op
×

Ο άστεγος με το ετοιμοθάνατο περιστέρι αγκαλιά | Tου Κωνσταντίνου Μπούρα

Ο άστεγος με το ετοιμοθάνατο περιστέρι αγκαλιά | Tου Κωνσταντίνου Μπούρα

Ο άστεγος με το ετοιμοθάνατο περιστέρι αγκαλιά | Tου Κωνσταντίνου Μπούρα


Φαίνεται πως όντως «η μεγαλύτερη απόσταση που μπορεί και πρέπει να διανύσει ο άνθρωπος είναι τα λίγα εκατοστά από το κεφάλι μέχρι την καρδιά», όπως λέει ο σύγχρονος αβατάρ Παραμαχάνσα Βισουανάντα. 


Αυτό σκέφτηκα παρευθύς όταν είδα χειμώνα στη λασπωμένη γωνία του δρόμου Τσόχα και Σούτσου (τότε ήταν εργοτάξιο, τρία χρόνια πριν) έναν ηλικιωμένο άστεγο με άψογη μασέλα, κομμάτι απεριποίητο κι αξύριστο [οι αστικές μου καταβολές, λες κι έπρεπε να πιάσει δουλειά στην τράπεζα πρωί πρωί με την αυγούλα…] τον είδα λοιπόν να κρατάει, σαν τη Μαντόνα Ντολορόζα των καθολικών, ένα ετοιμοθάνατο περιστέρι, λιπόσαρκο, με άθλιο φτέρωμα, τα μάτια μόλις που άνοιγαν (δυο χαραμάδες, να χορτάσουν το τελευταίο φως, την τελευταία ικμάδα φωτός) κι εκείνος καλούσε σε βοήθεια, σπάραζε, θρηνούσε, βογκούσε σα να του παίρναν το παιδί του οι γενίτσαροι. 


Κοίταξα με προσοχή, πλησίασα κι ένιωσα ένα πήλινο να σπάει στο στήθος μου, στο μέρος της καρδιάς, αόρατο αγγείο των στεναγμών, πλημμυρισμένο εδώ και πόσα χρόνια ποιος ξέρει; 


Δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτού του μηχανήματος. Σπίτι-δουλειά, δουλειά-θέατρο-σπίτι, οι συνήθεις κακιούλες, τα πισώπλατα μαγειρέματα των συναδέλφων, οι διαβολές των φίλων, οι επιθέσεις των δοκησισόφων (μία μάλιστα μού είχε πει, άσπονδη πρώην φίλη, που έτρεχα να της κάνω παρέα στο ΚΑΤ δύο εξάμηνα όταν είχε χειρουργηθεί μετά από ατύχημα, τρομάρα μου!!! 


Αυτή η καλή λοιπόν και μορφωμένη κυρία συζητώντας για το διδακτορικό μου που δε λέει να τελειώσει, με πυροβόλησε δεόντως: «εεεε, όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Κρατήθηκα να μην της απαντήσω: «όσα δεν φτάνει η αλεπού, πηδάει και τα φτάνει!!!» αυτά πληρώνω τώρα: τ’ ότι δεν μιλάω, δεν απαντάω, δεν μαχαιρώνω, δεν χύνω χολή, δεν είμαι του κόσμου τούτου εν τέλει… σίγουρο!).




Έσκυψα πάνω από το σύμπλεγμα ανθρώπου και πτηνού και δεν ήξερα ποιον από τους δύο να λυπηθώ πρώτα: εκείνο που έφευγε ή εκείνον που έμενε; Το περιστέρι έβγαλε μια υποψία αίματος ανακατεμένο με σάλιο, ή ποιος ξέρει τι άλλο (μάλλον θα είχε πιει χλωρίνη που κάποιοι ασυνείδητοι ανακατεύουν με νερό σε ποτίστρες για τα «ποντίκια του ουρανού», έτσι όπως τ’ αποκαλούν οι άκαρδοι)… Ο άστεγος το έσφιξε δυνατότερα στην αγκάλη του κι έκλαιγε κι έκλαιγε σπαρακτικά κοιτώντας τώρα προς το μέρος μου. «Πέθανε κύριε… πέθανε», μου ψέλλισε ξεψυχισμένα. «Πέθανε» του είπα κι εγώ με ένα ράγισμα στη φωνή που όσο πάει γίνεται λυγμός. 


Τα μάτια μου έτρεχαν ήδη δάκρυα. Και μέναμε εκεί, δακρυρροούντες και σπαράσσοντες για τη ζωή που πάει χαμένη στις λάσπες του δρόμου με τις χλωρίνες και τα σαπουνόνερα, εκεί που σπεύδουν να πιουν αδέσποτα ζωντανά, νομίζοντας ότι βρίσκονται ακόμα σε λειμώνες και δάση, με τρεχούμενα νερά και νεράιδες. Όμως η Εδέμ είναι πολύ μακριά από εδώ κι έχουμε χάσει προ πολλού το δρόμο. Καλωσήρθατε στην Κόλαση. Με το που το σκέφτηκα αυτό είδα να περνάει ένα βανάκι. Πάνω στη σκονισμένη μαύρη επιφάνειά του είχε γράψει κάποιος με τρεμάμενο χέρι: «Σίγουρα εδώ θα πρέπει να είναι Η Κόλαση κάποιου άλλου πλανήτη». Αθήνα, στα χρόνια της Κρίσης, εν σωτηρίω έτει (τότε) 2015, ή 16 ή 17… – τι σημασία έχει; 




Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr




Λέξεις Κλειδία - Tags
Κωνσταντίνος Μπούρας
20
άστεγος
49
Σχετικά άρθρα

Πέταξαν σηκωτό από λεωφορείο άστεγο που αναζητούσε καταφύγιο από την ζέστη - Τι αναφέρει ο ΟΑΣΘ [ΒΙΝΤΕΟ]

Ένα απίστευτο βίντεο ανάρτησε χρήστης του facebook, με το οποίο καταγγέλλει ότι απομάκρυναν σηκωτό από λεωφορείο του ΟΑΣΘ έναν άστεγο ο οποίος αναζητούσε καταφύγιο από τη ζέστη.

Τέσσερις οξυζεναρισμένες ρομά προπηλακίζουν άστεγη σε τρόλλεϋ που βρίσκει αυτόκλητο υπερασπιστή έναν γιαπωνέζο τουρίστα! Tου Κωνσταντίνου Μπούρα

Για να μη σας μουρλάνω όμως με την πολλή θεωρία, θα σας διηγηθώ τι μου συνέβη προχθές σε τρόλλεϋ που θα με άφηνε στο Ζάππειο για να πάω στην Έκθεση Βιβλίου

«Βοήθεια, βοήθεια γειτόνοι, ο διαρρήκτης μπήκε, ήρθε και κοιμάται του καλού καιρού στο μαξιλάρι δίπλα μου!» | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Αυτό συνέβη πραγματικά σε μια φίλη μου αιωνίως άστεγη, εκ πεποιθήσεως και λόγω τρέλας κατ’ αρχήν, μετά της έγινε συνήθεια, σαν δεύτερο πετσί ένα πράγμα. 
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

3ο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου: «Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη»

29/08/18 08:00
Το Φεστιβάλ Ρεμπέτικου ξεκίνησε το 2016 από τον Δήμο Σύρου – Ερμούπολης, σε συνεργασία με την Εταιρία Ανάπτυξης και Προόδου του Επιμελητηρίου Κυκλάδων, και καθιερώθηκε ως θεσμός στα πολιτιστικά δρώμενα της Σύρου.
Περισσοτερα...
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×