op
×

Με δέος μπροστά στην Πύλη των μοχθηρών Πνευμάτων, όπου η ψυχίατρος της ζούγκλας ξαναβάζει τις χαμένες ψυχές στα σώματα!

Διαβάστηκε
Με δέος μπροστά στην Πύλη των μοχθηρών Πνευμάτων, όπου η ψυχίατρος της ζούγκλας ξαναβάζει τις χαμένες ψυχές στα σώματα!
Πέντε ημέρες πεζοπορίας στα υπερώα του Λάος στα σύνορα με τη  Βιρμανία και την Κίνα

Ημέρα 13η του ταξιδιού μας

"Γι' αυτά που δεν είναι κόλαση μέσα στην κόλαση" 

Η ποικιλομορφία των τόπων, των ανθρώπων, των τρόπων ζωής και της κουλτούρας ενάντια στον μονοδιάστατο και φτωχό κόσμο της ενιαίας σκέψης και της μοναδικής (καταναλωτικής) κουλτούρας.


Θα κινδυνέψουμε και θα κουραστούμε, θα τριγυρίζουμε σε περιοχές που η παρουσία και η επέμβαση του ανθρώπου είναι μηδαμινή, θα κοιμηθούμε σε καλύβες δίπλα στο ποτάμι, θα τραγουδήσουμε και θα χορέψουμε με τις κοπέλες των χαμένων φυλών, θα συναντήσουμε πύλες πνευμάτων, θα εισέλθουμε σε ένα κόσμο που  κυβερνούν οι θεοί των προγόνων και όλα είναι μαγικά και επίφοβα, και τέλος ξαναγυρνώντας στη γη θα προσπαθήσουμε να  κατανοήσουμε τις προσπάθειες που κάνουν αυτοί οι μακρινοί κάτοικοι των συνόρων για επιβίωση, για διατήρηση της πολιτισμικής τους ταυτότητας, για μόρφωση.






Για το ταξίδι μας γράφει η Ζέλα Φυκούρα




Αρχισυνταξία:  Βιβή Συργκάνη

ΦωτoΝατάσα Βουτυρά, Μαρία Διαλλινά, Γιώργος Λιερός,  Θάλεια Πανδή,  Ζέλα Φυκούρα 


Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης

Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη


Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)



Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. 

Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.

Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.

Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.

Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.

Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πάμε!


Διαβάστε τα 22 πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]

Δέκατο: Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Εντέκατο: Το Ανγκόρ Βατ στο πρώτο φιλί της μέρας και η συντριβή της υπεροψίας των ανθρώπων στο Τα Προμ [Φωτογραφίες]

Δωδέκατο: Ανγκόρ Τομ, η χρυσαφένια πόλη

Δέκατο τρίτο: Το enallaktikos.gr έφτασε στη μυστηριώδη χώρα των χιλίων ελεφάντων! ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ 

Δέκατο τέταρτο: Τόσο παλιά αυτή η άγνωστη πόλη… όσο η απαρχή του Ανθρώπου

Δέκατο πέμπτο: Κολυμπώντας σε τυρκουάζ καταρράκτες και πλένοντας ελέφαντες στο ποτάμι - Ονειρικές εικόνες από μια πανέμορφη χώρα

Δέκατο έκτο: Στο "Χρυσό Τρίγωνο" της ηρωίνης και του οπίου, διασχίζοντας με ταχύπλοα τον Μεκόνγκ μέσα στη ζούγκλα [Photos]

Δέκατο έβδομο: Φτάσαμε στην καρδιά του "Χρυσού Τριγώνου" του οπίου και της ηρωίνης, στην πυκνή ζούγκλα του Nam Ha

Δέκατο όγδοο: Περιπέτειες στην ζούγκλα για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση ή πως δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας στις βουνοκορφές του Λάος

Δέκατο ένατο: Πως χωρέσαμε 20 έλληνες πεζοπόροι σε μια καλύβα από μπαμπού στο χωριό της φυλής Lanten στα ρέματα του Λάος

Εικοστό: Ακολουθώντας την γραμμή μιας ασημένιας πίπας οπίου, ανακαλύπτουμε τη φυλή των ιθαγενών Khamu

Εικοστό πρώτο: Το enallaktikos.gr στις πύλες των πνευμάτων, σε τελετουργίες Σαμάνων, με τις ψυχές που περιπλανώνται στις χαμένες φυλές της ζούγκλας

Εικοστό δεύτερο: Το χωριό των μοναχικών παιδιών

Εικοστό τρίτο: Ναι, πήγαμε στον επίγειο παράδεισο! Όμως κι εκεί, αδίστακτοι επενδυτές βιάζουν τη γη και βγάζουν τις χειρότερες μπανάνες [ΦΩΤΟ-ΡΕΠΟΡΤΑΖ]
 


Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 






Χωριό τέταρτο φυλή Akha Λάος 23.11



Το χωριό Ban Pak Nam Leuang των Akha


Διαλέξαμε να μείνουμε το βράδυ στο χωριό των Akha μια εθνική μειονότητα με πλούσια πολιτισμική παράδοση, που κινδυνεύει να εξαφανιστεί. 

Έχουν μείνει μόνο 400 χιλιάδες στα βουνά της νοτιοδυτικής Κίνας, στην  Μυανμάρ, στο Λάος, στο Βιετνάμ και στη βόρεια Ταϋλάνδη.
 
Ο πληθυσμός των χωριών μειώνεται, οι Akha από ημι-νομάδες γεωργοί, οδηγούνται στις πόλεις, ο παραδοσιακός τρόπος ζωής μεταβάλλεται, συγχωνεύονται σε άλλες κοινωνίες, ακολουθούν δυτικότροπα πρότυπα, χάνουν την δική τους  ταυτότητα.



Περπατάμε για αρκετή ώρα, ανεβαίνοντας στο βουνό, φτάνουμε βράδυ σχεδόν στο Ban Paknamleuang, το χωριό των Akha. 

Όπως και πολλές από τις φυλές των λόφων, οι Akha χτίζουν τα χωριά τους στα υψηλότερα σημεία στα βουνά.


 Γυναίκες πλένονται και κάνουν μπουγάδα στην δημόσια βρύση.


Τα παιδιά, οι οικογένειες κάθονται κουκουβιστά μπροστά στις φωτιές που ανάβουν έξω από τα σπίτια. 

Χαρακτηριστικό νομαδικών φυλών η φωτιά στην ύπαιθρο, το σπίτι είναι για ύπνο και φύλαξη των ρούχων, συχνά με τέτοιο τρόπο κατασκευασμένο που να μπορεί εύκολα να μεταφέρεται.




Σε ένα τέτοιο σπίτι μας οδηγούν κι εμάς, τον ξενώνα του χωριού, ένα εύθραυστο οικοδόμημα από πλεγμένες ψάθες. 

Θα κοιμόμαστε φυσικά όλοι μαζί, σε παράλληλα στρώματα που χωρίζονταν με κουνουπιέρες. 

Με προβλημάτιζε η σταθερότητά του σπιτιού, ταλαντευόταν όπως περπατάγαμε, το μπαλκόνι 2,5Χ5 έμοιαζε να αιωρείται, αλλά χώρεσε χωρίς πρόβλημα πάνω από 25 άτομα με τα μισά να χορεύουν! 

Η τουαλέτα πεντακάθαρη, το νερό σε βαρέλι, υπήρχε και μια γούρνα για μπάνιο που είπαμε να μην τη δοκιμάσουμε, πλυθήκαμε στα όρθια με κρύο νεράκι, μια χαρά.


Όταν τελειώσαμε με τα μπάνια μας, ήρθε το φαγητό, δηλαδή το ρύζι, σερβιρισμένο σε μικρά αλουμινένια τραπέζια δίσκους. 
 
Μας το πρόσφεραν ζεστό σε καλαθάκια, συνοδευμένο από μια σάλτσα φτιαγμένη  από φιστίκια, βότανα, τσίλι και καστανιά! 

Επίσης σε ελάχιστες μερίδες για μας, πολύ μεγάλες για τα δικά τους μέτρα, μπουκιές από καβουρδισμένο χοιρινό με σκόρδο, το περίφημο Man lue-ueh, με ζεστά πικάντικα χόρτα για σαλάτα. 

Μεγάλο μέρος της καθημερινής διατροφής του χωριού προέρχεται από το δάσος είτε με τη συλλογή, είτε με το κυνήγι.


Μετά, σιγοπίνοντας τσάι καθίσαμε ήσυχα χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα. 

Ένας τελάλης καλούσε τα γένη  σε συγκέντρωση. 

Ο εκπρόσωπος του χωριού, που μας καλωσόρισε στον ξενώνα, μας εξήγησε ότι το περιεχόμενο της συγκέντρωσης ήταν η καταπάτηση από την κυβέρνηση της γης της κοινότητας.
 
Ήθελα πολύ να πάω αλλά δεν επέτρεπαν την παρουσία ξένων.


Είναι πολύ σημαντικό ζήτημα η κατοχή της γης.   

Οι Akha παραδοσιακά καλλιεργούν με το σύστημα της κοπής και της καύσης για να δημιουργήσουν χωράφια στο δάσος. 

Αυτός ο τύπος γεωργίας συνέβαλε στην ημι-νομαδική κατάσταση των Akha καθώς τα χωριά κινούνται για να καθαρίσουν νέα γεωργική γη με νέο κύκλο καύσης.  

Σε ένα τέτοιο σύστημα, δεν υπάρχει αγορά γης. 

Τα δικαιώματα της κοινότητας στη γη, που καλύπτει μια ευρύτερη περιοχή, είναι κατοχυρωμένα από τη χρήση της για πολλές γενιές πίσω. 


Οι κυβερνήσεις απαγόρευσαν αυτή την πρακτική. 

Οι Akha έχουν προσαρμοστεί σε νέους τύπους καλλιέργειας προκειμένου να επιβιώσουν, αλλά η ποιότητα της γης τους δεν είναι πια η ίδια, καθώς δεν επιτρέπεται πλέον να δημιουργήσουν  νέα αγροτεμάχια. 

Σε πολλές περιπτώσεις, τα χημικά λιπάσματα είναι η μόνη επιλογή, που σημαίνει συναλλαγές σε χρήμα, σπάνιο στην ανταλλακτική οικονομία των Akha, με αποτέλεσμα να προκύπτει ανάγκη δανεισμού ή καταφυγή στις πόλεις.


Την σοβαρή συζήτηση για το μέλλον των κοινοτήτων, διέκοψαν τα κορίτσια που θα χόρευαν για μας τους χορούς των Akha και ανέβηκαν στολισμένα με τις παραδοσιακές  στολές. 

Οι κοπέλες φορούν φαρδιές γκέτες, μια μικρή μαύρη φούστα με ένα κεντημένο με χάντρες τσαντάκι να κρέμεται μπροστά κι άσπρο πουκάμισο.


Τα καλύμματα του κεφαλιού είναι τα πιο εντυπωσιακά. 

Αποτελούνται από έναν κώνο μπαμπού, που καλύπτεται από χάντρες, ασημένια καρφιά, σπόρους και νομίσματα, που στηρίζουν βαμμένα φτερά κοτόπουλου, χάρτινα λουλούδια και φούντες pom-pom. 

Μακριά κορδόνια  από χάντρες  κρέμονται από κάθε πλευρά.


Τα ίδια στολίσματα συνεχίζονται και στα κεντημένα γιλέκα. 

Τα κορίτσια βάζουν μουσική σε ένα κασετόφωνο συνδεδεμένο σε ηχεία που κουβάλησαν μαζί τους, παλιά τραγούδαγαν και αρχίζουν τον χορό.




Τα πιτσιρίκια της γειτονιάς, τις παρακολουθούν μαγεμένα κι αρχίζουν κι αυτά να χορεύουν. 

Καλύτερο στον χορό ένα αγοράκι. 

Κανείς δεν τον μάλωσε, κανείς δεν του είπε: αυτά τα κουνήματα δεν είναι αντρικές δουλειές.




Στο τέλος τα κορίτσια υποκλίθηκαν ευγενικά,


βγάλαμε όλοι μαζί φωτογραφίες



και μετά ήρθε η ώρα… του παραδοσιακού μασάζ που χαρίζετε στους ξένους, γίνεται πάνω από τα ρούχα, εφαρμόζουν πιέσεις και λαβές, και είναι υπέροχο!! 




Φυλή Akha - Λάος  24.11 πρωί



Ξυπνάμε τυλιγμένοι στην ομίχλη. 

Πρωινό με μπανάνες που δεν μπορώ να φάω. 

Παρακαλάω μέσα μου για λίγο ψωμί. 

Ψωμί σε χωριό των Akha 2 χλμ. από τα σύνορα με την Κίνα. 

Ας γελάσω... 

Ευτυχώς φέρνουν γλυκό ρύζι φυλαγμένο στο καλάμι του μπαμπού και κάτι κίτρινα χθεσινά γλυκά.


Μια γριά γυναίκα ανεβαίνει στο μπαλκόνι μας  με το εγγονάκι της. 

Μας πουλάει ρούχα απλά φτιαγμένα από την ίδια και βαμμένα με indigo.

Μου άρεσε τόσο η υφή τους, το χρώμα τους, που αγόρασα ένα σακάκι. 

Ένα χειροποίητο, μοναδικό, όμορφο ρούχο για 25 δολάρια. 

Ντράπηκα και της έδωσα παραπάνω.


Ο φίλος μας Alu, από το χωριό έρχεται να μας χαιρετήσει και να πιούμε μαζί ένα τελευταίο τσάι. 

Του ζητώ να μου γράψει το όνομά του στη γλώσσα του. 

Οι Akha όμως δεν έχουν γραπτή γλώσσα.


Η θρησκεία και τα έθιμα τους μεταδίδονται με την αφήγηση των Pimas στις επόμενες γενιές. 

Οι Pimas είναι  ποιήματα 10.000 στοίχων  που περιλαμβάνουν όλη την ιστορία, τα κατορθώματα και την σειρά των γενεών μέχρι τους πρώτους Akha. 

Ένας ενήλικος  άνδρας πρέπει να γνωρίζει τα ονόματα των προγόνων του μέχρι 50 γενιές πίσω και να τα απαγγείλει σε ετήσιες τελετές. 

Αυτό σημαίνει 1250 χρόνια, αν κάθε γενιά αλλάζει στα 25. 

Δηλαδή να γνωρίζει τους παππούδες του από το 770 μχ.  

Η γνώση αυτή παίζει καθοριστικό ρόλο στο ταμπού της αιμομιξίας. 

Αν ο άνδρας και η γυναίκα Akha βρουν έναν κοινό άνδρα πρόγονο στις τελευταίες έξι γενιές τους δηλαδή τα τελευταία 150 χρόνια, δεν τους επιτρέπεται να παντρευτούν.


Και πότε παντρεύονται οι Akha, ρώτησε η Θάλεια τον Alu; 

- Όταν φτάσουν στην εφηβεία και μπορούν να πάρουν πολλές γυναίκες. 

- Εσύ πόσες έχεις; 

- Μία γιατί είμαι φτωχός…. 

- Οι πλούσιοι είναι οι άρχοντες στο χωριό;

- Δεν έχουμε άρχοντες, όλοι είμαστε ίσοι, αλλά σεβόμαστε περισσότερο τους  μεγαλύτερους, που έχουν εμπειρία και γνωρίζουν πολλά.


- Και ποιες είναι οι αρχές του χωριού; 

- Ό αρχηγός, που τον διαλέγουμε από την συνέλευση των γενών, ο θεραπευτής, ο σιδηρουργός και μια γυναίκα, που έχει την ικανότητα να ξαναφέρνει την ψυχή στο σώμα σε αυτούς που μαγεύτηκαν από τα πνεύματα. 

Δηλαδή  ψυχίατρος! 

Και μόνο από γυναίκα εκτελείται αυτή η δουλειά! 

Αυτός είναι λαός! 

Τα έχουν καταλάβει όλα!  αναφωνεί  η Μαρία, ψυχίατρος στο επάγγελμα.



Πριν φύγουμε, μας περνούν στο λαιμό μια μικρή θήκη πλεγμένη στο βελονάκι, σαν κόσμημα, που περιέχει ένα βρασμένο  ζεστό αυγό. 

Ευχή για καλή τύχη, για καλό δρόμο. 

Το αυγό συμβολίζει τον κόσμο ολάκερο.


Παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. 

Μπροστά μας μια περίεργη κατασκευή. 

Η Πύλη  των πνευμάτων. 

Προσοχή, όσοι δεν είναι μυημένοι δεν μπορούν να περάσουν από μέσα, φωνάζει ο Kai.


Πάνω στην Πύλη ένα σωρό ξόρκια, μαχαίρια, σπαθιά ακόμη και καλάσνικοφ ξύλινα, χαϊμαλιά, χάντρες, επαναλαμβανόμενοι κύκλοι από μπαμπού ικανοί να αιχμαλωτίσουν και να φοβίσουν και τα πιο ισχυρά κακοποιά πνεύματα.


Ο Kai μας εξηγεί ότι οι Akha πιστεύουν ότι τα πνεύματα και οι άνθρωποι γεννήθηκαν από την ίδια μητέρα και έζησαν μαζί μέχρις ότου μια διαμάχη οδήγησε στο χωρισμό τους. 

Τότε τα πνεύματα μπήκαν στο δάσος και οι άνθρωποι και τα οικόσιτα ζώα, παρέμειναν στα χωριά. 

Η Πύλη θέτει τα όρια αυτού του χωρισμού.


Το έτος Akha χωρίζεται στην εποχή των ανθρώπων (ξηρή) και την  εποχή των πνευμάτων (υγρή). 

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας, για μία ημέρα οι άνθρωποι φεύγουν από το χωριό και το αφήνουν στην διάθεση των πνευμάτων.
 
Το βράδυ με τελετουργίες και προσφορές στους προγόνους, οι οποίοι λειτουργούν σαν μεσολαβητές, τα πνεύματα οδηγούνται μέσα από την Πύλη έξω από το χωριό. 

Η Πύλη κλειδώνεται με ξόρκια έως την επόμενη χρονιά.


Οι Akha είναι ανιμιστές και πιστεύουν στην ανάγκη αυστηρών τελετουργιών για να διατηρηθούν οι κύκλοι της ζωής και της αναγέννησης της φύσης. 

Γι' αυτό δίνουν μεγάλη σημασία στα ξόρκια και στους οιωνούς. 

Τα δίδυμα θεωρούνται εξαιρετικά δυσοίωνα.  

Μέχρι πριν περίπου 20 περίπου χρόνια, τα σκότωναν αμέσως με την συμμετοχή όλου του χωριού, ρίχνοντάς τους στάχτη. 

Σήμερα απλά τα απομακρύνουν από το χωριό.


Ο Kai μας πρότεινε να επισκεφθούμε την  τοπική αγορά.
 
Φυσικά συμφωνήσαμε. 

Σε ποιο άλλο μέρος  άλλωστε μπορείς να έρθεις σε επαφή με αυτή την εκπληκτική ποικιλομορφία των φυλών, αν όχι στην τοπική αγορά που κατεβαίνουν για να πουλήσουν και ν αγοράσουν τα προϊόντα τους; 



Μεγάλη αγορά, στα υπόστεγα και στους διαδρόμους, κύρια γυναίκες, πουλούσαν  λαχανικά όμορφα στρωμένα μπροστά τους, νομίζω από τον δικό τους κήπο. 

Τα λίγα κομμάτια, μαρτυρούσαν τη φτώχια των ανθρώπων.



Βρήκα sticky γλυκό ρύζι μέσα σε μπαμπού στην γυναίκα με το τυρκουάζ μαντήλι και αγόρασα μερικά κομμάτια για όλους.



Στην σκεπαστή αγορά χονδρικές συσκευασίες τροφίμων,


 έτοιμα φαγητά,



ρούχα κι όμορφα μαντήλια. 

Αγόρασα ένα και φωτογραφήθηκα με την γυναίκα που μου το πούλησε.


Φεύγοντας περάσαμε από το χωριό του οδηγού μας να δούμε το σπίτι του και γνωρίσαμε την γυναίκα και το παιδί του. 

Στον ίδιο χώρο οι γονείς του κι η δική του οικογένεια, με κουρτίνες χωρίζονται τα δωμάτια, στον κοινό χώρο η κουζίνα και η τηλεόραση.





Περπατάμε στο χωριό. 

Οι άνθρωποι ξαφνιάζονται, δεν περνούν ξένοι από εδώ. 

Κοπέλες κυκλοφορούν με μηχανές,


μια γυναίκα καθαρίζει το φαγητό της στη βρύση, 


η γειτόνισσα ξαφνιασμένη στέκει με τον κουβά στο χέρι.




Μια γυναίκα κυρτωμένη προχωρά αργά στην πλατεία με τα μεγάλα δένδρα και η νεαρή ράφτρα γαζώνει φασόν  παιδικά πυζαμάκια.



Το χωριό αυτό θα μπορούσε να είναι ένα οποιαδήποτε χωριό του Λάος. 

Δεν ξεχωρίζουν εθνοτικά  χαρακτηριστικά, είναι αφομοιωμένο στο κυρίαρχο μοντέλο.


Συζητάμε με τον Kai για το μέλλον των πολλών εθνοτήτων του Λάος. 

Ο Kai υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. 

Τον περασμένο αιώνα, το ρύζι, το βαμβάκι και οι παπαρούνες του οπίου ήταν οι κυριότερες καλλιέργειες. 

Οι φυλές γύριζαν ελεύθερες στις πατρογονικές τους εκτάσεις, δημιουργούσαν εδάφη καλλιέργειας, επαναλάμβαναν τον κύκλο της φωτιάς, συμπλήρωναν τη διατροφή τους με τα ζώα, με τη συλλογή των προϊόντων του δάσους  και το κυνήγι.



Τώρα υπάρχει ο περιορισμός της γης, οι φυλές σπάνια έχουν επίσημα ή κρατικά κατοχυρωμένα δικαιώματα ή αξιώσεις για τη γη τους, καθώς τα δικαιώματα γης θεωρούνται παραδοσιακά πατρογονικά.  

Αυτές οι αντιλήψεις όμως για τη γη είναι σε αντίθεση με εκείνες που επικρατούν στις χώρες που κατοικούν. 

Συχνά τα μέλη των φυλών δεν είναι πλήρεις πολίτες της χώρας που βρίσκονται και επομένως δεν επιτρέπεται να αγοράζουν νόμιμα γη, αν και οι περισσότεροι  χωρικοί είναι πάρα πολύ φτωχοί για να εξετάσουν ακόμη και την πιθανότητα μιας τέτοιας αγοράς.



Έχει αναφερθεί από ομάδες δικαιωμάτων στην γειτονική Ταϋλάνδη ότι διάφορες κατασχέσεις γης των  Akha έχουν γίνει στο όνομα της βασίλισσας.  

Αυτό που συμβαίνει με τους Akha μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν παράδειγμα για το μέλλον και των άλλων φυλών. 

Ένας ημι-νομαδικός λαός, όπως οι  Akha συχνά μεταφέρονται από την προεδρία της κυβέρνησης σε μόνιμα χωριά. 

Στη συνέχεια  η κυβέρνηση πωλεί ή παραχωρεί σε ιδιωτικές εταιρείες κύρια εκμετάλλευσης ξυλείας τα εδάφη που κατείχαν προηγούμενα οι Akha.


Η γη στην οποία μετατοπίζονται οι  Akha είναι σχεδόν πάντα λιγότερο γόνιμη από την προηγούμενη. 

Στα νέα τους εδάφη, σπάνια μπορούν να εξασφαλίσουν αρκετό φαγητό για την επιβίωσή τους και αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στα αστικά κέντρα,  διακόπτοντας έτσι τον παραδοσιακό πολιτισμό και την οικονομία τους. 

Ψηλά ποσοστά χρήσης ναρκωτικών ουσιών παρατηρούνται ανάμεσα στους φτωχούς περιθωριοποιημένους ανθρώπους των φυλών και οι γυναίκες τους οδηγούνται στην πορνεία.


Στις περισσότερες χώρες, έχουν ψηφιστεί νόμοι που περιορίζουν τα δικαιώματα των ανθρώπων στο δάσος.  

Σύμφωνα με αυτούς τους νόμους, εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν κηρυχθεί ως προστατευόμενα.

Σήμερα το 21% του Λάος, το 29% της Ταϊλάνδης κατηγοριοποιείται σε  προστατευόμενες περιοχές, με αποτέλεσμα να έχουν συλληφθεί και φυλακιστεί χιλιάδες αγρότες που ζούσαν στο δάσος ή που στηρίζονταν στο δάσος για να βρουν την τροφή τους, και ενώ κατασχέθηκαν τα εδάφη τους, έχουν κατατεθεί  μηνύσεις εναντίον τους για καταπάτηση εδαφών της κυβέρνησης!


Ο οικοτουρισμός που θα μπορούσε να δημιουργήσει ευοίωνες προϋποθέσεις ζωής για τις φυλές, τους αντιμετωπίζει σαν εμπορεύσιμα αντικείμενα. 

Ελάχιστη η συμμετοχή τους στη διαμόρφωση των όρων πώλησης του τουριστικού προϊόντος, αδιαφορία από τους τουριστικούς πράκτορες που ενδιαφέρονται μόνο να στήσουν μια «βιτρίνα» παράδοσης, ελάχιστη προσοχή  δίνεται  στον αγώνα που κάνουν για να διατηρηθεί το περιβάλλον και ο τρόπος ζωής τους.  

Έτσι ο τουρισμός δεν τους προστατεύει αλλά αντίθετα εντείνει τις πιέσεις του δυτικού κόσμου και της παγκοσμιοποίησης, τους αναγκάζει σε εμπορευματοποίηση του πολιτισμού τους, και επομένως κι αυτών των ίδιων.


Γι' αυτούς όμως μια τελετουργία δεν είναι μια παράσταση που μπορεί να γίνει κάθε μέρα, όπως ζητούν οι πράκτορες.

Είναι η βαθύτερη ανάγκη εναρμόνισης της κοινωνίας τους με την φύση, είναι προϋπόθεση ύπαρξης του κόσμου όλου, είναι η θρησκεία τους.


Με τις θερμές μας ευχαριστίες στον Kai που ήταν σπουδαίος οδηγός στο ταξίδι μας, με πολλές - πολλές σκέψεις και εικόνες στο μυαλό μας, και με τα λόγια του Italo Kalbino στις Αόρατες πόλεις κλείνουμε το δικό μας ταξίδι στις φυλές του Λάος. 

“.. Υπάρχουν δύο δρόμοι μπροστά μας.

Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχτούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της, μέχρι να καταλήξουν να μην τη βλέπουν πια.

Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ποιος και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο.


Ο πλούτος του κόσμου μας, είναι η πολλαπλότητά του – από το κοσμολογικό έως το πλανητικό και το ατομικό πεδίο.


Η ποικιλομορφία των τόπων, των ανθρώπων, των τρόπων ζωής και της κουλτούρας είναι «αυτά που δεν είναι κόλαση μέσα στην κόλαση», δηλαδή μέσα σε ένα μονοδιάστατο και φτωχό κόσμο της ενιαίας σκέψης και της μοναδικής (καταναλωτικής) κουλτούρας.



Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)



Το  enallaktikos.gr κάνει ένα ταξίδι - περιπέτεια στην Ινδοκίνα,  για 30 ημέρες στις πόλεις και στις ζούγκλες του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ, που θα το ζήσουμε παρέα.

Βήμα - βήμα, μέρα - μέρα, ένα ταξιδιωτικό, πολιτιστικό ημερολόγιο σε συνέχειες, με ιστορικές αναδρομές και εκατοντάδες φωτογραφίες - βίντεο.

Απο την Χο Τσι Μινχ του Βιετνάμ νοικιάζουμε  δικό μας ταχύπλοο και μέσω του ποταμού Μεκόνγκ περνάμε τα θαλάσσια σύνορα της Καμπότζης και φτάνουμε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. 

Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.

Από εκεί  περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο,  ταχύπλοα,  κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος - Βιρμανίας - Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.

Κάνουμε μια διαδρομή μέσα από βουνά, ζούγκλες, μεγάλα ποτάμια, ανάκτορα βασιλέων, που μας οδηγεί σε απομονωμένες φυλές, ολοζώντανες πόλεις,  ξεχασμένες ηρωικές επαρχίες, πανέμορφους ανθρώπους.

Περνάμε πεζοί τα σύνορα του Λάος και διασχίζουμε όλο το Βιετνάμ από πάνω μέχρι κάτω με πλοία, τραίνα, βανάκια.

Σε αυτό το μεγάλο αφιέρωμα του enallaktikos.gr μέσα απο τα ιστορικά στοιχεία, τα "παράξενα" θρησκευτικά και λαϊκά έθιμα, με ακριβείς αναφορές σε θρησκείες και ναούς, θα γνωρίσουμε την Ινδοκίνα.

Εκεί που συναντιούνται η Ινδία και η Κίνα, για να δημιουργήσουν τελικά μια υπέροχη πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πάμε!


Διαβάστε τα 22 πρώτα κείμενα του αφιερώματος στην Ινδοκίνα της Ζέλας Φυκούρα:


Τέταρτο: Σου γράφω από το «Μουσείο Αμερικανικών Εγκλημάτων Πολέμου» | Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ - αφηγήσεις από τον πόλεμο στο Βιετνάμ

Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Έβδομο: Μπήκαμε στο "εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου" στην đau khổ này, την "πόλη που υποφέρει" [ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ]

Όγδοο: Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται, ένοπλη αυτοαναιρείται: Η συναρπαστική ιστορία της Καμπότζης και η τελευταία συνέντευξη του Πολ Ποτ [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]

Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]

Δέκατο: Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)

Εντέκατο: Το Ανγκόρ Βατ στο πρώτο φιλί της μέρας και η συντριβή της υπεροψίας των ανθρώπων στο Τα Προμ [Φωτογραφίες]

Δωδέκατο: Ανγκόρ Τομ, η χρυσαφένια πόλη

Δέκατο τρίτο: Το enallaktikos.gr έφτασε στη μυστηριώδη χώρα των χιλίων ελεφάντων! ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ 

Δέκατο τέταρτο: Τόσο παλιά αυτή η άγνωστη πόλη… όσο η απαρχή του Ανθρώπου

Δέκατο πέμπτο: Κολυμπώντας σε τυρκουάζ καταρράκτες και πλένοντας ελέφαντες στο ποτάμι - Ονειρικές εικόνες από μια πανέμορφη χώρα

Δέκατο έκτο: Στο "Χρυσό Τρίγωνο" της ηρωίνης και του οπίου, διασχίζοντας με ταχύπλοα τον Μεκόνγκ μέσα στη ζούγκλα [Photos]

Δέκατο έβδομο: Φτάσαμε στην καρδιά του "Χρυσού Τριγώνου" του οπίου και της ηρωίνης, στην πυκνή ζούγκλα του Nam Ha

Δέκατο όγδοο: Περιπέτειες στην ζούγκλα για ανίδεους πεζοπόρους με εξαιρετική αυτοπεποίθηση ή πως δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας στις βουνοκορφές του Λάος

Δέκατο ένατο: Πως χωρέσαμε 20 έλληνες πεζοπόροι σε μια καλύβα από μπαμπού στο χωριό της φυλής Lanten στα ρέματα του Λάος

Εικοστό: Ακολουθώντας την γραμμή μιας ασημένιας πίπας οπίου, ανακαλύπτουμε τη φυλή των ιθαγενών Khamu

Εικοστό πρώτο: Το enallaktikos.gr στις πύλες των πνευμάτων, σε τελετουργίες Σαμάνων, με τις ψυχές που περιπλανώνται στις χαμένες φυλές της ζούγκλας

Εικοστό δεύτερο: Το χωριό των μοναχικών παιδιών

Εικοστό τρίτο: Ναι, πήγαμε στον επίγειο παράδεισο! Όμως κι εκεί, αδίστακτοι επενδυτές βιάζουν τη γη και βγάζουν τις χειρότερες μπανάνες [ΦΩΤΟ-ΡΕΠΟΡΤΑΖ]
 


Διαβάστε ακόμη:


Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina 








Σχετικά άρθρα
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×