op
×
 Μια δράκα δράκοι : Παραμύθια για ατρόμητους, μεγάλους και μικρούς
"Μια δράκα δράκοι": Παραμύθια για ατρόμητους, μεγάλους και μικρούς
12/03/17 12:00
Ιδιόμελο
Αττικής » Βορείου Τομέα Αθηνών » Αμαρουσίου
άλλα:
Η αφηγήτρια Νάγια Οικονομοπούλου και ο μουσικός Τάσος Αποστόλου, θα μας ταξιδέψουν με μουσικές και παραμύθια μαγικά και ευτράπελα από την ελληνική λαϊκή παράδοση, θα καλωσορίσουν ατρόμητους μεγάλους και μικρούς, για να αναμετρηθούν όλοι μαζί με δράκους φοβερούς! 

"Μια δράκα δράκοι": Παραμύθια για ατρόμητους, μεγάλους και μικρούς

Στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι.

Η αφηγήτρια Νάγια Οικονομοπούλου και ο μουσικός Τάσος Αποστόλου, την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017, στις 12:00, στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» (Μαρούσι), με μουσικές και παραμύθια μαγικά και ευτράπελα από την ελληνική λαϊκή παράδοση, θα καλωσορίσουν ατρόμητους μεγάλους και μικρούς, για να αναμετρηθούν όλοι μαζί με δράκους φοβερούς! Βοηθοί ακάματοι στο πλευρό τους θα είναι νιούτσικοι γενναίοι, παλικαράκια τυχερά και …ένας γάτης που μιλά!

Αφήγηση: Νάγια Οικονομοπούλου

Μουσική: Τάσος Αποστόλου

Διάρκεια: 60 λεπτά

Είσοδος: 5 ευρώ

Πότε: Κυριακή 12 Μαρτίου 2017, στις 12:00

Πού: Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο»
Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (πλησίον σταθμού Η.Σ.Α.Π.)

Κρατήσεις: 210 6817042, 210 8050869

Πληροφορίες: www.idiomelon.gr

Βιογραφικά: 

Η Νάγια Οικονομοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε μετάφραση στο Γαλλικό Ινστιτούτο και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και συνεργάστηκε με σημαντικούς εκδοτικούς οίκους. 

Σύντροφοί της από την παιδική της ηλικία ήταν η Τρισεύγενη, η Πούλια κι ο Αυγερινός, ο Μπιλμέμ κι ο Μισοκοκκοράκης. Όταν κάποτε, από τύχη, συναπαντήθηκε με την Κατσιβέλα του παραμυθιού και τον Γιαννάκη, ευθύς τούς πήρε στο κατόπι και βρήκε τον δρόμο της στο δάσος με τα παραμύθια. 

Αγαπά να αφηγείται, παραδοσιακά κυρίως, παραμύθια και μύθους σε μικρούς και μεγάλους, σε συντροφιές, βιβλιοθήκες, σχολεία, καφενεία, πολυχώρους και πολιτιστικά στέκια, και υλοποιεί την αφηγηματική δράση «Σπεροκαθίσματα – Παραμύθια κατ’ οίκον».

Ο Τάσος Αποστόλου ζει στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία, παιδαγωγικά και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρμονία με τον συνθέτη Μπάμπη Κανά. 

Ως αυτοδίδακτος μουσικός, παίζει μια μεγάλη γκάμα οργάνων (μαντολίνο, βιολί, κιθάρα, πιάνο, τουμπελέκι, τύμπανα και φλάουτο). Σημαντικό στοιχείο της ενασχόλησής του με την μουσική είναι η έρευνα και ο πειραματισμός. 

Ως μέλος πολλών μουσικών συνόλων, όπως τα Baroque Ensemble, Οδοιπόροι, Τρίο Σασπένς, συμμετέχει σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με ρεπερτόριο που κυμαίνεται από το μπαρόκ έως την παραδοσιακή μουσική.







Ιδιόμελο web:
Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι 151 22, Ελλάδα
Αττικής, Βορείου Τομέα Αθηνών, Αμαρουσίου
210 68 17 042
"Ο χώρος μας, μια "οικοτεχνία."

Το Ιδιόμελο αποτελεί δίκτυο Κοινωνικής Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στην Αθήνα. Το «Ιδιόμελο» είναι ένας τόπος συνάντησης ιδεών, αισθημάτων, χειρονομιών και, φυσικά, προσώπων.

Ονομάσαμε έτσι το οίκημα που βρίσκεται στο Μαρούσι, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, πολύ κοντά στο σταθμό του τραίνου.



Πρόκειται για μια αναπαλαιωμένη διατηρητέα οικία ιδιαίτερης αισθητικής και πολιτιστικής αξίας.

Στο χώρο, η εταιρεία "Ατρύμων Art" οργανώνει θεατρικές, μουσικές, ποιητικές και άλλες εκδηλώσεις, επίσης φιλοξενούνται άξιοι καλλιτέχνες, μουσικοί, τραγουδιστές, σολίστες, εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, κοσμημάτων, αλλά και δραστηριότητες που προάγουν τη γειτονία και την επικοινωνία της τοπικής κοινωνίας.




Στο  "Ιδιόμελο" δραστηριοποιείται η ΑΤΡΥΜΩΝ ART,  εταιρεία μη κερδοσκοπική που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2008 από τους Μανώλη Γιούργο, ηθοποιό και δάσκαλο, και Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, φιλόλογο, θεατρολόγο και (ολίγον) μουσικό.





"Ο χώρος τέχνης "Ιδιόμελο" και οι "Αλληλέγγυοι Δρόμοι" επιχειρούν να συστήσουν θεατρική ομάδα αλληλεγγύης.

 Η συνάντηση γνωριμίας θα γίνει την Κυριακή 6/10/2013 στις 19.30 με 20.00, στο "Ιδιόμελο",  Ελ. Βενιζέλου 17 & Βασ. Κωνσταντίνου (2η παράλληλος της Περικλέους πίσω από το "Διάνα")"




                                ΟΜΑΔΕΣ

Στούντιο υποκριτικής με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Νίκο Ιορδανίδη, κάθε Τετάρτη στις 6.30


Ομάδα Θεάτρου με εφήβους με την θεατρική συγγραφέα και ηθοποιό Χρύσα Σπηλιώτη, κάθε Παρασκευή στις 19.30



Ομάδα Θεάτρου για παιδιά σχολικής ηλικίας με τη Χρύσα Σπηλιώτη, κάθε Παρασκευή στις 18.00μμ




Ο Μανώλης Γιούργος, πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Παν/μίου της Αθήνας και της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Βεάκη», επί 20 χρόνια έχει εργαστεί  σαν ηθοποιός.

Σημαντικότερες συνεργασίες του με το Αεικίνητο, το Ανοιχτό Θέατρο, το Θέατρο της Άνοιξης, με το Εθνικό Θέατρο, με τη Μικρή Πόρτα, το Θέατρο Τέχνης, με τα ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Κομοτηνής, Πάτρας, Ρόδου, Ιωαννίνων και Αγρινίου, με το Διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας, το Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, την εταιρεία «Όψεις» κ.ά.


 
Έχει σκηνοθετήσει στο Δημοτικό Θέατρο του Ναυπλίου, στο Κόρθι της Άνδρου, καθώς και σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει, επίσης, συνεργαστεί σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές.

Με την «ΑΤΡΥΜΩΝ ARΤ» παρουσίασε την παράσταση «Διαλεχτή Μάνα Σοφία Αγγελική – ΄Αχ, να 'σουν εδώ΄, δύο μονόλογοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη» και τον "Εν Αθήναις Παπδιαμάντη".

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ, θέατρο στο ΚΘΒΕ και μουσική.

Εργάστηκε για χρόνια σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα δουλεύει και γράφει για παιδιά, εμψυχώνοντας  τις θεατρικές και μουσικές τους εκφράσεις.

 Έχει εκδώσει το βιβλίο-cd "Μια Ριγέ Γαρίδα Ροζ",  εκδόσεις Κάστωρ (παιδικά τραγούδια), τη συλλογή διηγημάτων «Ανασαίνει ο κήπος», εκδόσεις Κέδρος, και τη νουβέλα "Το δέντρο της Αμαλίας",  εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το διήγημά της "Το νεκρό παιδί" συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή "11 γράμματα", εκδόσεις Καλέντης (2013)."




"ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΛΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ ΤΟΥ ΑΚΗ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ


Οι καιροί είναι πονηροί, αυτό πέραν πάσης αμφισβητήσεως.

Προκαλούν πόνο και θέλουν κόπο. Ο πόνος δεν αφορά μόνο τα κοινωνικο-πολιτικά διαδραματιζόμενα γύρω μας, αλλά πλέον και καταστάσεις που μας αγγίζουν άμεσα, επηρεάζοντας ευθέως τη ζωή μας.

Η γενιά μου, των σημερινών πενηντάρηδων, αλλά και όλοι οι άλλοι οι νεαρώτεροι, δεν έχουμε ζήσει καταστάσεις αξιόλογης κοινωνικής επικινδυνότητας  μέχρι τώρα.  Μόνο λίγη δικτατορία φάγαμε στη μούρη, κι αυτή μέσα στο σχολείο - κι όχι έξω, στον κοινωνικό στίβο -  με τη βέργα των δασκάλων στο δημοτικό, την καθαρεύουσα στο γραπτό λόγο και, κυρίως, με τα βιβλία της Ιστορίας, που αποσιωπούσαν  γεγονότα κι έκαναν την χονδροειδή προπαγάνδα τους.

Τα ξερονήσια είναι παλιότερης γενιάς προνόμια και το ξύλο στην ΕΣΑ παράσημο των ολίγων. Θεωρώ και το  Πολυτεχνείο ως εμπειρία λίγων. Για τους περισσότερους ήταν εξ αρχής και παραμένει ακόμα μια νυχτερινή γεμάτη κόκκους εικόνα ενός τανκ που σπάζει μια καγκελόπορτα.




Το οικειοποιήθηκαν, ωστόσο, απαξάπαντες μετά τη μεταπολίτευση, και τα κόμματα και το λαϊκό αίσθημα και ο τηλεοπτικός λόγος, και δη ο επετειακός ( ο οποίος στα σχολεία δημιουργεί πλέον περίεργα  νεοπλάσματα στη μνήμη των παιδιών με  υβρίδια copy - paste  τύπου "17 Νοεμβρίου 1940").

Βασικός φορέας υλοποίησης του συνθήματος 'ψωμί, παιδεία, ελευθερία" κατέστη, με ομοβροντία της λαϊκής βούλησης το ΠΑΣΟΚ. Και μετά τα πράγματα πήραν τον ιστορικό τους δρόμο.

Εν πολλοίς, όμως, αν κάνουμε έναν απολογισμό τριακονταετίας το ΠΑΣΟΚ το προώθησε το αίτημα: δεν είναι μόνο οι ευκαιρίες πλουτισμού που δημιούργησε, είναι η ίδια η πολιτική στόχευση να ανέλθουν οικονομικά και κοινωνικά οι μικροαστοί.



Ζήσαμε όντως επί των χρυσών ημερών του ΠΑΣΟΚ και μια νέα ελευθερία λόγου και έκφρασης - βεβαίως και στην Παιδεία, όπου το βασικό αίτημα ήταν κι εκεί η περισσότερη ελευθερία (περισσότερη, με έννοια ποσοτική, βέβαια, για να μην παρεξηγηθώ, και όχι ποιοτική).

Μέσα σ'  αυτόν τον κυκεώνα των κοινωνικών ανακατατάξεων, τον ευπαθή εκδημοκρατισμό, την απόλαυση της πληρωμένης βέβαια με αίμα, αλλά θεωρούμενης ως αυτονόητης, πλέον, ελευθερίας, και το ταχύτατα μεταβαλλόμενο κοινωνικό, οικονομικό  και αστικό τοπίο, θεωρώ ότι "ξεχάσαμε" ως γενιά να μεταφέρουμε την όποια ιστορική μας εμπειρία  στους απογόνους μας.

Η καταστροφή των φακέλλων της Χούντας και η καύση τους στη Χαλυβουργική, καταστροφή την οποία και εγώ είχα με μεγάλο θυμό τότε επικροτήσει, ανήκει σε εκείνη την προσπάθεια να σβήσουμε τον ακροδεξιό ιστορικό εφιάλτη από τη μνήμη.


Η σύληση, η παραμέληση και η ερήμωση των βασιλικών ανακτόρων παρεμφερών παρορμήσεων πράξεις ήταν.  Εξερράγη εκείνο τον καιρό ένα μίσος προς το πρόσφατο μετεμφυλιακό παρελθόν που ταυτίστηκε πολιτικά με τα πεπραγμένα της Δεξιάς (παρ' όλη τη διακήρυξη περί  εθνικής συμφιλίωσης, με την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης από τον Α. Παπανδρέου).

Από τότε μέχρι τώρα έχουν αλλάξει πολλά. Μακριά και πέρα από το πασοκικό όραμα της πολυπόθητης αλλαγής. Χρήματα αλλάξαν πολλές φορές χέρια, δημόσιες υπηρεσίες έγιναν κομματικά φέουδα, η "μίζα" μπήκε επισήμως  στο λεξιλόγιό μας. Δεν έχει νόημα να κατηγορήσω το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ διέφθειρε μια κοινωνία που προσήλθε έτοιμη "σαν από καιρό" να διαφθαρεί. Και διεφθάρη με απίστευτα μεγάλη ταχύτητα, τέτοια που σε αναγκάζει να αναζητήσεις βαθύτερες δομές του νεοελληνικού κοινωνικο-πολιτικού γίγνεσθαι και του ψυχισμού  που ονομάζουμε "νεοέλληνας".




Ήδη, μεσούσης της δικτατορίας, ο "κόσμος" έκρινε σπουδαία την αξία της ασφάλειας (ναι, αυτής που πήγαινε μαζί με την ησυχία και την τάξη) και όχι της αντίστασης κατά της αρχής, η δε κοινωνία προχωρούσε σε ραγδαία αστικοποίηση.

Τα συλλογικά αιτούμενα ήταν η έξοδος από την επαρχιώτικη φτώχεια και τη μετεμφυλιακή μιζέρια και βέβαια η κοινωνική άνοδος. Το τονίζω αυτό διότι υπάρχει μια εκ των υστέρων εξωραϊστική αντίληψη για τη στάση των Ελλήνων τον καιρό της δικτατορίας, λες και τα ρίσκα του Παναγούλη, ή οι αγωνίες των φοιτητών στη Νομική, απηχούσαν και το κοινό αίσθημα. Όχι, το κοινό αίσθημα το απηχούσαν οι ελληνικές ταινίες, τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη και η Βουγιουκλάκη.

Το κοινό αίσθημα το εξέφραζε η αρχόμενη τουριστική "ανάπτυξη" των νησιών, η, καινούργια τότε, έννοια της "αξιοποίησης", ή το γκρέμισμα της Βίλας Μαργαρίτας,  στη συμβολή Αλεξάνδρας και Β. Σοφίας, εκεί που τώρα βρίσκεται το μέγαρο (!) της Εθνικής Τράπεζας. (Τα φοινικόδεντρα του παλαιού κήπου μόνο λυπήθηκαν οι κατασκευαστές και τα έσωσαν χαντρώνοντάς τα ανάμεσα στο μπετόν).

Ας είμαστε ειλικρινείς στην ιστορική μας αποτίμηση, για να μπορέσουμε τουλάχιστον να κατανοήσουμε τι μας συμβαίνει τώρα δα και πώς βρεθήκαμε στη θέση που είμαστε ως λαός και ως κράτος. Αυτό που εγώ ονομάζω "το μίασμα του Πασόκ" εκκολαπτόταν επί χρόνια στο παχύ έντερο της δικτατορικής Ελλάδας.


(Eδω πλάνο από κάποια ελληνική ταινία της εποχής κι η Βίλα Μαργαρίτα στο βάθος).


Κι από τους "νέους τους χλιαρούς" της γενιάς μου, όπως λέει κι ο Πορτοκάλογλου, που δεν περάσαμε ούτε μεγάλες φτώχειες, ούτε μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές συμφορές και, κυρίως, ούτε πολέμους, άλλοι κρατηθήκαν στο περιθώριο, αδύναμοι να ενταχθούν, να προσαρμοστούν και να καρπωθούν τα κοινωνικά και οικονομικά αγαθά της τριακονταετίας, άλλοι μπήκαν και χόρεψαν αναγκαστικά, για την επιβίωση ή την καριέρα, με περισσότερες ή λιγότερες παράπλευρες απώλειες, ανάλογα, κι άλλοι πέσαν με τα μούτρα στο κατσαρολάκι με το μέλι, συγχρόνως  κάνοντας τραμπολίνο στο πλατώ της Αριστεράς.

Οι καιροί είναι πονηροί και προκαλούν πόνο.

Ο κόπος είναι να σταθούμε όρθιοι και ν'  αντέξουμε να ρυθμίζουμε καθημερινά τη ζωή μας ως "το αντίπαλο δέος" της συμφοράς."
Λέξεις Κλειδία - Tags
λαική παράδοση Ιδιόμελο
10
παραμύθια
27
Μουσική
119
Σχετικά άρθρα

Κι όμως, τα φυτά "ακούν" ήχους για να βρουν νερό και να επιβιώσουν [ΒΙΝΤΕΟ]

Μπορεί τα φυτά να "ακούνε"; Η Monica Gagliano, εξελικτική βιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας, διαπίστωσε πρόσφατα  ότι τα φυτά χρησιμοποιούν τους ήχους της φύσης, από το βομβαρδισμό ενός εντόμου μέχρι τον ήχο του υγρού που κυλάει.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×