op
×

Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Διαβάστηκε
Μπήκαμε στο  εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου  στην đau khổ này, την  πόλη που υποφέρει  [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα. Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.


Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην "πόλη που υποφέρει"...

Για το ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα

ΦΩΤΟ: Βαγιά Βοζίκα, Φίλιππος Βλυσίδης, Νατάσα Βουτυρά, Γιώργος Λιερός, Μανώλης Μαυρής, Θάλεια Πανδή, Κυριακή Τσακίρη, Ζέλα Φυκούρα 

Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη



Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)




Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ. Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.




Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.

Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.

Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.

Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πάμε!



To μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr  δημοσιεύεται σε συνέχειες κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή μετά τις 22:00.


Διαβάστε τα έξι πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ


Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]


Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 



Με ταχύπλοο φτάσαμε από την Χο Τσι Μινχ (Βιετνάμ) - στην Πνομ Πενχ (Καμπότζη), δια μέσω του ποταμού Μεκόνγκ.

14.11.2016: 5η μέρα της εκδρομής είμαστε στην πρωτεύουσα της Καμπότζης, Πνομ Πενχ

Πνομ Πένχ ή đau kh này (αυτή που υποφέρει) 

Ξυπνάμε με την άνεσή μας. 

Χαζεύω τον όμορφο δρόμο μας, τον γείτονα με τα ανταλλακτικά για μηχανάκια που την άραξε από το πρωί με τον ανεμιστήρα απέναντι, τα πιτσιρίκια που κάθονται στην αυλή του διπλανού αμφισβητούμενης ηθικής μπαρ, με το όνομα “Angry Birds”, δίπλα στο ξενοδοχείο.







Η ξεχτένιστη μικρούλα μου στέλνει φιλάκια, κι ο μικρός spiderman κλαίει. 





Διάφορες σκέψεις για παιδική πορνεία μου έρχονται στο μυαλό. Εικόνες από το  ντοκιμαντέρ του Εξάντα «ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ TRY ON» που γυρίστηκε το  2006. «Μου έκαναν ηλεκτροσόκ για να δεχτώ να πάω με τον πελάτη. Εγώ συνέχισα να αρνούμαι και με έκλεισαν σε ένα υπόγειο γεμάτο φίδια».




Η Τράι Ον είναι σήμερα δεκατεσσάρων ετών, όταν η μητέρα της την πούλησε, ήταν μόλις επτά. Πρόκειται για ένα από τα, τουλάχιστον, 30.000 παιδιά που εκπορνεύονται στην Καμπότζη, το νέο κέντρο της παιδικής πορνείας του πλανήτη. Tα περισσότερα, όταν τα ρωτάς ποιο είναι το όνομά τους, απαντούν Try On, δηλαδή «Δοκίμασέ με»...




Το 1/3 των παιδιών στην Καμπότζη είναι σεξουαλικοί σκλάβοι σύμφωνα με την μη κυβερνητική οργάνωση «End Child Prostitution, Abuse and Trafficking (ECPAT)». 

Η ασιατική χώρα θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς παιδόφιλων στον κόσμο, ενώ σύμφωνα με ανεξάρτητες εκθέσεις όλο και περισσότεροι Δυτικοί και Ασιάτες ταξιδεύουν στην Πνομ Πενχ, και άλλες πόλεις της χώρας, μόνο για να κάνουν σεξ με ανήλικα παιδιά και να επιστρέψουν στην βάση τους. 



Στον Αθέατο Κόσμο,  στήλη της προλεταριακής σημαίας, δημοσιεύθηκαν στοιχεία της  κινέζικης  εφημερίδας  «Σαγκάη Σταρ» : «Όλοι συνομολογούν πως η πορνεία επεκτάθηκε από την εποχή που τα Ηνωμένα Έθνη έστειλαν στην Καμπότζη πάνω από είκοσι χιλιάδες στρατιώτες και αστυνομικούς στα πλαίσια της πολυεθνούς δύναμης που συνεστήθη από το 1991 για να επιβάλει την «σταθερότητα».  



Αργότερα τη σκυτάλη πήραν τα δυτικά τουριστικά πρακτορεία, οι προαγωγοί και οι διεφθαρμένοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, που την μετέτρεψαν σταδιακά στον ελκυστικότερο τόπο σεξο - τουρισμού για τους  τουρίστες από την Βόρεια Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική, την Ιαπωνία και την Αυστραλία, ύστερα μάλιστα από τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στην γειτονική Ταϊλάνδη. 


Ομάδες παιδιών από το Βιετνάμ και την Καμποτζιανή  ενδοχώρα, απάγονται και οδηγούνται βίαια στα πορνεία. Σε αυτά βασιλεύει η αθλιότητα, οι συνεχείς κακοποιήσεις, οι εξαφανίσεις και ο «πάγος», ένα φτηνό χημικό ναρκωτικό, που βυθίζει τα παιδιά σε έναν διαρκή λήθαργο.» 




Η ιστορία της Kieu


Σύμφωνα με την Huffington Post το 2013, η Οργάνωση Freedom Project επισκέφτηκε την Καμπότζη για να εξετάσει το σεξουαλικό εμπόριο παιδιών στη χώρα. 

Οι αποκαλύψεις παρουσιάστηκαν σε ντοκιμαντέρ του CNN με τίτλο: «Καθημερινά στην Καμπότζη: Ένα Ντοκιμαντέρ του CNN και του Freedom Project». Σε αυτό περιλαμβάνετε η ιστορία της Kieu. 

«Όταν η Kieu έγινε 12 χρονών, η μητέρα της, της ζήτησε να πιάσει δουλειά. Αφού επισκέφτηκε ένα γιατρό που της εξέδωσε μια «βεβαίωση παρθενίας», η ίδια βρέθηκε σε ένα ξενοδοχείο όπου ένας άνδρας τη βίαζε επί δύο μέρες.

Η τιμή είχε καθοριστεί με βάση την παρθενία της και άγγιζε τα 1500$. Ο άνδρας της έδωσε τελικά 1000$, από τα οποία έπρεπε να δώσει περίπου τα μισά στη γυναίκαπου την είχε οδηγήσει στο ξενοδοχείο.

Η μητέρα της μικρής χρησιμοποίησε τα χρήματα για να καλύψει χρέη και για να αγοράσει τροφή για την ιχθυοκαλλιέργεια κάτω από το πλεούμενο σπίτι της. Η ίδια διαδικασία συνεχίστηκε αρκετές φορές έως ότου η μικρή το έσκασε από το σπίτι της. Αφηγείται ότι αυτό που την πονούσε  περισσότερο  απ' όλα ήταν ότι μετά από την κάθε φορά στο πορνείο η μητέρα της την έραβε  ξανά  για να πιάσει την τιμή της παρθένας.  





Περιήγηση Pnom Penh πρωί

Φεύγουμε στις 8 το πρωί για την περιήγηση στην πόλη. 

Ο οδηγός μας, o Sokna, ξεκινά την ξενάγηση με την προσωπική του ιστορία.

Η μητέρα του κυνηγημένη τον γέννησε στο δάσος, μεγάλωσε με τα χίλια βάσανα, και  τον πατέρα του δολοφόνησαν οι κόκκινοι Χμερ. 

Αναρωτιέμαι αν είναι μια  πραγματικότητα  μεγεθυμένη  ή ένας προσωπικός μύθος για να έχει κι αυτός ένα ρόλο  στην συναρπαστική ιστορία του τόπου του και φυσικά να συγκινεί και να προκαλεί την γενναιοδωρία των τουριστών.

Η ιστορία της Καμπότζης είναι πράγματι συναρπαστική και τραγική.






Στα λιβάδια των εκτελέσεων  τα Killing Fields της Choeung Ek



Η Choeung Ek είναι μία από τις πολλές αγροτικές περιοχές που οι Κόκκινοι Χμερ σκότωναν και έθαβαν τα θύματά τους.




Είναι η πιο γνωστή γιατί είναι κοντά στην Πνόμ Πενχ και εξυπηρετούσε σαν τόπος εκτελέσεων  των έγκλειστων της φυλακής Tuol Sleng ή S-21. 


Το κεντρικό κτίριο είναι μια στούπα που στο εσωτερικό της πίσω από  διαφανείς τοίχους  είναι πάνω από 5000 κρανία τοποθετημένα σε  ομάδες σύμφωνα με τον τρόπο που οι άνθρωποι εκτελέσθηκαν.





 

Σε πολλά από τα κρανία βλέπεις τρύπες από σιδερένιες ράβδους, ή ρωγμές  από τσεκούρια ή βλέπεις μόνο τμήματα του κρανίου που συντρίφτηκαν από βαριά ρόπαλα. 

Πολλοί είχαν βρεθεί πεθαμένοι από ασφυξία με τυλιγμένες γύρω από το λαιμό τους πλαστικές σακούλες.

Τους εκτελούσαν με αυτούς τους τρόπους για να μην σπαταλήσουν σφαίρες, που ήταν λίγες και πολύτιμες... 




Αυτή η συστηματική ταξινόμηση των κρανίων σε προθήκες ανάλογα με τον τρόπο που θανατώθηκαν οι άνθρωποι, με τα περισσότερα κρανία να φέρουν  διαφορετικού χρώματος  αυτοκόλλητους  κύκλους  στο σημείο που έπρεπε να προσέξεις τοποθετημένα σε βιτρίνες με τακτοποιημένα από κάτω τα αντίστοιχα όργανα της εκτέλεσης, στερούσε από το χώρο την τραγικότητά του.



.



Είχαν την συστηματικότητα αρχείου, παρουσίαζαν πειστήρια, δεν προσκυνούσαν την ανθρώπινη οδύνη...




Στον εξωτερικό χώρο, ο ξεναγός μας περιέγραφε ότι ο τρόπος εκτέλεσης των μικρών παιδιών, ήταν με συντριβή των κεφαλιών τους πάνω σε ένα δένδρο.





Τα οστά των παιδιών συγκεντρώθηκαν σε ένα τάφο, φραγμένο από κορμούς μπαμπού, που πάνω τους θροΐζουν μικρές δεήσεις, πανιά πολύχρωμα. 






Δεν έχουν αποκαλυφθεί όλοι οι μαζικοί τάφοι στην περιοχή της Choeung Ek.

Επειδή δεν τους έθαβαν πολύ βαθιά και η γη είναι γεμάτη νερά και έλη, συχνά, μετά από τους μουσώνες, αποκαλύπτονται οστά,  που έχει παρασύρει το νερό, να εξέχουν πάνω από τις  νερολακκούβες.






Κι όμως, όπως περπατούσαμε από σημείο σε σημείο,  σε αυτή την εκπληκτικά όμορφη φύση, το μάτι ξέφευγε  κι εστίαζε στο πουλί, που δοξάζει πάντα την ικανότητα του να πετάει κόντρα στο ύψος του τεράστιου δένδρου και  η ψυχή μας που είχε αγριέψει ηρεμούσε στη σιωπή των πράσινων νερών.








Το μουσείο εξαιρετικά φτωχό σε εκθέματα.

Στη βιτρίνα, η στολή των κόκκινων Χμερ για άνδρες και γυναίκες.





Όλη η περιοχή από το 2005 έχει παραχωρηθεί για 30 χρόνια σε μια γιαπωνέζικη εταιρεία, την JC ROYAL, για αξιοποίηση και εκμετάλλευση με αντίτιμο 15.000 δολάρια το χρόνο.


Η Κυβέρνηση της Καμπότζης πέρα από τη γη, τους φυσικούς πόρους, τις ικανότητες των ανθρώπων, ξεπουλάει φτηνά και την ιστορία  της. 






Σκέφτομαι τους πεθαμένους όχι σαν σωρούς αποδεικτικών στοιχείων, αλλά σαν τους ανθρώπους που υπήρξαν όταν ζούσαν, που πίστεψαν ή όχι στην δυνατότητα μιας άλλης εξέλιξης στην πατρίδα  τους, που υπέφεραν από πείνα κι αρρώστιες, που ίσως μαρτύρησαν σε φυλακές και εκτελέστηκαν βίαια, και κατέληξαν θαμμένοι εδώ. 

Και θεωρώ ακραία πράξη ευτελισμού, ότι τα οστά τους  έγιναν εμπόρευμα ιστορικό, για να διαλαλούν, το θρίλερ των κόκκινων Χμερ, στους τουρίστες, στους πολιτικούς, στους  πελάτες. 

Για όσο χρόνο, πιθανόν αντίστοιχο της μίσθωσης,  κι αυτό θα πουλάει… 






Φυλακή Tuol Sleng ή S-21 ένα εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου!


Παλαιά γυμνάσιο, μετατράπηκε σε φυλακή-στρατόπεδο το S-21 από τις δυνάμεις του Πολ Ποτ.

Παραλληλίζεται με ένα εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου.




Για 17.000 κρατούμενους που πέρασαν από εκεί κρατήθηκε φάκελος με πλήρη στοιχεία, φωτογραφίες και ο λόγος της ανάκρισης.

Όταν το καθεστώς των κόκκινων Χμερ καταλύθηκε από το Βιετνάμ, μόνο 7 άνθρωποι που παρουσιάσθηκαν στην έξοδο, είχαν επιβιώσει.





Στην αρχή στην φυλακή ήταν έγκλειστοι συνεργάτες του καθεστώτος του Λον Νολ. Το 1977 ήρθε το τέλος της όποιας Λογικής.

Όσο η αποτυχία καλλιεργούσε την καχυποψία, τόσο η σύνθεση στις φυλακές άλλαζε. 

Σύντροφοι, μικροί φαντάροι, γυναίκες με παιδιά, 12χρονοι, γέροι, φρουροί, δοκιμασμένα στην παρανομία στελέχη, όλοι ήταν ύποπτοι. 

Χιλιάδες θανατώθηκαν είτε μέσα στην φυλακή είτε στο «Δάσος στη δύση»  όπως έλεγαν τα λιβάδια θανάτου της Choeung Ek.




Στη φυλακή S-21 που ήταν κάτω από κεντρική διοίκηση, ‘όταν ο ανώτερος διοικητής επέκρινε τους υφισταμένους του για υπερβολική βία, αυτό αφορούσε τον ξυλοδαρμό των κρατουμένων μέχρι θανάτου και το ξέσκισμα  των μελών του σώματός τους. 

Οι κρατούμενοι στραγγίζονταν από το αίμα τους προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν στα νοσοκομεία της πόλης.

«Χρησιμοποιούσαν μια αντλία»  θυμόταν ένας φρουρός. «Συνέχιζαν μέχρι που δεν έμενε καθόλου αίμα μέσα τους και δεν μπορούσαν καν να αναπνεύσουν. Άκουγες απλώς αυτό τον συριστικό ήχο κι έβλεπες το άσπρο των ματιών τους να γυρίζει ανάποδα, σαν να πάθαιναν κρίση. Όταν πέθαιναν τα πτώματα ρίχνονταν σε ένα λάκκο.»  [Φίλιπ Σορτ, "Ανατομία ενός εφιάλτη"].




Τώρα τα πρόσωπα των φυλακισμένων σε κοιτούν από τις μεγεθυμένες φωτογραφίες των τοίχων.

Ομοιόμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Κι αυτά τα μάτια που δεν μπορείς να αποφύγεις. Κι αυτά τα κλειστά στόματα που κραυγάζουν...


Μην κάνεις ανακωχή, …..

Μη μ' αφήνεις να κοιμηθώ, μη με αφήνεις ήσυχο!
Τότε θα κερδίσω το βασίλειό μου,
θα γεννηθώ αργά.
Μη με χάνεις σαν μιαν εύκολη μουσική, μην είσαι χάδι
ούτε γάντι.
Επεξεργάσου με σαν τσακμακόπετρα, απέλπισέ με.
Κρύψε την ανθρώπινή σου αγάπη, το χαμόγελο τα μαλλιά σου.
Δοσ 'τα.
Έλα σε μένα με την ξερή οργή σου από σπίρτα και λέπια.
Κραύγασε.                      

Χούλιο Κορτάζαρ «Παραγγελιά»




Έξω από την φυλακή πίνουμε καφέ και συζητάμε.

Πως η υπομονή σαν χαρακτηριστικό ενός λαού γίνεται έκρηξη βιαιότητας, πως η ανάγκη για επιβίωση γίνεται αποκτήνωση, πως οι ακραίες καταστάσεις γεννούν αντίστοιχες συμπεριφορές , πόσο επικίνδυνη είναι η μοναδική ορθή άποψη, αν είναι ξένη στον άνθρωπο συμπεριφορά η καλοσύνη και η συμπόνια…  







Στην επίσκεψή μας στα Killing fields και στην διαβόητη φυλακή S21, το μουσείο Tuol Sleng,  ακούσαμε πολλές φορές να χαρακτηρίζεται  η περίοδος των ερυθρών Χμερ σαν Γενοκτονία, επειδή το εύρος  των εγκλημάτων που σημάδεψαν τη χώρα αυτή την περίοδο δεν μπορούν να περιγραφούν διαφορετικά. 




Ωστόσο από την αρχή υπήρχε ένα κρυμμένο πολιτικό νόημα. Ο όρος  χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τους Βιετναμέζους που μετέτρεψαν το ανακριτικό κέντρο Tuol Sleng, σε μουσείο σχεδιασμένο κατά τα πρότυπα του Μπέλσεν  προκειμένου να ανακαλεί στη μνήμη αντίστοιχες φρικαλεότητες. 

Και οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι η «γενοκτονία» ήταν προς όφελός τους. Η εξίσωση «Όχι στον πόλεμο του Βιετνάμ όχι στους Ερυθρούς Χμερ»  είναι απλουστευτική,  αλλά πολιτικά πουλάει. 

Ο ρόλος της Αμερικής στην Ινδοκίνα τις δεκαετίες του '60 και του '70 συνετέλεσε στην ανάρρηση του Πολ Ποτ στην εξουσία, και η υποστήριξή τους  στον πόλεμο που έκανε με το Βιετνάμ στη δεκαετία του '80, τον βοήθησαν να αντέξει. 

Επί πενήντα χρόνια, η σχέση της Αμερικής με την Καμπότζη ήταν μια θλιβερή ιστορία. 



Colby, αρχηγός της CIA, σε επίσκεψή του στην Πνόμ Πενχ


Οι ενέργειες της Μαντλίν Ολμπράιτ, υπουργού εξωτερικών του προέδρου Κλίντον, να οδηγήσει τους επιζώντες ηγέτες των Ερυθρών Χμερ σε δίκη και  να καταδικαστούν για γενοκτονία, το πιο αποτρόπαιο των εγκλημάτων, θα επέτρεπε  στην Αμερική , να γυρίσει σελίδα με τιμή και να βρεθεί ηθικά και πάλι από πάνω. 



Το τελικό αποτέλεσμα όμως ήταν να μετατρέψει τη γενοκτονία σε πολιτικό εμπόρευμα προς εκμετάλλευση, από κάθε εξωτερικό ή εσωτερικό θεσμό. Άλλωστε η Δύση εύκολα προσαρμόζει το έγκλημα στην τιμωρία, παρά το αντίθετο. 



Δεν θέλουμε να δούμε τίποτε άλλο ούτε παλάτια, ούτε ναούς. 







 

Με το ζόρι καταλήγουμε να επισκεφθούμε τον Wat Phnom. 

Κι εκεί η φασαρία, τα παιδιά, η ομορφιά, η μυρωδιά κι η ζέστη των ανθρώπων, μας τράβηξαν από τον ζόφο των φυλακών και των εκτελέσεων, και μας ανέβασαν στη γη. 






Στον βουδιστικό ναό του Wat Phnom



Ο ναός κτίσθηκε το 1373.


Είναι το υψηλότερο θρησκευτικό μνημείο της πόλης.





Ο μύθος αναφέρει ότι  μία πλούσια χήρα η κα Penh βρήκε μέσα σε ένα δένδρο 4 μπρούτζινα αγάλματα του Βούδα και τα τοποθέτησε σε  ένα ναό πάνω σε ένα λόφο, ο οποίος κατασκευάστηκε γι' αυτό το σκοπό από τους ευσεβείς  ανθρώπους  του χωριού. 





Στην στούπα δίπλα από τον ναό φυλάσσονται οι στάχτες του βασιλιά Ponhea Yat, που το 1437 δημιούργησε εκεί τη νέα πρωτεύουσα  της Καμπότζης και την ονόμασε με το φοβερό όνομα Krong Chaktomok Mongkol. 





Αλλά οι ντόπιοι  συνέχισαν να τη φωνάζουν Πνομ Πενχ.


Που σημαίνει ο λόφος της Penh και την οποία, εξακολουθούν να τιμούν με πλήθος προσφορών, μπροστά στο  γελαστό  κι έντονα μπογιατισμένο άγαλμα της.





Η πρόσβαση στο ναό γίνεται από μια τεράστια σκάλα που τη φυλούν λιοντάρια,  nagas (μυθικά ερπετά), βλοσυροί φρουροί και η... Αλέκα. 








Την οροφή του ναού στηρίζουν αγαθοί δαίμονες. 





Στο εσωτερικό λάμπουν τα αγάλματα του Βούδα, η οροφή και οι τοίχοι είναι καλυμμένοι από μυθικές αναπαραστάσεις,  ήχοι από πολλά όργανα ακούγονται, οι θεοί χορεύουν, κιτς αγάλματα ντυμένα στ' άσπρα χαμογελάνε, προσφορές σωρεύονται, οι πιστοί ανάβουν κεριά, φέρνουν τα χέρια τους μπροστά στο πρόσωπό τους και προσεύχονται. 





















Μια θεότητα με τα μαλλιά της πιασμένα σαν μαστίγιο μας κοιτά με ευγένεια και στους τοίχους δίπλα της, εικονογραφούνται, σκηνές φοβερής τιμωρίας,  μαθήματα  για μελλοντικούς βασανιστές. 






Στον περίβολο του ναού δίπλα σε ένα σκύλο που κοιμάται, ένας ιερέας – μάντης - μάγος , ευλογεί και προφητεύει για τον Ανδρέα.






Στις κατηφορικές αλέες ζευγαράκια σιγομιλούν, εγώ παίζω με ένα πιτσιρικάκι που φυσάει μπουρμπουλήθρες και πιο κάτω μας ραίνουν με καθαγιασμένο νερό, αρωματισμένο με τριαντάφυλλα και νάρκισσους.









Έχουν γιορτή και πολύς κόσμος είναι στους δρόμους.





Στις γυναίκες αρέσει να τις φωτογραφίζω, έχουν μια περηφάνια στο στήσιμο του κορμιού,  έντονα Χμερ χαρακτηριστικά, προτιμούν πολλά χρώματα στα ρούχα τους, κι όλες σχεδόν φοράνε καπέλο, για να μην μαυρίσουν και να παραμείνουν όμορφες.


Τα προϊόντα λεύκανσης προσώπου έχουν ένα μεγάλο μερίδιο από το συνολικό τζίρο των καλλυντικών στην Ασία. 






Τσιμπάμε στα όρθια ένα τηγανητό ψαράκι και κατεβαίνουμε για την ρώσικη αγορά. 








Η ρώσικη αγορά, οι λεμβοδρομίες και η γιορτή στο ποτάμι



Η Ρώσικη αγορά, πήρε το όνομά της από τους Ρώσους εμιγκρέδες που κύρια εμπορεύονταν εδώ. Αγοράσαμε πολύ όμορφα πράγματα…. 


Εγώ μετά από τρελό παζάρι, αγόρασα μια γυαλιστερή  εσάρπα,  ροζ με μωβ  κινέζικα σχέδια, που μου γλυστράει συνέχεια από τους ώμους κι αλλάζει χρώματα όπως κουνιέμαι, δεν είναι εσάρπα αυτή, στολή  παραλλαγής είναι  κι ένα δοχείο για το κάπνισμα του οπίου. 


Όλα απαραίτητα! 


Το ίδιο και οι άλλοι.


Αγαλματάκια των Χμερ, αυθεντικά καινούργιες πίπες οπίου που τις πουλάνε για παλιές, εσάρπες, μαντήλια, καπέλα, μπλουζάκια κινέζικα, μπλουζάκια σε κινέζικο στυλ, δοχεία μπρούτζινα και υπέροχες πορσελάνινες τσαγιέρες.  οι μαγαζάτορες μας λάτρεψαν.





Μετά ανεβήκαμε στο πιο νοικοκυρεμένο  τουκ - τουκ  αυτό με τα σεμεδάκια και βουρ για το ποτάμι. 




Οι λεμβοδρομίες [Βίντεο Γ. Λιερός]


Πολύ μακριές λέμβοι, με περίπου  40 κωπηλάτες, που οι περισσότεροι  κωπηλατούν όρθιοι.

Κινούνται με μεγάλη ταχύτητα προκαλώντας χειροκροτήματα και επευφημίες.

Κόσμος πολύς στην αποβάθρα, που έχει στηθεί όπως ήταν φυσικό, μια τεράστια  αγορά.












Τα πιτσιρίκια ζηλεύουν τα παιχνίδια κι εμείς  χαζεύουμε τα φαγητά.





Ότι πεθυμήσει  η καρδούλα μας  υπάρχει.

Φρούτα εξωτικά, βατραχάκια στα κάρβουνα, που επιμελείται ο γελαστός κύριος,  κάμπιες μαγειρεμένες με καυτερή πιπεριά και κρεμμυδάκι.











Πιτσουνάκια και φιδάκια ξεροψημένα και ποτισμένα στα μπαχάρια να καίνε.

Όρνιθες με τα αυγά τους.


Ακρίδες  τηγανιτές και γαριδούλες που μαγειρεύονται εκείνη τη στιγμή στο λάδι που κοχλάζει. 




Τα παίρνεις και κάθεσαι σε αυτά τα μικρούτσικα εστιατόρια, που ορίζονται από ένα χρωματιστό χαλάκι. 



Στην άκρη κάθεται ο εστιάτορας, συνήθως γυναίκα, που κουβαλάει με ένα μακρύ κοντάρι όλα όσα χρειάζονται, ρύζια, σαλάτες, σούπες νούντλς.

Πάνω στο χαλάκι είναι οι χαρτοπετσέτες, οι πιπεριές και οι έξτρα σάλτσες.  



Όλη η πλατεία χρωματιστά χαλάκια. Κάθεσαι και απολαμβάνεις. Το φαγητό, δεν είναι μια απλή ιστορία, είναι η μεγάλη κοινωνικοποίηση, είναι «ένα ευρύτατο πλαίσιο εξουδετέρωσης των παντοειδών προκαταλήψεων.» [Κ. Βέης Βιετνάμ]


Γυρνάμε  χαζεύοντας, τον κόσμο, τα αποικιακά κτίρια, τα ανοικτά κομμωτήρια στα στέγαστρα  των ξενοδοχείων, την αφοσιωμένη κομμώτρια, τα αγοράκια που κάνουν ακροβατικά  για να τα προσέξουμε, ή μας πυροβολούν με χαμόγελο κι αόρατα όπλα ασφαλώς κρυμμένα στην διάφανη κάσκα τους. 











Ακούμε τις  κουβέντες, τις μουσικές, το μονότονο κάλεσμα του πωλητή των αυγών, κινούμαστε ανάλαφρα, πλέοντας σχεδόν στα χρώματα, αυτή τη γλυκιά ώρα του απογεύματος, χαλαρές και χαρούμενες. 



Βράδυ ξενοδοχείο, συνέντευξη, φαγητό



Προκαλούμε κυκλοφοριακή συμφόρηση και προχωράμε σε τρελή νυχτερινή κούρσα  στους δρόμους της  Πνόμ Πένχ


Στο ξενοδοχείο έχουμε συνάντηση με τον πρόεδρο του κοινωνικού συνεταιρισμού των ανθρώπων που οδηγούν cyclo. 

 

Οι οποίοι δεν είναι καθόλουλίγοι.


Είναι περίπου 1.600 άτομα, φτωχοί άνθρωποι, που με τα cyclo έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο. 


Ο κοινωνικός συνεταιρισμός υποστηρίζει τη δραστηριότητά  τους, λύνει ζητήματα, τους προωθεί τουριστικά.


Η συνέντευξη γίνεται έξω από το ξενοδοχείο πάνω στα cyclo.


Ο Μανώλης κινηματογραφεί. 


Η γειτονιά, ο κόσμος που περνάει  συγκεντρώνεται,  του αρέσει,  γελάει, χειροκροτεί.


Προκαλούμε κυκλοφοριακή συμφόρηση.


Ακολουθεί μια περιπετειώδης  νυχτερινή κούρσα στους δρόμους της πόλης, με πρωταγωνιστές  τον Αντρέα και τον Πρόεδρο που ακολουθούνται  από 16  cyclo και τον Μανώλη που κινηματογραφεί καθισμένος πισωκάβαλα. 








Στο τέλος ανταλλάσουμε  αγωνιστικούς  χαιρετισμούς με το δυναμικό σωματείο των σαϊκλιστών, οι μισοί της ομάδας  φεύγουν για Σιέμ Ρέπ και καταλήγουμε για φαγητό σε ένα περίφημο για την κουζίνα του εστιατόριο της Πνομ Πενχ, προσπερνώντας  άκαρδα τον πωλητή των σάντουιτς. 









Το να  κυκλοφορείς το βράδυ με cyclo ή  τουκ - τουκ στην πόλη είναι μια απίστευτη  εμπειρία, είναι μια έκρηξη  χαράς, είναι  το μοναδικό πανδαιμόνιο της Ανατολής. 







Διαβάστε τα έξι πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ


Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]


Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 




Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος



Από τις πριγκίπισσες των Νάγκας και τα ένδοξα  βασίλεια των Χμερ στην απελευθέρωση από τους Γάλλους αποικιοκράτες, στους ανηλεείς βομβαρδισμούς των Αμερικανών, και στην φριχτή διάψευση της αγροτικής  ουτοπίας της  Δημοκρατικής  Καμπουτζέας μέχρι την σημερινή πολιτική κατάσταση που σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας  τα ανθρώπινα, συνδικαλιστικά, πολιτικά δικαιώματα παραβιάζονται ,που  η αναλγησία στα παιδιά αποσιωπάται, που οι πολιτικοί αντίπαλοι εξαφανίζονται  ή φυλακίζονται, που μίζες από εκατομμύρια δολάρια καταλήγουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των κυβερνώντων και οι απεργοί εργάτες αντιμετωπίζονται με πραγματικά πυρά από τον ιδιωτικό στρατό του Χουν Σεν, η ιστορία της Καμπότζης είναι συγκλονιστική και τραγική.








Σχετικά άρθρα

Ανανεωτικό 2ήμερο «ειρηνική (δια)τροφή, διαβίωση» στο αειφόρο κτήμα δημιουργίας της "Κιβωτού Κορογώνα"

Το αειφόρο εγχείρημα για την ολιστική μάθηση 'Κιβωτός Κορογώνα' στη Λακωνία, προσκαλεί όλους και όλες σε ένα πρακτικό και βιωματικό εκπαιδευτικό 2ήμερο .

Τα 6 νέα, καλύτερα και οικονομικά hotels και hostels στην Ευρώπη

Νέοι, κομψοί αλλά και οικονομικοί ξενώνες και ξενοδοχεία στην Ευρώπη, με δυναμική παρουσία που στοχεύουν στη γενιά Instagram προσφέροντας εξαιρετική αξία στην διαμονή και ατμόσφαιρα πάρτι.

Οι 14 καλύτερες πόλεις της Ευρώπης για μοναχικούς ταξιδιώτες

Όταν επιλέγετε τον ιδανικό προορισμό σας, σκεφτείτε αν προτιμάτε μια μεγάλη πόλη με ένα απλό σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών που θα σας βοηθήσει να καλύψετε περισσότερα μέρη ή μια μικρότερη πόλη που είναι εύκολο να εξερευνήσετε με τα πόδια.

«Ραντεβού με τους άλλους Θεούς»: Δυνατές φωτογραφίες από το οδοιπορικό σε Ιράκ και Καμπότζη

Οι φωτογραφίες μας επιτρέπουν να αφιερώσουμε τα βλέμματά μας σε διαφορετικά μέρη και πραγματικότητες, δίνοντας συχνά έναυσμα για κατακλυσμό χρωμάτων
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×