op
×

"Οι νεκροί των άλλων" | Της Έλενας Ακρίτα

Διαβάστηκε
 Οι νεκροί των άλλων  | Της Έλενας Ακρίτα
«Από την ημέρα της τραγωδίας, ορισμένοι κουνάνε αυστηρά δαχτυλάκι στους «πτωχούς των αυθαιρέτων». Αυτούς που μπαζώνουν ρυάκια και χτίζουν πάνω σε κοίτες ποταμιών, παρακάμπτοντας οι ανόητοι τις εναλλακτικές τους: μεζονέτες στην Εκάλη, μονοκατοικίες στο Ψυχικό, σαλέ σε χιονοδρομικά και ρετιρέ στην Ηρώδου του Αττικού. Εχουν τόσες επιλογές αλλά αυτοί καλά και σώνει να μπαζώνουν. Μπάζο, χτίσιμο, βροχή, γκρέμισμα, μπάζο, χτίσιμο, βροχή, γκρέμισμα. Και νεκροί. Δικοί τους νεκροί – άκου τώρα βίτσιο!

Οχι ότι δεν φταίνε και αυτοί. Αλλά δεν φταίνε μόνον αυτοί: Φταίνε κι οι συμπαθείς επαγγελματικοί κλάδοι που συνωστίζονται γύρω απ’ τα μπάζα για να εξασφαλίσουν τη δική τους μπάζα. Αυθαίρετα κι αυθαιρεσίες, λαδώματα και μίζες, τζάμπα ρεύμα, χτισμένο ρέμα, καμένα δάση, αναρχία, χάος, παρανομία – όλα αυτά δεν γίναν μόνα τους: κάποιοι τα έκαναν.

Φταίνε οι κυβερνήσεις που είναι τόσο γαϊδούρες που σκυλοπνίγεται ο κοσμάκης και μετά υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, αρμόδιοι, υπεύθυνοι, παράγοντες, συγγενείς παραγόντων, γκόμενες πρώην κι επόμενες μυξοκλαίνε πάνω στους νεκρούς των άλλων. Γιατί οι δικοί τους νεκροί δεν πάνε από μπαζωμένα ρέματα. Οι δικοί τους νεκροί ζήσαν σε ανθρώπινες συνθήκες με στέρεο και νόμιμο κεραμίδι στο κεφάλι τους.

Φταίνε, ναι, αλλά οι άνθρωποι δεν μπαζώνουν για πλάκα. Δεν είναι χόμπι, δεν είναι συλλογή γραμματοσήμων. Από ανάγκη το κάνουν. Κάπου πρέπει να ρημαδομείνουν, κάπως πρέπει να ρημαδοζήσουν. Γιατί πέφτει μια βροχή. Και ρημαδοπεθαίνουν. Κι άμα η Πολιτεία σε γράφει, εσύ χτίζεις. Παράνομα.

Στις ασπρόμαυρες ταινίες του ’60 ο Χατζηχρήστος κι η παρέα του ήταν οι κτηματομεσίτες που στοίβαζαν τα φτωχαδάκια σε μισθωμένα πούλμαν και πουλάγανε τα καταπατημένα κατσάβραχα για την προίκα της κόρης. Τα παιδιά και τα εγγόνια αυτής της κόρης πνίγονται σήμερα με την πρώτη σταγόνα της βροχής. Κι οι κυβερνήσεις υπόσχονται. Και τότε και τώρα. Και νυν και αεί.

Φταίει κι ένας ιδιάζων καπιταλισμός made in Greece. Στην υπόλοιπη Ευρώπη όπως τα βρήκαν έτσι τ’ αφήνουν. Τα ποτάμια παραμένουν ποτάμια, οι λίμνες λίμνες, τα βουνά βουνά και τα δάση δάση. Δεν το παίζουν κάπως αλλιώς, δεν υποδύεται π.χ. ο ποταμός την πολυκατοικία κι η λίμνη τη λεωφόρο.

Πολιτικοί και πολίτες, εμπρηστές και καταπατητές, λαμόγια και με λαδωμένες παλάμες φταίνε όλοι. Αλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο.

Η μόνη που δεν φταίει είναι η φύση. Και ο καιρός. Ο καιρός καλός, κακός, ή αδιάφορος – δεν φταίει ποτέ. Τέλος.

Στην Ελλάδα οι φυσικές καταστροφές αφορούν πάντα τις ζωές των άλλων. Και οι εθνικές τραγωδίες αφορούν πάντα τους νεκρούς των άλλων.Και οι «άλλοι» δεν είμαστε εμείς. Μέχρι να γίνουμε».

πηγή: Τα Νέα



Λέξεις Κλειδία - Tags
Μάνδρα Αττικής
31
Έλενα Ακρίτα
71
Σχετικά άρθρα

Νιώθω ενοχή όταν περνάω καλά | Tης Έλενας Ακρίτα

Εχουμε φτάσει πλέον στο σημείο όπου οτιδήποτε μας προκαλεί χαρά, μας γεμίζει παράλληλα και τύψεις. Οποιος χαίρεται, είναι αναίσθητος τέρμα: πας να μειδιάσεις και το πολιτικώς ορθόν σου κουνάει το δάχτυλο.

Όλοι οι άνθρωποι της Novartis | Της Έλενας Ακρίτα

Ας το κάνουμε εικόνα τώρα αυτό. Ο Κ. Φρουζής της Novartis μπαίνει στο αμάξι για να πάει στο Μαξίμου να δωροδοκήσει τον Σαμαρά. Η βαλίτσα έχει μέσα κίτρινα, πράσινα και μοβ χαρτονομίσματα - ευγενική προσφορά της Ντάλιας του «Παρά πέντε» λογικά. 

Το κους κους της κυρίας Αρβελέρ | Της Έλενας Ακρίτα

Δεν αισθάνθηκα ιδιαίτερη απογοήτευση διαβάζοντας την αυτοβιογραφία της Ελένης Γλύκατζη - Αρβελέρ «Μια ζωή χωρίς άλλοθι». Ισως γιατί δεν είχα βάλει και πολύ ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών μου, εξού και δεν με διέψευσε το βιβλίο. Ενα βιβλίο ρηχό, επιδερμικό, gossip σχεδόν.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×