op
×

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης από σκηνής Διδάσκαλος, σύγχρονος φιλόσοφος και μάρτυρας μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης από σκηνής Διδάσκαλος, σύγχρονος φιλόσοφος και μάρτυρας μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης από σκηνής Διδάσκαλος, σύγχρονος φιλόσοφος και μάρτυρας μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας που μας κινητοποιεί και μας αναγκάζει να υπερβούμε τα εσκαμμένα. 

Μια μέρα θα θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ευλογημένους που ζήσανε και άντεξαν και παρήγαγαν Πολιτισμό σε μια τόσο κρίσιμη καμπή της Ιστορίας του Πανανθρώπινου Πολιτισμού.

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Σημαντικοί άνθρωποι στην Ελλάδα της Κρίσης με αυτοθυσία, Γνώση κι επίγνωση των συνθηκών, επιμένουν να προσφέρουν σε αυτό που λέμε Πολιτισμό και να εμπλουτίζουν την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» με την ανιδιοτέλεια της αυτοθυσίας τους. Και κυριολεκτώ.

Ο Καθηγητής Θεοδόσης Πελεγρίνης τίμησε και τιμά το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών με την εξειδικευμένη του επάρκεια στο γνωστικό αντικείμενο της Φιλοσοφίας, αλλά και με την αναγεννησιακή του προσωπικότητα που απλώνεται και καλύπτει πολλούς κλάδους του Επιστητού κι εκφράζεται δημιουργικά τόσο με τη γραφή όσο και με την πολύπλοκη θεατρική κωδικοποίηση θεωριών όπως διυλίστηκαν μέσα από την προσωπική εμπειρία έτσι ώστε να αποτελέσουν ένα απόσταγμα ζωής τόσο πυκνό κι «αιθερικό» που πρέπει να θεωρείται προνομιούχος κάθε συνδημιουργικός θεατής αυτής της σκηνικής εκδήλωσης του Ουσιώδους.

Ο πολύπλοκος και πολυποίκιλος θεατρικός κώδικας περιέχει πολλούς εν δυνάμει αδιόρατους άλλους κώδικες, όπως είναι τα λεγόμενα «παραγλωσσικά σημεία», οι σιωπές και οι παύσεις, οι άδηλες αλλά απολύτως αποκρυπτογραφίσιμες σωματικές εκφράσεις… Η ειρωνεία κι ο φιλοσοφημένος σαρκασμός, μαζί με μια ηθελημένη ευθυμογραφική ενατένιση του Ερέβους συντείνουν κάθε φορά σε ένα θεατρικό γεγονός πολυσήμαντο και πολυεπίπεδο.


Έτσι κι εγώ βρέθηκα την Δευτέρα 16 Απρίλιου 2018 στο ιστορικό υπερώον του Public στο Σύνταγμα προκειμένου να παρακολουθήσω (όχι ως ομιλητής αυτή τη φορά) την εκδήλωση με αφορμή την έκδοση του ευπώλητου βιβλίου του Θεοδόση Πελεγρίνη «Η φιλοσοφία της ζωής» από τις πάντα καίριες στις επιλογές τους εκδόσεις enallaktikos.gr (έντυπη συνέχεια του δημοφιλέστατου ηλεκτρονικού περιοδικού, που διευθύνει με γνώση, αγάπη και μεράκι ο υπέρ-επαρκής Ανδρέας Ρουμελιώτης).

Έμεινα έκπληκτος με την αρτιότητα του όλου θεάματος. Η προετοιμασία είχε ήδη αρχίσει δύο ώρες πριν, αφού τώρα δεν επρόκειτο πλέον για μια «καθιστή» εκδήλωση γύρω από ένα τραπέζι, αλλά για μια ολόκληρη θεατρική παράσταση που παρέπεμπε στα τελευταία έργα του δικαίως Νομπελίστα Σάμιουελ Μπέκετ, αλλά και στο δικό μας αυτοσχέδιο ελληνορωμαϊκό λαϊκό θέατρο που δόξασαν μεγάλοι δημιουργοί ανά τους αιώνες.

Η θεατρική παράσταση “Ένα κιλό κόκκινη μπογιά στον απέραντο ωκεανό” βασίστηκε σε κείμενο που έγραψε ο Θεοδόσης Πελεγρίνης και το ερμήνευσε μαζί με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη της παράστασης Μιχάλη Μητρούση.

Ο Μιχάλης Μητρούσης, συνεπής κωμικός ηθοποιός, με όλη τη σοβαρότητα που αυτό συνεπάγεται και την άπειρη θλίψη που προϋποθέτει, έστησε έναν ισότιμο φιλοσοφικό διάλογο με τον Καθηγητή και υποδύθηκαν δύο ανάπηρους, καθηλωμένους σε αναπηρικά καροτσάκια (που παραπέμπουν στο μπεκετικό «Τέλος του παιχνιδιού») και οι οποίοι αναζητούν το θάνατο ενώ ομολογούν εμπράκτως και σαφώς πως «η ζωή είναι γλυκειά» και κανείς δεν θέλει να την αποχωριστεί τόσο γρήγορα, όσο κι αν θα ήταν ενδεχομένως λύτρωση ή «μια κάποια λύσις» όπως λέει ο Μεγάλος Αλεξανδρινός στο αριστουργηματικό του φιλοσοφικό ποίημα «Περιμένοντας τους βαρβάρους».

Επειδή λοιπόν στην Αθήνα της εποχής μας οι «βάρβαροι» είναι ήδη και εδώ (και δεν εννοώ τους ταλαίπωρους αλλόγλωσσους ικέτες, που είναι ιερά πρόσωπα) αλλά όλους εκείνους τους ντόπιους, τους δικούς μας, που κακοποιούν την ελληνική γλώσσα αλλά και την αρχαία ελληνική Σκέψη θολώνουν με τη σκοτεινιά του στείρου στοχασμού τους… γι’ αυτό εκτιμώ ιδιαίτερα τον Θεοδόση Πελεγρίνη: γιατί είναι σαν αρχαίος φιλόσοφος, στωικός και σεμνός, χαμηλομάτης και χαμηλόφωνος που περιηγείται τα αρχαία χαλάσματα με την αθωότητα του αγριολούλουδου κι εκείνο το άρωμα της Άνοιξης που ακόμα και μέσα στο αττικόν νέφος καθηλώνει τις αισθήσεις σε έναν διαρκή διονυσιασμό, απολλώνιο και λογικό.

Το διαλογικό στοιχείο που ήταν χαρακτηριστικό της αρχαίας φιλοσοφίας είναι και τρόπος ζωής για κάθε σύγχρονο ποιητή που είναι άξιος αυτού του τίτλου.

Και για μένα, ο Θεοδόσης Πελεγρίνης είναι ποιητής γιατί μεταβολίζει την περιρρέουσα μιζέρια σε διαχρονική καθαρότητα, με μια λογική διαύγεια που διαλύει κάθε σκοτάδι, κάθε Άγνοια αποδιώχνει και κρατάει αυτό που είναι ουσιώδες για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

grafei.wordpress.com

Σχετικά άρθρα

Ο συνταξιούχος καρκινοπαθής επιπλοποιός μένει πλέον μόνιμα στα πολυσύχναστα βράχια της Βάρκιζας

Πέθανε πια η γυναίκα του. Πόσο ν’ αντέξει η έρμη; Δέκα χρόνια κατάκοιτη. Δυο γυναίκες χρειαζόντουσαν να τη γυρίσουν για να μην «τρυπήσει» και σαπίσει ζωντανή στον πάνω κόσμο και τραβήξει η βρώμα της τα σκυλιά. 

Ο άστεγος και το κουταβάκι | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Στεκόταν πάντα διακριτικά σε απόσταση αξιοπρέπειας από το σούπερ μάρκετ, με το κουταβάκι πάντα αγκαλιά κι εκείνο με κοιτούσε πάντα με τα μεγάλα γουρλωμένα μάτια του κάθε που περνούσα… 
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×