται, θεωρείται θλιβερό αλλά αναπόφευκτο.




Την κατάσταση χρησιμοποιούν προς όφελος τους  πολυεθνικές εταιρείες,  που θεωρούν και διαφημίζουν στους ιστοτόπους  την Καμπότζη σαν ιδανική χώρα για επενδύσεις. 

Το περιβάλλον πράγματι είναι ιδανικό, αφού σε απεργία τον Γενάρη του 2017  των εργαζομένων σε εργοστάσιο ενδυμάτων μιας καναδέζικης φίρμας,  ο ιδιωτικός στρατός του Χουν Σεν επενέβη και πυροβόλησε πάνω από 30 άτομα, σκοτώνοντας πέντε και τραυματίζοντας σοβαρά τους υπόλοιπους.  




Τον Ιούνιο του 2016 το ευρωκοινοβούλιο με ένα ομόφωνο ψήφισμα δύο σελίδων που απαριθμούσε όλες τις πολιτικές και συνδικαλιστικές διώξεις του καθεστώτος καταδίκαζε τις ενέργειες της  κυβέρνησης  της Καμπότζης  και  καλούσε  να σταματήσουν τις  διώξεις.




Όμως,  μολονότι όπως αναφέρει το ψήφισμα:. « ……λαμβάνοντας υπόψη ότι η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Καμπότζης από άποψη αναπτυξιακής βοήθειας, με νέα χορήγηση πόρων για την περίοδο 2014-2020, ύψους 410 εκατομμυρίων EUR· λαμβάνοντας υπόψη ότι η ΕΕ στηρίζει ένα ευρύ φάσμα πρωτοβουλιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα που υλοποιούνται από καμποτζιανές ΜΚΟ και άλλες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών· ότι η Καμπότζη είναι άκρως εξαρτημένη από την αναπτυξιακή βοήθεια.

Πέρα από την φραστική καταδίκη καμία οικονομική κύρωση δεν επιβλήθηκε.

 



Η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ



To μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr  δημοσιεύεται σε συνέχειες κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή μετά τις 22:00.


Διαβάστε τα επτά πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ


Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]


Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 



Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος:


15 Νοεμβρίου 2016 ξημέρωμα
 
Με φοβερές  κραυγές που εμψυχώνουν ή τρομάζουν, σε μια ακαταλαβίστικη αντρική γλώσσα, ικανή να συνενώσει τον οδηγό, τα παιδιά της ρεσεψιόν, τον γείτονα με τα τρανζίστορ, τον Μανώλη και τον Γιάννη, καταφέραμε το αδιανόητο. 

Να φορτώσουμε τα πράγματα στο βαν, να χωρέσουμε και μεις και να ξεκινήσουμε για το μυθικό Ανγκόρ.

Ανγκόρ  το θαύμα!!!

Ό,τι κι αν έχεις διαβάσει, ακούσει, δει... δεν περιγράφουν τη σαγήνη του  Ανγκόρ.

Θα μπορούσα να περιδιαβάζω συνεπαρμένη για μέρες.

Να βλέπω, να καταλαβαίνω, να ονειρεύομαι.










Σχετικά άρθρα

"Αποκάλυψη, Τώρα!": Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης με Κόπολα- Μ. Μπράντο στην "Καρδιά του Σκότους" ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ

Ολο το παρασκήνιο της  ταινίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ που τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα, στο Φεστιβάλ Καννών, με βάση την νουβέλα του Τζόζεφ Κόνραντ "Η Καρδιά του Σκότους."

Ανανεωτικό 2ήμερο «ειρηνική (δια)τροφή, διαβίωση» στο αειφόρο κτήμα δημιουργίας της "Κιβωτού Κορογώνα"

Το αειφόρο εγχείρημα για την ολιστική μάθηση 'Κιβωτός Κορογώνα' στη Λακωνία, προσκαλεί όλους και όλες σε ένα πρακτικό και βιωματικό εκπαιδευτικό 2ήμερο .

Τα 6 νέα, καλύτερα και οικονομικά hotels και hostels στην Ευρώπη

Νέοι, κομψοί αλλά και οικονομικοί ξενώνες και ξενοδοχεία στην Ευρώπη, με δυναμική παρουσία που στοχεύουν στη γενιά Instagram προσφέροντας εξαιρετική αξία στην διαμονή και ατμόσφαιρα πάρτι.

Οι 14 καλύτερες πόλεις της Ευρώπης για μοναχικούς ταξιδιώτες

Όταν επιλέγετε τον ιδανικό προορισμό σας, σκεφτείτε αν προτιμάτε μια μεγάλη πόλη με ένα απλό σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών που θα σας βοηθήσει να καλύψετε περισσότερα μέρη ή μια μικρότερη πόλη που είναι εύκολο να εξερευνήσετε με τα πόδια.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×