op
×

Η συγκλονιστική ιστορία του μεγαλύτερου Έλληνα "τεντιμπόι" που έφυγε χθες από βαρύ εγκεφαλικό. Του Ilan Solomon

Διαβάστηκε
Η συγκλονιστική ιστορία του μεγαλύτερου Έλληνα  τεντιμπόι  που έφυγε χθες από βαρύ εγκεφαλικό. Του Ilan Solomon

Αυτό το επάρατο Σάββατο αποχαιρετάμε τον μεγαλύτερο Έλληνα 'τεντιμπόι' - ποιητή της ανιδιοτελούς αντίστασης

Τον φίλο μας Κυριάκο Σταμέλο που μας άφησε στις 18 τ' Απρίλη του 2018 θα τον αποχαιρετήσουμε αυτό το επάρατο Σάββατο (21/4) στις 12:30 το μεσημέρι από το ναό της Ζωοδόχου Πηγής της οδού Ακαδημίας

Η κηδεία του θα γίνει στο κοιμητήριο της Ερέτριας, δίπλα στους γονείς και την αδελφή του.


Πέθανε στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν από καιρό ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Κυριάκος Σταμέλος, μια από τις εμβληματικές μορφές της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου», απο ένα βαρύ εγκεφαλικό, την Τετάρτη 17 Απριλίου 2018, σε ηλικία 65 ετών.

Ο Κυριάκος ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, ήταν εκείνος που μαζί με τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα ανέλαβε τις μάταιες διαπραγματεύσεις των εγκλείστων με τους στρατιωτικούς.

Στη συνέχεια συνελήφθη, φυλακίστηκε και υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Πάνου Σκουρλέτη, η κηδεία του  Κυριάκου Σταμέλου, θα τελεσθεί με δημόσια δαπάνη, για την αντιστασιακή του στάση και δράση με το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, για τους στοχασμούς του και τις υπηρεσίες που προσέφερε στη Δημοκρατία, στην Πατρίδα μας εν γένει.

Ταυτόχρονα με την απόφαση αυτή αποτίεται φόρος τιμής σε έναν αγωνιστή κατά της χούντας και του φασισμού, εν όψει της μαύρης επετείου της 21ης Απριλίου, πενήντα χρόνια και πλέον από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, μνήμη της πρόσφατης ιστορίας μας.


Ο Σταμέλος είχε καταθέσει στις 24.10.1975 μεταξύ άλλων τα εξής:


«Μαζί με τον συνάδελφό μου Λαλιώτη πήγαμε στους επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων και τους ζητήσαμε να μας επιτρέψουν να φύγουμε την επομένη. Από τις απαντήσεις έβγαλα το συμπέρασμα ότι υπήρχε συγκεκριμένη απόφαση για επέμβαση εκείνο το βράδυ. Δεν μας έδωσαν προθεσμία πάνω από δέκα λεπτά. Από την αρχή επιθυμούσαμε μια ειρηνική αποχώρηση, δυστυχώς όμως ο στρατός επενέβη προτού εκπνεύσει κι αυτή η ανεπαρκέστατη προθεσμία.

»Η στιγμή της εξόδου ήταν κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω, γινόταν ένα όργιο βιαιοπραγιών. Τότε κατάλαβα ότι οι υποσχέσεις που μας έδωσαν οι στρατιωτικοί ότι δεν θα γίνουν συλλήψεις και κακοποιήσεις ήταν πλαστές. Εδωσαν τον λόγο της στρατιωτικής τους τιμής, αλλά ήξερα ότι δεν επρόκειτο να τον τηρήσουν, επειδή τα πάντα ήσαν προαποφασισμένα».

Τον τελευταίο καιρό είχε βρει διέξοδο στην ποίηση και τη ζωγραφική.

Η επιθυμία του οικογενειακού και φιλικού του περιβάλλοντος είναι να ταφεί δίπλα στον πατέρα, τη μάνα και την αδελφή του στην Ερέτρια όπου έζησε τα πιο ξένοιαστα χρόνια της ζωής του.

ΦΩΤΟ απο την ιστορική "δίκη των έντεκα" φοιτητών : Μελανιασμένος ο Μάκης Μπαλαούρας, με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού, o Κυριάκος Σταμέλος, o Βασίλης Χριστόπουλος, o Σάκης Παπαθεοδώρου, o Μάνος Τζανεττής (όρθιος), o Δημήτρης Αρχοντής κ.ά.


Οι αναταραχές ξεκίνησαν στις 5 Φεβρουαρίου του 1973, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματά τους.

Στις 13 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο και η χούντα παραβίασε το πανεπιστημιακό άσυλο, δίνοντας εντολή στην αστυνομία να επέμβει.

Έντεκα φοιτητές συλλήφθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη.

Με αφορμή αυτά τα γεγονότα, στις 21 Φεβρουαρίου, περίπου τρεις με τέσσερις χιλιάδες φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής στο κέντρο της Αθήνας επί της οδού Σόλωνος, ζητώντας ανάκληση του νόμου 1347 που επέβαλε την στράτευση «αντιδραστικών νέων», καθώς 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία.

Από την ταράτσα του κτιρίου απαγγέλλουν τον ακόλουθο όρκο:

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:

α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,

β)του πανεπιστημιακού ασύλου,

γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Η αστυνομία έλαβε εντολή να επέμβει και πολλοί φοιτητές σε γύρω δρόμους υπέστησαν αστυνομική βία, χωρίς όμως τελικά να παραβιαστεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Τα γεγονότα στη Νομική αναφέρονται συχνά ως προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

«Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι, αν δεν είχαν γίνει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, πιθανότατα δε θα είχαμε χάσει την Κύπρο. Δηλαδή δεν ήταν στις προθέσεις βεβαίως των επαναστατημένων να χαθεί η Κύπρος, αλλά υπήρξε τέτοια ροή στην εκμετάλλευση διότι εμείς δε ρίξαμε τον Παπαδόπουλο. Φέραμε τον Ιωαννίδη, πάντως. Και ο Ιωαννίδης δεν έπεσε μόνος του, έπεσε λόγω των γεγονότων της Κύπρου. Άρα λοιπόν, ένα αυθόρμητο κίνημα μετετράπη σ’ έναν μοχλό εναντίον της πατρίδος. Δεν έχω καμιά διάθεση αποδόμησης της εξέγερσης, απλά θέλω να πω την αλήθεια».

Κυριάκος Σταμέλος


Η συγκλονιστική ιστορία του μεγαλύτερου Έλληνα "τεντιμπόι" που έφυγε χθες απο βαρύ εγκεφαλικό.  Του Ilan Solomon


Η Δίκη των έντεκα.

Ήταν 17 του Φλεβάρη του 1973.

O μελανιασμένος Μάκης Μπαλαούρας, με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού, o Κυριάκος Σταμέλος, o Βασίλης Χριστόπουλος, o Σάκης Παπαθεοδώρου, o Μάνος Τζανεττής (όρθιος), o Δημήτρης Αρχοντής κ.ά.

Η κατηγορία ήταν... «τεντυμποϊσμός».

Ποινή τους, η υποχρεωτική στράτευση.

Τις μέρες του Πολυτεχνείου, πήρανε απολυτήριο.

Ο Σταμέλος πρόλαβε, γύρισε κι ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με τους στρατηγούς της χούντας για την ασφαλή έξοδο των φοιτητών από το Πολυτεχνείο, μαζί με τον Κώστα Λαλιώτη.

Οι υπόλοιποι ήταν καθ' οδόν για την Αθήνα.

Δικηγόρος ήταν ο Τάκης Παππάς.

Στη δίκη είχε καταθέσει σαν μάρτυρας υπεράσπισης ο αείμνηστος καθηγητής της φιλοσοφίας Δημ. Νιάνιας.

Όταν τον γνώρισα ήταν ένα 15χρονο παιδί, μαθητής του 2ου Γυμνάσιου της Χέυδεν, συχνά συνοφρυωμένος και με το βλέμμα σκοτεινό.

Όταν γελούσε όμως έτριζαν τα τσιμέντα.

Η οικογένεια του, αριστεροί με διωγμούς και εξορίες, είχαν λουφάξει κάτω από το βάρος της Χούντας.

Συμφοιτητές πια στο Πολυτεχνείο, ο Κυριάκος ήταν ο πιο τακτικός επισκέπτης της κατσαρόλας της μάνας μου.

Ήταν η εποχή που τον είδα να μεταμορφώνεται καθημερινά.

Διάβαζε με μανία τα «απαγορευμένα» βιβλία του πατέρα μου, που ο δικός του είχε κάψει φοβισμένος μη χάσει το τυπογραφείο και δει τα Μακρονήσια ξανά, τους δικούς μας «Παρθενώνες».

Λένιν, Μαρξ, Ένγκελς κλπ.

Άρχισε να μου μιλάει με τα δικά τους λόγια.

Τον ανακαλούσα συχνά στην φιλική τάξη, μέχρι που τον γνώρισα ξανά, αυτή τη φορά έναν ψηλό, δυναμικό εικοσάχρονο φυσικό ηγέτη με σηκωμένη τη γροθιά και βροντερή τη φωνή, στην πρώτη αντιδικτατορική διαδήλωση, στις εσωτερικές σκάλες της Σχολής των Μηχανολόγων.

Ήταν η μέρα των πρώτων «δοτών» φοιτητικών εκλογών, προοίμιο της «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος και της επερχόμενης ακόμα σκληρότερης χούντας του Ιωαννίδη.

Με τα καρφιά της Ασφάλειας να βουίζουν γύρω μας και τα διορισμένα Διοικητικά Συμβούλια των φοιτητών στις Σχολές να μας ειρωνεύονται για τις αυταπάτες μας.

«14 Φεβρουαρίου του 1973, στην πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου κατά του νόμου για τις στρατεύσεις, που είχε δημοσιευθεί την προηγούμενη.

Εισβολή της αστυνομίας από τις πλαϊνές πόρτες, συνωστισμός στην έξοδο της Πατησίων, ανάμεσα σε διαδρόμους μπάτσων που χτυπούσαν με ότι είχαν.

Στα σκαλιά της πρυτανείας ένας μπάτσος βγάζει τη σιδερόβεργα από μια τριανταφυλλιά και ορμάει.

Ο Τζανεττής έπιασε τη σιδερόβεργα για να αποφύγει το χτύπημα και ο μπάτσος τον έπιασε από τα μαλλιά και τον έσυρε στην κλούβα.

Έτσι μάζεψαν τους 11 κατά την έξοδο, ενώ οι υπόλοιποι έβρισκαν κάτω από την πόρτα το ραβασάκι για τη στράτευση.

Έπρεπε να παρουσιαστούν «εντός τριών ημερών» στην Τρίπολη ή την Καλαμάτα.

Εκεί έφτασαν σε λίγες μέρες και οι 11 αφού πρώτα πέρασαν από δίκη» θυμάται ο Νίκος Δ.

Μετά από την ανάληψη της Κυβέρνησης από τον Μαρκεζίνη, δόθηκε η «αμνηστεία» κι επέστρεψαν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου.

«Τους υποδεχτήκαμε στο μεγάλο αμφιθέατρο των Χημικών Μηχανικών, Τετάρτη πρωί της 14 Νοεμβρίου ήταν. Μετά άρχισαν τα επεισόδια. Οι της ''Πανσπουδαστικής'' και του ''Ρήγα'' βγήκαμε έξω ... » (Λ.Χρ).

...

Με το άσπρο φανελάκι του, σαν σημαία παράδοσης και υποταγής, πήδηξε τα κάγκελα μαζί με τον Κώστα για να διαπραγματευτεί την έξοδο των παιδιών, λίγο πριν ο Γουνελάς ρίξει το τανκ πάνω στην πύλη της Πατησίων.

Ο Κυριάκος, ήρεμος στα σκαλιά της Αρχιτεκτονικής, περίμενε μέχρι να τελειώσει η εκκένωση.

Ήξερε πως γι αυτόν δεν υπήρχε οδός διαφυγής.

Στο τέλος, ο χοντρός του Σπουδαστικού της Ασφάλειας του λέει: «Πάμε Κυριάκο».

Φαντάρος πια, στην πρώτη μου άδεια, τον συναντώ μετά τον «κύκλο με την κιμωλία», το ξύλο και τη φάλαγγα, είκοσι μέρες όρθιος μ' ένα μπουγέλο να τον ξυπνά στα κάτεργα του ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Εκεί, στην πλατεία Βικτωρίας, μου ζήτησε την «άδεια».

Παραξενεύτηκα κι ας το περίμενα.

Του την έδωσα.

Μακάρι να μη του την είχα δώσει.

Η Βάσω, η πρώην μικρή αγαπημένη μου με τα φωτεινά πράσινα μάτια, του άρεσε πολύ, το ήξερα χρόνια πριν.

Αυτός όμως έλπιζε πως θα του φωτίσει την ήδη σκιασμένη του ζωή.

Παντρεύτηκαν.

Και χώρισαν αφού πρώτα παίδεψαν ο ένας τον άλλο πολύ.

Τελειόφοιτος ήταν θυμάμαι, όταν πήγε το καθιερωμένο ταξίδι της Σχολής στη Μόσχα.

Οι Κνίτες συνάδελφοι, «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα», πήραν σβάρνα τα κολχόζ και τα σοβχόζ κι όλες τις τιμημένες φάμπρικες της Σοβιετικής Εργατιάς.

Ο Σταμέλος κι ο κουμπάρος του, εξαφανισμένοι για δέκα μέρες στα παζάρια και τα μπορντέλα της Μόσχας, φτάνουν την τελευταία στιγμή, επιδεικτικά πανευτυχείς, στο Μοσχοβίτικο αεροδρόμιο, φορτωμένοι με ένα μεγάλο φουσκωτό, τίγκα στις γούνες και τα χρυσάφια από τη μαύρη αγορά για τις αγαπημένες τους, υπό τα αηδιασμένα βλέμματα των δογματικών αλλά και των αναθεωρητών συμφοιτητών τους.

Quelle decadence!

Η απαρέσκεια των συντρόφων, έγινε αποστροφή.

Τέτοιες επιλογές δεν είχαν σχέση με την αριστερή ηθική.

Αίσχος!

Τότε ήταν που αποφάσισε την στροφή.

Απέναντι σε όσους είχαν ήδη αρχίσει να καταλαμβάνουν τις νέες θέσεις τους στις κομματικές νομεκλατούρες των πολιτικών χώρων τους, αυτός θα έκανε πολλά λεφτά σαν καλός μηχανικός που ήταν, για να αποδείξει την ανωτερότητά του.

Και έκανε.

Και έχασε.

Τζογάρησε την ζωή του.

Κι απέτυχε.

Και έγραψε.

Κι ας μην τον καταλάβαινα συχνά.

Εγώ, ειμ' αυτός που δεν είδε το φως,
νέος σαν ήταν, στα μάτια γλαυκός,
με διάπυρη πέννα τα στράβωσ' αυτός,
που κυβερνάει.

Η σχέση του με την ποίηση ήταν απολύτως οργανική, απολύτως βιωματική.

Όπως όλοι οι πλάνητες του κόσμου, έτσι κι αυτός σάρκασε λυσσαλέα τη ζωή, από έρωτα και πάθος.

Βωμολόχα έξαρση, πολυσπερμική γλώσσα, εναλλαγή του έρωτα και της απελπισίας, της ζωής και του θανάτου, ανακάτεμα ιδιολέκτων διαφόρων λογιών και διαφόρων χρονικών στιγμών, έμπνευση γλωσσοπλαστική, «ανίερο» μπέρδεμα του λαϊκού με το λόγιο.

«Ο λόγος του δριμύς, δραστικός, ζωηρός, ακουμπά το είναι του απαιτητικού αναγνώστη. Δεν είναι μια γλώσσα πλαστική αυτή, δεν είναι μια γλώσσα που ξενίζει. Λέξεις κοινές, τολμηρές, αθυρόστομες, αντιποιητικές, αργκό καμιά φορά ή αρχαιοελληνικές: π.χ ταίς λέξεσι, αιέν, αριστεύειν, νταλικάδες, παπάτζα, μουνί, σακαφλιά, νινί, στιχαράκια, κοιλάρα, μαλάκω, τσατσάρα, μαλάκας, σφαλνάς, ερημοσπίτης, γουστάρω, λέξω, μπερκέτι, γαμώ, ξεύρουνε, ζωντανούδια, κονομήσω, πλιάτσικο, ευγαμημένη, γλυφομούνι, πουτανίτσα, λατρεμενάκια, αρχίδι, μερακλαντάν, γαμηθείτε, πεταμενάκης και άλλες. Ποικιλία γλωσσικού ύφους και ήθους», έγραψαν για την ποίησή του.

«Aν την ματιά σου μπορώ ν’ αντέξω, είμαι θεός».

Ο Σταμέλος παίζει με τις έννοιες, τις λέξεις, τις εμπειρίες του, παρουσιάζεται φιλοσοφικός και φιλοσοφημένος.

Κάνει ποίηση τη χασούρα του, τις ζημιές του.

«... γιατί με πίκραναν (κάποιοι φίλοι),/μ’ εξουσιάζουν,/ποτέ δεν μπόρεσαν να με φωνάζουν/Κυριάκο μεγάλε» και «Άλλοι τους έλεγαν «υπαλληλάκος,/θα μείνει για πάντα μωρέ ο Κυριάκος,/έτσι που είναι ψηλός, ένα ράκος,/τι άλλο να κάνει;»

«Η αιρετική στάση του Σταμέλου όπως εξελίχθηκε στα μετά το 1973 χρόνια και την συμμετοχή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μοιάζει να έχει την απόλυτη αναλογία της και στα ποιητικά του, προς τα οποία στράφηκε αργότερα.

Όχι τόσο διανοητικά αιρετική, ως επιβεβαίωση δηλαδή κάποιας προϋπάρχουσας θεωρίας, αλλά κυρίως οργανικά αιρετική, καθώς ψάχνει την συναισθηματική έκφρασή της στην ποιητική ρήξη και ανατροπή», γράφει ο Αλέξης Ζήρας.

Τα σπέρματα της αποκλίνουσας αλλά μάχιμης θέσης από την μονοκρατορία του ελεύθερου και ανομοιοκατάληκτου στίχου, έπεσαν στα φιλόξενα βραδινά που οργάνωνε την εποχή εκείνη η Ελένη Βακαλό και ο σκηνογράφος και ζωγράφος άντρας της στο σπίτι τους.

Άλλωστε, για να φανεί περισσότερο η σχέση της μαθητείας με το ζεύγος Βακαλό, ο Σταμέλος, ανάμεσα στα έργα του, μνημονεύει και τη μετάφρασή του της Οπτικής Σύνταξης (1988) του γιου τους, Εμμανουήλ Βακαλό, αρχιτέκτονα και καθηγητή στην Αμερική.

«Δεν είμαι βρε λούμπεν, ούτε κι αλήτης, /ούτε κι απόκληρος ερημοσπίτης, είμ’ ο γαμιάς της και θέλω παιδί της /να είμαι και ‘γω.»

«Ξέρω να τρω', να γαμώ, να κρεμώ, να δένω καλά τη θηλιά στο λαιμό, γύρ' απ' τον τάφο μου 'λαφροπατώ, δεν είναι και λίγο». [Ο Δήμιος, εκδ. Γαβριηλίδης 2016]

«Μα εγώ τους γράφω στην κάσα μου όλους, και τους αθώους και τους εμπόρους, έτσι τους θέλω τους αχθοφόρους// στην εορτή». «Ακούστε με, φίλοι μου αγαπημένοι,/ κι εσείς νταλικάδες στη νύχτα χαμένοι, υπάρχει κάτι που μας περιμένει, // να το γευτούμε ή να χαθούμε».

Στο επανιδείν φιλαράκι.

Ο Κυριάκος Σταμέλος έφυγε από ένα βαρύ εγκεφαλικό, σήμερα Τετάρτη 17 Απριλίου 2018 σε ηλικία 65 ετών.

Η επιθυμία του οικογενειακού και φιλικού του περιβάλλοντος είναι να ταφεί δίπλα στον πατέρα, τη μάνα και την αδελφή του στην Ερέτρια όπου έζησε τα πιο ξένοιαστα χρόνια της ζωής του.


Θα πεθάνω ευχαριστημένος

Ο ποιητής μιλάει για την «Δεύτερη γραφή» του:

«Εδώ απομακρύνομαι από το συντεταγμένο γραπτό, ελπίζω ότι έχω προσθέσει ένα άνοιγμα, το σύμπλοκο γραφής-ανάγνωσης.

Κάποια στιγμή εκεί που έγραφα αποφάσισα να εγκαταλείψω το «γραμμικό» γραπτό.

Επέλεξα ένα σχήμα που προέρχεται απ’ τον πάπυρο, μια σύνθεση πιο χρηστική, πιο ανοιχτή σε έναν επαρκή αναγνώστη, επιδιώκοντας την ταυτόχρονη ενασχόληση του με περισσότερους συνδυασμούς.

Σίγουρα, το βιβλίο αυτό είναι πιο πολύ «γραπτό» και λιγότερο «προφορικό».

Θα είμαι δε ευτυχής αν δέκα άνθρωποι, δέκα επαρκείς αναγνώστες μου πουν ότι βρίσκουν ενδιαφέροντα τον τρόπο γραφής-ανάγνωσης που προτείνω, θα πεθάνω ευχαριστημένος»


Ο Κυριάκος Σταμέλος και το πιο ιδιότυπο βιβλίο της νεοελληνικής ποίησης. Του     httpscharalamposgiannakopoulos.com

Ο Κυριάκος Σταμέλος, ο ποιητής που πέθανε χθες, έχει γράψει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία ποίησης, το She, of Zante, αλλά έχει γράψει και την πιο ιδιότυπη χωρίς αμφιβολία ποιητική συλλογή της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τη Δεύτερη γραφή.

Το βιβλίο φτάνει στα χέρια του αναγνώστη μέσα σε έναν λευκό ταχυδρομικό φάκελο σχήματος Α4 όπου περιέχεται το ποίημα μοιρασμένο σε «Γλωσσικά Σώματα», το πρώτο μάλιστα από τα οποία είναι μια μεγάλη αφίσα, ενώ το τέταρτο είναι ένας κατάλογος με όλες τις λέξεις που συνθέτουν το ποίημα βαλμένες σε αλφαβητική σειρά.

Νομίζω όμως πως μόνο ιδίοις όμμασι μπορούμε να λάβουμε μια ιδέα για το έργο του ποιητή.  

20180418_161233

Συντελεστές της έκδοσης: Θανάσης Χαρμάνης, Δημήτρης Αρμάος, Α. Κ. Χριστοδούλου, Γιώργος Κοροπούλης.

20180418_160843

20180418_161027

20180418_161045

20180418_161105

20180418_161155

20180418_160950

20180418_163409

Σχετικά άρθρα

Το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό γεγονός της χρονιάς που θα σας δώσει όλες τις απαντήσεις για να κάνετε τις σωστές επιλογές σπουδών

Το Spoudase Festival, είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό γεγονός της χρονιάς και θα πραγματοποιηθεί στις 19 και 20 Μαίου στη Τεχνόπολη στη Γκάζι.

Μουστακλής, Παναγούλης, Μανδηλαράς άπαντες παρόντες και χιλιάδες ακόμα... | Γράφει ο Κάιν

«…Με ξαπλώσανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ο σοφέρ βαράει φάλαγγα. Ο Μπάμπαλης στρίβει τα χέρια, ο Μάλλιος τα δάχτυλα, ο Λάμπρου επιστατεί, δίνει εντολές και ξεθυμαίνει πότε πότε χτυπώντας ο ίδιος προσωπικά…».

Οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι του μεταπολιτευτικού κράτους

Η ανόητη χούντα των συνταγματαρχών προκειμένου να αποκαταστήσει την «τάξη» στα Πανεπιστήμια έστειλε στον Στρατό καμία πενηνταριά φοιτητές που τους θεωρούσε υποκινητές του φοιτητικού κινήματος που άρχισε να φουντώνει στα Πανεπιστήμια. 
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×