op
×

Περιπέτειες στην ζούγκλα για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση ή πως δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας στις βουνοκορφές του Λάος

Διαβάστηκε
Περιπέτειες στην ζούγκλα για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση ή πως δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας στις βουνοκορφές του Λάος
Ημέρα 11η του ταξιδιού μας

21.11.2016

Ξαναγυρνάμε στο Λάος!

Πέντε ημέρες πεζοπορίας στα υπερώα της Βιρμανίας του Λάος και της Κίνας.

Θα κινδυνέψουμε και θα κουραστούμε, θα τριγυρίζουμε σε περιοχές που η παρουσία κι η επέμβαση του ανθρώπου είναι μηδαμινή, θα κοιμηθούμε σε καλύβες δίπλα στο ποτάμι, θα τραγουδήσουμε και θα χορέψουμε με τις κοπέλες των χαμένων φυλών, θα συναντήσουμε πύλες πνευμάτων, θα εισέλθουμε σε ένα κόσμο που  κυβερνούν οι θεοί των προγόνων και όλα είναι μαγικά κι επίφοβα, και τέλος ξαναγυρνώντας στη γη θα προσπαθήσουμε να  κατανοήσουμε τις προσπάθειες που κάνουν αυτοί οι μακρινοί κάτοικοι των συνόρων για επιβίωση, για διατήρηση της πολιτισμικής τους ταυτότητας, για μόρφωση.
 

Περίληψη προηγουμένων

Αφού ανεβήκαμε για 2 ημέρες ανάντη τον Μεκόνγκ από τη Luang Prabang με ένα μικρό ποταμόπλοιο, και προσκυνήσαμε βουδιστικούς ναούς σε σπήλαια κρεμασμένα πάνω από το ποτάμι κι αφού επισκεφθήκαμε χωριά υφαντών, δοκιμάσαμε λαοτινό ουίσκι, κοιμηθήκαμε σε  περάσματα , σκεβρώσαμε από την παγωνιά του πρωινού στο ποτάμι,  χωθήκαμε σε μια ζούγκλα υγρή, σκοτεινή, κι επικίνδυνη όπως ήταν αυτή που κρυβόταν ο Τόνι Πόε «ο Τρόμος» κι εκεί ανακαλύψαμε την εξίσου επικίνδυνη γοργή εξάπλωση των φυτειών κινέζων επενδυτών κι αφού  μάλλον αποχαιρετίσαμε  ένα από τα πιο πλούσια οικοσυστήματα του κόσμου, αυτό του Μεκόνγκ και μάθαμε λίγα περισσότερα για τους βομβαρδισμούς και το ρόλο των Αμερικανών στην περιοχή,  διασχίσαμε τους σκοτεινούς  δρόμους του Εθνικού πάρκου του Nam Ha αψηφώντας  λαθρέμπορους  και διακινητές οπίου και  φθάσαμε ξέπνοοι  μες τη μαύρη νύχτα στη Luang  Namtha.

Κι εκεί παρά του ότι  είμαστε ψόφιοι απ την κούραση, δηλώσαμε σταθερά   έτοιμοι για νέες περιπέτειες κι αρχίσαμε βραδιάτικα διαπραγματεύσεις για ένα διήμερο περπάτημα στα βουνά των συνόρων.

Ολέ!

Στο κουράγιο και την αψηφισιά της παρέας!


Περιπέτειες στην ζούγκλα για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση ή πως δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας στις βουνοκορφές του Λάος. Για το ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα



Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

ΦΩΤΟ: Απόστολος Αναγνωστόπουλος, Φίλιππος Βλυσίδης, Βάγια Βοζίκα, Νατάσα Βουτυρά, Μαρία Διαλλινά, Γιώργος Λιερός, Μανώλης Μαυρής, Θάλεια Πανδή, Βούλα Σούκη, Κυριακή Τσακίρη, Ζέλα Φυκούρα 

Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)



Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. 

Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.

Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.


Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.


Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.


Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πάμε!


Διαβάστε τα 17 πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:

Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]

Δέκατο: Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Εντέκατο: Το Ανγκόρ Βατ στο πρώτο φιλί της μέρας και η συντριβή της υπεροψίας των ανθρώπων στο Τα Προμ [Φωτογραφίες]

Δωδέκατο: Ανγκόρ Τομ, η χρυσαφένια πόλη

Δέκατο τρίτο: Το enallaktikos.gr έφτασε στη μυστηριώδη χώρα των χιλίων ελεφάντων! ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ 

Δέκατο τέταρτο: Τόσο παλιά αυτή η άγνωστη πόλη… όσο η απαρχή του Ανθρώπου

Δέκατο πέμπτο: Κολυμπώντας σε τυρκουάζ καταρράκτες και πλένοντας ελέφαντες στο ποτάμι - Ονειρικές εικόνες από μια πανέμορφη χώρα

Δέκατο έκτο: Στο "Χρυσό Τρίγωνο" της ηρωίνης και του οπίου, διασχίζοντας με ταχύπλοα τον Μεκόνγκ μέσα στη ζούγκλα [Photos]

Δέκατο έβδομο: Φτάσαμε στην καρδιά του "Χρυσού Τριγώνου" του οπίου και της ηρωίνης, στην πυκνή ζούγκλα του Nam Ha


Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 







Περιπέτειες για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση - Ένα διήμερο στις βουνοκορφές του Λάος στα σύνορα με την Βιρμανία και διανυκτέρευση σε μακρινές φυλές.




Luang Namtha πρωί 21.11.16 - Ανέβασμα στα βουνά 


Που να ξέραμε τι μας περίμενε...


Ξυπνάμε  πρωί στη Luang Namtha στο guest House «The Boat Landing» δίπλα στο ποτάμι.  

Αυτό, που μας φάνηκε όταν φθάσαμε χθες το βράδυ από το Huay Xai, ο παράδεισος επί της γης  κι εξακολουθεί να μας φαίνεται το ίδιο όμορφο και την μέρα. 




Οι κρότωνες  κι όλα τα φυτά εσωτερικού χώρου στην Ελλάδα, εδώ γίνονται δένδρα και η Θάλεια που τα γνωρίζει, άρχισε να μου αραδιάζει ονόματα ενθουσιασμένη. 




Φτάνουμε στο κεντρικό κτίριο του συγκροτήματος, που έχουμε ραντεβού με τον πράκτορα για να ρυθμίσουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες σχετικά με την διήμερη πεζοπορία στο βουνό και τη διαμονή μας στις φυλές.



Τα χθεσινοβραδινά τηλεφωνήματα δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά κι η ομάδα των έντεκα, είναι σκεπτική και προβληματισμένη. 

Το πρακτορείο που συνεργαστήκαμε σε αυτή την περιοχή, το Green Discovery, θεώρησε φυσικό, ότι εμείς θα ανεβούμε στο βουνό πεζοπορώντας για τουλάχιστον 7 ώρες, με έναν οδηγό κι ένα βοηθό, κουβαλώντας στην πλάτη μας τα πράγματά μας, τα sleeping bag και το νερό 2 ημερών, δηλαδή πάνω από 8 κιλά βάρος. 


Άρχισα να εξηγώ  ότι είμαστε μια ομάδα φυσιολογικών, δεν θα έλεγα ιδιαίτερα  γυμνασμένων ανθρώπων που με το ζόρι θα κουβαλήσουμε τους εαυτούς μας.

Ο πράκτορας έδειχνε να μην καταλαβαίνει, εγώ άρχιζα να φωνάζω ότι δεν θα πάμε πουθενά, και τελικά καταλήξαμε να συναντηθούμε το πρωί να δούμε τι θα γίνει. 


Στην πρωινή συνάντηση ο πράκτορας ηττήθηκε κατά κράτος. 

Ανέλαβε να κουβαλήσει όλα μας τα πράγματα εκεί που θα καταλήγαμε το βράδυ να κοιμηθούμε, κι έβαλε δύο βοηθούς  εκτός από τον  οδηγό, για να μεταφέρουν το νερό και να βοηθήσουν όποιον  χρειαστεί. 

Νομίζω ότι είτε εγώ είμαι εξαιρετική διαπραγματεύτρια, είτε είδε τα χάλια μας κι αποφάσισε να ... κατέβει να σπρώξει!

Λύσαμε λοιπόν όλες τις εκκρεμότητες, ευχαριστήσαμε για τη βοήθειά του, τον Khan τον υπεύθυνο του guest house, είχε πάει πια 9.30 πμ., ώρα να ξεκινήσουμε. 


Αμ δε, ο Αντρέας έκανε αναπροσαρμογή στα πράγματα του κι ήθελε λίγο χρόνο ακόμη.

Η ώρα πήγε 10.30 κι ο Αντρέας δεν είχε παρουσιαστεί ... κι όταν παρουσιάστηκε   δεν εννοούσε ν’ ανέβει στο βανάκι που θα μας μετέφερε στην αρχή του μονοπατιού, πριν βεβαιωθεί  ότι όλες οι αποσκευές μας φορτώθηκαν και  θα μεταφερθούν σωστά. 



Έγινε ένα ματς… εμείς ωρυόμαστε, να μην έρθεις μαζί μας, να κάτσεις εδώ.. Όοοχι, να φωνάζει ο Αντρέας, ... οδηγέ κλείσε τις πόρτες και ξεκίνα, εγώ...

Δεν μπαίνω αν δεν φορτωθούν τα πράγματά  μου ο Αντρέας και στεκότανε στην πόρτα, τελικά  τα παιδιά του πρακτορείου  βρήκαν ένα τρακτέρ της συμφοράς τα φόρτωσαν όλα  και φύγαμε έντεκα περασμένες,  να πάμε οι αφελείς,  να περπατήσουμε στα βουνά… 


Τα παιδιά του χωριού μας χαιρετούσαν γελώντας και ψιλοκοροϊδεύοντας,




τα γουρουνάκια έσκουζαν βοσκώντας στα ρυζοχώραφα, 


επιτέλους ξεκινήσαμε. 

Τα μπατόν σε θέση μάχης, ο ήλιος να καίει, μην στεναχωριέστε σε λίγο μπαίνουμε κάτω από φυλλώματα, να μας παρηγορεί ο οδηγός μας ο Air, ρίξαμε μια ανάβαση  κοντά δύο ώρες. 

Περάσαμε τα 400 μέτρα διαφορά υψομέτρου  από εκεί που ξεκινήσαμε.

Βλέπαμε κάτω την κοιλάδα να ξεμακραίνει, χαιρόμαστε. 


Το μονοπάτι μια λασπωμένη γραμμή κι εγώ περήφανη ορειβάτισσα με τα μπατόν  που μου χάρισε η Θάλεια.

Ν αγιάσει!

Θα 'χα κουτρουβαλιαστεί 100 φορές αν δεν τα είχα. 


Περπατάμε με το κεφάλι σκυφτό.

Στα αριστερά  ένας όγκος σκεπασμένος. 


Γιατί είναι καλυμμένο το μηχανάκι  Air;  Ρωτάμε.

Για να μην το κτυπήσει ο ήλιος, απαντά.

Μα εδώ δεν περνά ούτε ακτίνα, τι ήλιος  μας λέει.

Λίγο πιο κάτω κι άλλο μηχανάκι σκεπασμένο, ακόμα πιο καλά κρυμμένο. 

Η παρέα μυρίστηκε το “έγκλημα” κι άρχισε τα σενάρια: εδώ καλλιεργούν το όπιο κι έχουν τα μηχανάκια σκεπασμένα μην τα εντοπίσει ο δορυφόρος, ή τα μηχανάκια χρησιμεύουν για να φυγαδεύσουν τους καλλιεργητές ή το εμπόρευμα ή τα εργαλεία μεταποίησης ή ..  


Μας ξεπερνά με άνεση μια ξυπόλητη γυναίκα, έγκυος, που κουβαλούσε στην πλάτη της ένα τεράστιο τσουβάλι.

Να! έχουν βάλει κι όλο το χωριό στο κόλπο, συνεχίζουμε ακάθεκτοι εμείς, και χρησιμοποιούν τις εγκύους  για να μην  τους υποψιαστούν...  


Πέρα από όλα τα σενάρια που στήσαμε, το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι  των ορεινών φυλών,  συνήθιζαν να  καλλιεργούν και να χρησιμοποιούν το όπιο, για τις ιερουργίες τους, για φάρμακο, για προσωπική ευχαρίστηση, για άρτυμα στο φαγητό, και  τέλος για εμπόρευμα, μέχρι που  άρχισε να αυξάνεται η  ζήτηση τα τέλη του ’60. 

Η καλλιέργεια του φυτού δεν απαιτεί μεγάλες εκτάσεις και τα δάση προσφέρουν την κάλυψη που χρειάζεται.

Με τον πόλεμο του Βιετνάμ η παραγωγή πήρε εξωφρενικές διαστάσεις, και οι άνθρωποι στις φυλές που η οικονομία τους παραμένει κύρια ανταλλακτική, είδαν κάποια χρήματα να καταλήγουν και σε αυτούς. 

Οι τεχνικές δεν ξεχνιούνται, τα οπιοχώραφα υπάρχουν, και η ζήτηση από την ανερχόμενη τάξη των πλουσίων της Κίνας  ξανάβαλε μπροστά την μηχανή…  


Σταματήσαμε  για   να φάνε οι οδηγοί, ο καυγάς είχε από ώρα ξεχαστεί κάναμε πλάκα...

Να τα τούλια κι οι πλερέζες για να μη μας τσιμπήσουν  κουνούπια και λοιπά έντομα, 

 


να και τα καπέλα που προστατεύουν το σβέρκο και τα άσπρα γάντια της Θάλειας κι η υπολοχαγός του Pathet Lao, Ka Te Ri Na, σε αποστολή, να και το χάλι το δικό μου εδώ να πέσω εκεί να κοιμηθώ, 


να και η Βούλα που δεν καταλάβαινε κούραση να καπνίζει το τσιγαράκι της αρειμανίως  κι η Βάγια νύφη των ορέων, 


να κι η Μαρία η γιάτρισσα εξουθενωμένη,


να κι ο Γιώργος και η Μαρία οι Σικινιώτες, γεροί πεζοπόροι, 


να κι η Βιβή που μια χαρά φαινότανε, 


να κι ο  Αντρέας που αποφάσισε να απευθύνει διάγγελμα στον Λαό της ... Βιρμανίας.


Μες την χαρά είμαστε.

Είχαμε φθάσει στην κορυφή, από εδώ και πέρα εύκολα θα ήταν, σκεφτόμαστε, γελώντας  μπήκαμε στην προστατευμένη φυσική περιοχή του Nam Ha με τεράστια πρωτογενή δάση και σπάνια φυτά.





Και μετά άρχισε το κατέβασμα… ή  Ο  εφιάλτης στην πλαγιά των μπαμπού



  

Το μονοπάτι γλιστρούσε, είχαν ξεχάσει και κάτι δένδρα επάνω του...



 

Σε πολλά σημεία δεν υπήρχε καν μονοπάτι και ο οδηγός έψαχνε να το βρει




από τις πολλές φορές που είχα γλιστρήσει κουβάλαγα την μισή ζούγκλα στο παντελόνι μου




δεν είναι σκηνή από την  ταινία γορίλες στην ομίχλη, η Θάλεια είναι  




και η Βάγια που προσπαθεί να κρατηθεί κατά τη διάρκεια  της απελπισμένης καθόδου.




Ο Air δήλωνε ευχαριστημένος από την ομάδα και σταθερά  επαναλάμβανε  να μην απομακρυνθούμε από το μονοπάτι σε καμία περίπτωση, να αποφύγουμε οτιδήποτε μας φανεί παράξενο, να μην σκαλίσουμε τίποτε.. 




Είναι λογικό.

«Μεταξύ του 1964 και 1973 οι ΗΠΑ διηύθυναν μία συνεχή, αδιάλειπτη  σειρά βομβαρδισμών, την μεγαλύτερη στην σύγχρονη ιστορία, από 580 χιλ. αποστολές οι οποίες έριξαν 2 εκατομ. τόνους βόμβες από τις οποίες  υπάρχει η εκτίμηση ότι 78 εκατομμύρια δεν εξερράγησαν.


Από  το τέλος του πολέμου περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι, πολλοί από αυτούς παιδιά,  έπεσαν θύματα αυτών των βομβών, σύμφωνα με αναφορές του COPE visitor centre. Μέχρι τώρα ένα πολύ μικρό ποσοστό έχει εξουδετερωθεί. Εκτιμάται ότι θα χρειαστούν περισσότερα από 100 χρόνια συστηματικής δουλειάς προκειμένου να καθαρίσει η χώρα».

Lonely Planet, «Μια αποτρόπαια κληρονομιά»




Η συμβολή των ΗΠΑ σε αυτή την προσπάθεια, είναι ανύπαρκτη.

Η κάθοδος  στη λάσπη δεν  είχε τέλος , είχαν περάσει πάνω από 4:30 ώρες που κατεβαίναμε, ο οδηγός δεν μπορούσε να υπολογίσει  το χρόνο, προχωρούσαμε σε μια κατεύθυνση  και γυρνούσαμε πίσω, 




το φως άρχισε να μειώνεται, το μονοπάτι γινόταν όλο και πιο επικίνδυνο και ο Γιώργος πρότεινε αν μας πάρει η νύχτα να σταματήσουμε την πορεία, να κάτσουμε κάτω από ένα δένδρο, να αγκαλιαστούμε και να περιμένουμε να ξημερώσει. 




Κι εγώ σκεφτόμουν ότι αν υπήρχε εναλλακτική θα τα είχα παρατήσει.  Από την κούραση παραπατούσαμε.

Ο Αντρέας κάθισε σε ένα τεράστιο κορμό που διαλύθηκε.




Όλα είναι φαγωμένα από την υγρασία, η στιβαρότητα ψευδαίσθηση, περπατάμε σε ένα δάσος που εξαπατά. 




Το μπαμπού που στηρίζεσαι φεύγει προς τα πίσω, το ρυάκι αναβλύζει καθώς πατάς τις πέτρες, η χλόη κρύβει μια ρωγμή του εδάφους, οι κορμοί σταυρωμένοι  δεν σου αφήνουν περιθώριο να πατήσεις. 




Πέρνα, μου φώναζαν η Μαρία με τον Γιώργο, μετά έχει ίσωμα, ο Air λέει ότι φάνηκε το χωριό.


Για πότε πέρασα δεν λέγεται...



Διαβάστε τα 17 πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:

Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]

Δέκατο: Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Εντέκατο: Το Ανγκόρ Βατ στο πρώτο φιλί της μέρας και η συντριβή της υπεροψίας των ανθρώπων στο Τα Προμ [Φωτογραφίες]

Δωδέκατο: Ανγκόρ Τομ, η χρυσαφένια πόλη

Δέκατο τρίτο: Το enallaktikos.gr έφτασε στη μυστηριώδη χώρα των χιλίων ελεφάντων! ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ 

Δέκατο τέταρτο: Τόσο παλιά αυτή η άγνωστη πόλη… όσο η απαρχή του Ανθρώπου

Δέκατο πέμπτο: Κολυμπώντας σε τυρκουάζ καταρράκτες και πλένοντας ελέφαντες στο ποτάμι - Ονειρικές εικόνες από μια πανέμορφη χώρα

Δέκατο έκτο: Στο "Χρυσό Τρίγωνο" της ηρωίνης και του οπίου, διασχίζοντας με ταχύπλοα τον Μεκόνγκ μέσα στη ζούγκλα [Photos]

Δέκατο έβδομο: Φτάσαμε στην καρδιά του "Χρυσού Τριγώνου" του οπίου και της ηρωίνης, στην πυκνή ζούγκλα του Nam Ha


Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 







Σχετικά άρθρα

Οταν ο Λένον κάλεσε τους φωτορεπόρτερ στο νυφικό του κρεβάτι ενάντια τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μάης 1968 ΒΙΝΤΕΟ-ΦΩΤΟ

Χιλιάδες διαδηλωτές περικυκλώνουν το Πεντάγωνο με σημαίες των Βιετκόνγκ.  Bed In:  Ο  Τζον Λένον μετατρέπει τον γάμο του με την Γιόκο Όνο σε μη βίαιη αντιπολεμική διαμαρτυρία  δύο εβδομάδων με τους φωτορεπόρτερ στο κρεβάτι τους
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×