op
×

Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Διαβάστηκε
Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Κι έτσι περιηγηθήκαμε τρεις ημέρες στο Ανγκόρ, βαδίζοντας σε τόπους πιο πολύ παραμυθένιους παρά πραγματικούς, περνώντας κάτω από τεράστιες πύλες με ευγενικά πρόσωπα θεών, διασχίζοντας τάφρους ίσες με μεγάλα ποτάμια, τρομάζοντας τους φρουρούς των γεφυρών, ανταποδίδοντας  το χαμόγελο  των ουράνιων νυμφών, σκαρφαλώνοντας στα ύψη των ναών, αιωρούμενοι,  ανάμεσα στο σήμερα  και στο χθες, "κερδίζοντας τον χαμένο χρόνο" περίπου οκτώ αιώνων και τελικά περνώντας... Θαύμα!


Ημέρα 6η του ταξιδιού

15 - 11 - 2016

Για το ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα


Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

ΦΩΤΟ: Βάγια Βοζίκα, Νατάσα Βουτυρά, Γιώργος Λιερός, Μανώλης Μαυρής, Θάλεια Πανδή, Βούλα Σούκη, Ζέλα Φυκούρα 

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)



Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. 

Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.

Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.


Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.


Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.


Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.


Πάμε!

To μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr  δημοσιεύεται σε συνέχειες κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή μετά τις 22:00.


Διαβάστε τα εννιά πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]


Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 








15/11/2016

Bantey Kdei με τις ουράνιες χορεύτριες και τις θέαινες



Αρχή 13ου αιώνα, επί Jayavarman VII


Δεν βρέθηκε η αναθηματική πλάκα, αλλά θεωρείται πιθανόν ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Βούδα, ο οποίος ως σήμερα λατρεύεται εκεί.

Μια μοναχή με ξυρισμένο κεφάλι, συντηρεί το χώρο.

Μου τύλιξε στο χέρι ένα βραχιολάκι με δύο κλωστές - δύο ευχές, μια κίτρινη μια κόκκινη.

Ακόμη το φοράω. 



Ναός μικρού μεγέθους, για τα δικά τους δεδομένα, αλλά πολύ όμορφος, χρησιμοποιήθηκε σαν μοντέλο για την κατασκευή των επόμενων ναών.



Εκεί πρωτοείδαμε, στις  συνεχόμενες χορογραφίες που αλαφραίνουν το βάρος των τοίχων, τα εύκαμπτα μέλη, τις πλαστικές κινήσεις, το κέφι και την κατεργαριά των apsara. 




Εκεί επίσης συναντήσαμε, μαγεμένους να παραμείνουν στην ίδια στάση, για αιώνες, τις πανέμορφες devatas, θέαινες, ευγενείς οικοδέσποινες σε όλους τους ναούς και τους φύλακες σπαθοφόρους. 




Το βράδυ γιορτάσαμε γενέθλια, βρεγμένα με κρασί Σικινιώτικο, του Μάναλη, στην ταράτσα του ξενοδοχείου. 

Δώδεκα μπουκάλες κουβάλησε και δύο τσίπουρα.

Καταλαβαίνετε...




Ημέρα 7η του ταξιδιού

16/11/2016

Kbal Spean ή το ποτάμι με τα χίλια Linga


Στην έξοδο του ξενοδοχείου, η παρέα προσανατολίζεται, διαφωνώντας. 




Από το πρωί πήραμε τους δρόμους, για να επισκεφθούμε έναν απο τους πιo ιερούς χώρους στην Καμπότζη, που ξεκίνησε να λειτουργεί τον 11ο αιώνα το Kbal Spean, ή όπως αλλιώς λέγεται, το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη).

Προφανώς υπήρχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέαμα…





Προσπεράσαμε χωριά και κατοικίες, μια πολύ όμορφη ύπαιθρο και πριν ανεβούμε στα ύψη του Kbal Spean, λιγότερο από μια ώρα ανέβασμα, είπαμε να πιούμε το καφεδάκι μας στο καφενεδάκι στην είσοδο. 

Το οποίο εκτός από δυνατό καφέ, προσέφερε στιγμές χαλάρωσης σε αιώρες, στον σκιασμένο από κουτάκια αναψυκτικών χώρο του. 





Είπα να ακολουθήσω το παράδειγμα του οδηγού του τουκ-τουκ και να αράξω στην αιώρα, αλλά νίκησε το φιλοπερίεργο πνεύμα μου, τον οκνηρό εαυτό μου, και πήρα μαζί με τους άλλους την ανηφόρα. 

Οι οποίοι εφοδιάστηκαν και με καρπούς καρύδας για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα μεταλλικά στοιχεία για την ανάβαση...







Αφού θαυμάσαμε την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής, περάσαμε δύσκολα μονοπάτια και αγριεμένα ποτάμια, φτάσαμε στο Kbal Spean που μας περίμενε ευθυτενής ο οδηγός μας. 



Οποία απογοήτευσις. 



Τα χίλια Linga ήταν ανάγλυφα στην κοίτη του ποταμού και ελάχιστα διακρίνονταν.

Όπως και οι χαραγμένες στους λείους βράχους του ποταμού, άλλες παραστάσεις του Σίβα με την Ούμα, πάνω στον ταύρο Νάντι και του Βισνού με την Λάκσμι και τον Βράχμα πάνω στο μυθικό φίδι με κεφαλή γυναίκας, την Αμάντα. 



Το νερό του ποταμού, που καθαγιάζεται από την επαφή του με τα Linga, έχει την ίδια ιερότητα με τον Γάγγη για τους Ινδουιστές της Καμπότζης, που  επισκέπτονται το χώρο για προσκύνημα και εξαγνισμό. 

Ο Σίβα, ο άγγελος της καταστροφής, που συνθλίβει τις αμαρτωλές πόλεις, έχει την δυνατότητα να αποκαθάρει τις αμαρτίες των πιστών, μέσα από ένα νέο “βάφτισμα” στα αγιασμένα νερά. 

Είναι μια σχέση εναπόθεσης του εαυτού, που ομολογείται στις προσευχές, στην αρχαία σανσκριτική γλώσσα. 




Όμως, ο γνωστός αμαρτωλός της παρέας, την ομολογεί με ξεφωνητά.. και η παρέα το γλεντάει. 





Banteay Srei ο ναός των ταπεινών




Μια παρέα εξόχως πειθαρχημένη...


Ο ναός χτίστηκε στα μέσα του 10ου αιώνα από δύο αδελφούς Βραχμάνους τους Yajnavaraha και Vishnukumara.

Κατασκευάσθηκε σε μικρό μέγεθος, για να μην προσβάλλει και να μην προκαλέσει το φθόνο  του βασιλιά. 




Είναι ένας ναός κέντημα.

Δεν υπάρχει επιφάνεια που να μην έχει στολιστεί με τα πιο εκλεπτυσμένα ανάγλυφα που είδαμε στο Ανγκόρ, χαραγμένα σε μια ροδόχρωμη πέτρα ειδικά διαλεγμένη, να εκπέμπει το φως. 



Οι μυθολογικές σκηνές στα αετώματα, οι φρουροί και οι πυργωμένες κορυφές των τριών αδύτων, οι βιβλιοθήκες παράπλευρα στην αλέα εισόδου, είναι όλα σκεπασμένα με ένα πλούσιο φύλλωμα από παραστάσεις.









Με μια προσεκτικά επιλεγμένη προοπτική, οι πύλες, που σταδιακά μειώνεται το ύψος τους όσο προχωράς προς το τέμπλο, σου δημιουργούν την αίσθηση μιας δύσκολης, μακριάς και εσωστρεφούς πορείας.

Προσομοίωση της  πορείας του πιστού προς τον Σίβα, τιμώμενο θεό στο  Banteay Srei.




Αυτός ο ναός σε θέλγει, νιώθεις γαλήνη και αρμονία, θέλεις να μείνεις με τα μάτια κλειστά ακουμπώντας στον ζεστό τοίχο, να ακούς σουρσίματα φύλλων και σταλάγματα νερού.

Να αδειάσεις, να ξαναγεννηθείς.



Το ίδιο ήρεμη και φωτεινή είναι και η λιμνούλα που αντικατοπτρίζεται ο ναός και η φύση που τον περιβάλλει.




Κατέγραφα τα ονόματα των ψηλόκορμων δένδρων.

Την Carallia brachiata την ριζοφόρα, που φτάνει τα 20 μέτρα ύψος και μια τελείως ασιατική ελιά, την  chambak rvigiamalayana olive 15 μέτρα ψηλή.  

Αναρωτιέμαι αν τρώγονται οι καρποί της και πώς μαζεύονται από εκεί επάνω…






Στον ίδιο χώρο με το ναό, λίγο πιο πέρα, βουβάλια βόσκουν σε ρυζοχώραφα ανθισμένα, οι γυναίκες που σκουπίζουν τον ναό ξεκουράζονται παραμένοντας ολότελα σκεπασμένες, για να μην σκοτεινιάσει  ο ήλιος την χλωμή επιδερμίδα τους κι ο Μανώλης, ο καλύτερος φωτογράφος της παρέας, στον οποίο οφείλουμε μερικές από τις πιο όμορφες κι ενδιαφέρουσες φωτογραφίες της εκδρομής, χαμογελά ευχαριστημένος.







Preah Khan το Ιερό ξίφος

Αυτόν τoν μεγάλο ναό, έκτισε ο Jayavarman VII για να τιμήσει τους γονείς του, το 1.191 μχ. 

Εδώ τιμάται ο Lokeshvara, o Μποντισάτβα της συμπόνιας, με τη μορφή του πατέρα του Jayavarman.

Ο ναός ήταν ταυτόχρονα διοικητικό κέντρο και πανεπιστήμιο. 



Στην αναθηματική πλάκα  στο Preah Khan αναφέρεται:

«όταν ένας άντρας χάσει τα παιδιά του ή τις γυναίκες του, ανεξάρτητα  από πόσο βαθιά θα πονέσει, εφ' όσον έχει άλλες γυναίκες, στον πόνο του θα μπει ένα τέλος.Όταν χάσει τους γονείς του, ανεξάρτητα πόσος χρόνος έχει περάσει, η θλίψη δεν έχει όριο».

Οι τέσσερις είσοδοι του ναού, φυλάσσονται από σειρές δαιμόνων και θεών που συγκρατούν μια τεράστια κόμπρα με πολλά κεφάλια, την Nagas, έτοιμη να επιτεθεί στα κακόβουλα πνεύματα. 





Και σαν να μην έφθανε αυτή η προστασία, στο τείχος ένας γιγαντιαίος Garunda, συνδυασμός άνδρα και αετού, παλεύει με  υπερμεγέθη ερπετά. 



Τελευταίος φύλακας του ναού ένα πιτσιρικάκι, που δεν έκανε καθόλου πίσω στην φωτογραφική επίθεση που του έγινε. 




Ευκαιρίας δοθείσης φωτογραφιζόμαστε κι εμείς με τον Μάναλη και την Μαρία, στηριγμένοι στο πλαίσιο αυτής της εκπληκτικής τάφρου.




Βήμα το βήμα ανακαλύπτουμε  ένα μεγαλειώδες συγκρότημα.

Λεωφόροι, στοές, διώροφο κτίριο - το μοναδικό στο Ανγκόρ - ευρύχωρες αίθουσες, εσωτερικές αυλές, βιβλιοθήκες, που προστατεύονται από πανύψηλα τείχη. 






Και εδώ, εξαιρετικής ομορφιάς ανάγλυφα στα κοίλα των στοών, στις ευθείες επιφάνειες των τοίχων.






Προσέχω τα παζλ  των ανάγλυφων στις Devatas.

Η απεικόνιση συνεχίζεται από λίθο σε λίθο, σε άλλα σημεία είναι εμφανής αλλά σε άλλα η αρμολόγηση είναι τόσο καλή που θεωρείς το λίθο ενιαίο.




Σημαντικό τμήμα του ναού έχει παραμείνει χωρίς να αναστηλωθεί.

Επέτρεψαν στη φύση να το διαμορφώσει ξανά, και το αποτέλεσμα θυμίζει  αναπαραστάσεις θεϊκής πάλης, που τα μέλη συστρέφονται και παλεύουν, ακρωτηριάζονται, συγκρατούν και αντιστέκονται, και είναι αυτά ακριβώς τα σημεία του ναού, που μας συγκλόνισαν.





Εκεί, είπαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία όλοι μαζί… το αποτέλεσμα εμφανές. 



Αναρωτιέμαι πως συντηρούσαν ένα τέτοιο ναό-πόλη.

Που όπως γράφει η αναθηματική πλάκα,  λατρεύονταν 430  θεότητες, 283 στον πρώτο περίβολο, 1 στο κελάρι του ρυζιού, 4 στο Dharmasala, 3 σε ένα νοσοκομείο το οποίο ουδέποτε χτίστηκε….. 



Ο βασιλιάς είχε παραχωρήσει 5.324 χωριά με 97.840 ανθρώπους για την συντήρηση του ναού.  

Από αυτά 4.606 άνδρες και 2.298 γυναίκες σαν υπηρέτες, και 1.000 χορεύτριες ήταν μόνιμοι και είχαν διαθέσιμους και 47.436 βοηθούς όταν έπεφτε δουλειά... δηλαδή για τις τελετουργίες των ταμάτων. 




Στην επιγραφή αναφέρεται και η προέλευση των προϊόντων.

Άλλα από το κελάρι του βασιλιά κι άλλα από τα χωριά. 

Χρησιμοποιούσαν λοιπόν, ρύζι ωμό και μαγειρεμένο, σπόρους σουσαμιού, μπιζελιού, φασολιού, τηγμένο βούτυρο, πηγμένο γάλα, φρέσκο γάλα, μέλι, μελάσα, λάδι σουσαμιού, φρούτα, λαχανικά, ρίγανη, μουστάρδα, τζίντζερ, κερί, σανταλόξυλο, κάμφορα, μόσχο..



…… και οι θησαυροί, οι απαραίτητοι για την τιμή των θεών!

645 πέπλα από λευκό και ερυθρό βαρύ ύφασμα για να ντυθούν οι θεοί, 22.682 κομμάτια ύφασμα,  δωρισμένο από τα χωριά,  πάλι,  για να ντυθούν οι θεοί, κι ακόμα 3.712 από τον βασιλιά.

18.160 δοχεία χρυσά, και σκεύη… 520 κινέζικα κουτιά, 35.837 ζαφείρια, διαμάντια και ρουμπίνια, 112.300 πέρλες μαργαριταριών…. 

Κάπου αναφέρεται επίσης ότι ετήσια υποχρέωση του βασιλιά είναι να προμηθεύει τον ναό με 4 άλογα, 4 ελέφαντες, 2 βούβαλους και... 2 γυναίκες σκλάβες. 

[Από το βιβλίο «Focusing on the Angkor Temples», τoυ  M.Petrotchenko].  



Όλοι αυτοί οι θησαυροί για ένα ναό που δεν ήταν δα κι ο κορυφαίος και που την ίδια περίοδο, ένας άλλος ναός, ο Ta Prohm προικιζόταν με άλλα τόσα χωριά, ανθρώπους και περιουσίες, και ποιος να μπορεί να υπολογίσει τι θα δώσανε στον κορυφαίο ναό του Bayon, ή στους άλλους ναούς που χτίστηκαν εκείνη την περίοδο, ή για την συντήρηση των ναών που ήδη προϋπήρχαν,  όπως  ο μεγαλειώδης  Angkor  Wat.  



Ιερείς σε στάση προσευχής


Φεύγουμε, προσθέτοντας νέους αποφασισμένους φρουρούς στο ναό και συναντάμε στο προαύλιο, τη "συκιά που στραγγαλίζει" σε σφιχτό εναγκαλισμό με το  θύμα της. 

Παίρνουμε μια ανάσα, κι ακολουθούμε τα πορτοκαλόχροα ράσα των μοναχών για την έξοδο.







Πάνω στο χώμα μια μικρούλα σκυμμένη, ζωγραφίζει απορροφημένη. 

Σχεδιάζει μια θεά, μια βασίλισσα, μια όμορφη κοπέλα... αυτό που θα ήθελε αυτή να γίνει.

Ξαφνιάζεται όταν της δίνουμε χρήματα, χωρίς να αγοράσουμε κάτι από τα μικροπράγματα που πουλάει. 






Neak Pean ο ναός της Anavatapta, της  λίμνης που γιατρεύει


Το δειλινό κατευθυνόμαστε για το ναό του Neak Pean.




Όπως περιγράφεται στην αναθηματική στήλη:

«Ο Jayavarman VII, τοποθέτησε τον Jayatataka (τον αποταμιευτήρα νερού), σαν κάτοπτρο της μοίρας, πλαισιωμένο με διαμαντένιες και χρυσαφένιες γιρλάντες. 

Στο κέντρο του βρίσκεται ένα θαυμαστό νησί που η γοητεία του πηγάζει από τις λιμνούλες που το περιβάλλουν.

Ξεπλένουν  την λάσπη από τις αμαρτίες, σε αυτούς που βυθίζονται σε αυτές, δρουν σαν μια βάρκα που διασχίζει τον ωκεανό της ύπαρξης.

Τα νερά και τα μαγικά του βότανα, μπορούν να θεραπεύσουν τους πιστούς».






Το Neak Pean συμβολίζει την λίμνη Anavatapta, που σύμφωνα με τον μύθο, βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου, κάπου στα Ιμαλάια και τρέφεται από τους τέσσερις ιερούς ποταμούς.

Τον Ινδό, τον Όξο, τον Ταρίμ και τον Γάγγη.

Ένα σανιδένιο δρομάκι  μας οδηγεί, πάνω από τα νερά, στο σκοτεινό εσωτερικό, στο χώρο του ναού με τις θεραπευτικές λιμνούλες.

Τα πράσινα νερά στολίζονται από ρόδινα νούφαρα.

Σιωπή.






Στην έξοδο νιόγαμπρα ζευγάρια φωτογραφίζονται, ο πεθερός ευτυχισμένος μας χαρίζει ένα απαστράπτων χαμόγελο και ο φωτογράφος μας παρακαλεί να απομακρυνθούμε για να τελειώσει τη φωτογράφιση.







Του κάνουμε τη χάρη γιατί η νύχτα μας περιμένει…




Βουτιά στο ντους, και εμπρός για το περίφημο τσίρκο της Καμπότζης


Δημιουργήθηκε το 1994 από νέους Καμποτζιανούς που επέστρεψαν από στρατόπεδα προσφύγων. 

Θεώρησαν ότι η τέχνη  έχει την ικανότητα να θεραπεύει πληγές και δημιούργησαν ένα σχολείο τεχνών για τα παιδιά του δρόμου.




Σήμερα τα μαθήματα παρακολουθούν πάνω από 1200 παιδιά και τις επαγγελματικές σχολές τέχνης πάνω από 500.
 

Δημιούργησαν επίσης επιχειρήσεις που στηρίζονται στην παραγωγή των κοινοτήτων και προσφέρουν απασχόληση και δίκαιο εισόδημα.

Όλα τα προϊόντα στο shop του θεάτρου ήταν εξαιρετικής ποιότητας και αισθητικής.



Το τσίρκο, ήταν μια παράσταση που εμπεριείχε θέατρο, μουσική, ακροβατικά.

Δεν ξέρω αν ήταν άρτια καλλιτεχνικά, αλλά τη σημασία έχει , αφού ο ρυθμός  κι η ζωντάνια των παιδιών, μεταφερόταν στους θεατές που συμμετείχαν χειροκροτώντας, ανταποδίδοντας τα πειράγματα, τραγουδώντας.



Στη συνέχεια το βράδυ μια και μας είχε κόψει η πείνα όλη μέρα στο δρόμο, είπαμε να τιμήσουμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ και… φυσικά, όπως πάντα, να ενισχύσουμε την τοπική αγορά. 








Διαβάστε στη συνέχεια του αφιερώματος


Είδαμε το Angkor Wat στο πρώτο φιλί της μέρας με τις κορφές των αδύτων του να εστιάζουν ταυτόχρονα  στο μηδέν και το άπειρο και τη φύση να ιερουργεί στον ναό του  Ta Prohm.

Είδαμε τον θρίαμβο της  αυτοκρατορίας των Χμέρ στις επικές μάχες του Suryavarman ii με τους Cham στο  Angkor Wat αλλά και την  συντριβή της ανθρώπινης υπεροψίας στο Ta Prohm. Κι ακούσαμε την ψιθυριστή παράκληση των ναών στο βασιλιά  να τους προστατέψει από τις δαιμονικές δυνάμεις και τους ιερόσυλους ανθρώπους.

Τέλος,  προσπαθήσαμε  να συγκρίνουμε λαούς και πολιτισμούς και  να δούμε τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο όταν ήκμαζε το βασίλειο του Ανγκόρ γιατί έτσι όπως περιδιαβάζαμε, εύκολα μπερδεύαμε και μπερδευόμαστε στον χρόνο.







Διαβάστε τα εννιά πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]


Διαβάστε ακόμη:

Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 






Σχετικά άρθρα

Ένα ελληνικό νησί στους 100 κορυφαίους πράσινους προορισμούς του κόσμου

Όλοι οι υποψήφιοι  αξιολογήθηκαν από την ομάδα ειδικών των «Green Destinations Top 100» και από τα μέλη της ειδικής επιτροπής του πάνελ του Top 100 που περιλαμβάνει περισσότερους από 60 ειδικούς στο βιώσιμο τουρισμό. 

Πώς θα ταξιδέψεις δωρεάν σε 52 προορισμούς με όλα τα έξοδα πληρωμένα από τους New York Times

Αν αγαπάς το ταξίδι, 52 προορισμοί σε περιμένουν να τους εξερευνήσεις μέσα σε ένα χρόνο (ένα κάθε εβδομάδα) και μάλιστα ΔΩΡΕΑΝ, με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Ζήσε το όνειρο σου και δες πως.

"Αποκάλυψη, Τώρα!": Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης με Κόπολα- Μ. Μπράντο στην "Καρδιά του Σκότους" ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ

Ολο το παρασκήνιο της  ταινίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ που τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα, στο Φεστιβάλ Καννών, με βάση την νουβέλα του Τζόζεφ Κόνραντ "Η Καρδιά του Σκότους."

Ανανεωτικό 2ήμερο «ειρηνική (δια)τροφή, διαβίωση» στο αειφόρο κτήμα δημιουργίας της "Κιβωτού Κορογώνα"

Το αειφόρο εγχείρημα για την ολιστική μάθηση 'Κιβωτός Κορογώνα' στη Λακωνία, προσκαλεί όλους και όλες σε ένα πρακτικό και βιωματικό εκπαιδευτικό 2ήμερο .
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×