op
×

ΜΑΗΣ ’68 – Οι Αφίσες

Διαβάστηκε
ΜΑΗΣ ’68 – Οι Αφίσες
ΜΑΗΣ ’68 – Οι Αφίσες
Εκδόσεις: Βιβλιοπέλαγος
Μετάφραση: Γιόλα Γεωργαντζή
Σύνολο σελίδων: 240
Σχήμα: 21 χ 28 cm 
ISBN: 978-960-7280-33-6
Τιμή με Φ.Π.A.: 25,56€ 



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βιβλία για το Μάη του 1968 έχουν γραφτεί πολλά και στις επετείους, κάθε δέκα χρόνια, καινούργιοι τίτλοι και πολυτελή άλμπουμ έρχονται να προστεθούν στις επανεκδόσεις των παλαιών. Μερικά γραμμένα από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης, τα περισσότερα γραμμένα από ειδικούς κάθε είδους – εκείνους που το κίνημα περιφρόνησε όσο κανέναν άλλον: πολιτικούς, συνδικαλιστές, κληρικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστημίου, κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, πολεοδόμους, ακόμα και από τον Διευθυντή Αστυνομίας του Παρισιού! Το άμεσο βίωμα της εξέγερσης απομακρύνεται μέσω της αναπαράστασής του.

Αυτό όμως δεν είναι ένα βιβλίο για το γαλλικό Μάη, αυτό το βιβλίο είναι ο Μάης, έτσι όπως αποτυπώνεται μέσα από τις αφίσες του. 
Οι 520 αφίσες που περιλαμβάνει αποτελούν σχεδόν το σύνολο των αφισών του Μάη του ’68. Οι περισσότερες χωρίς όνομα δημιουργού (με εξαίρεση μόνο αυτές κάποιων γνωστών καλλιτεχνών που περιλαμβάνονται στο τέλος του βιβλίου), με μόνη ένδειξη τον τόπο δημιουργίας τους (που δεν ήταν μόνον η σχολή Καλών Τεχνών αλλά και τα λαϊκά εργαστήρια της σχολής Διακοσμητικών Τεχνών, της Ιατρικής, της Φυσικομαθηματικής, επαρχιακών πανεπιστημίων, θερινών τμημάτων και μεμονωμένων αναρχικών ομάδων), δεν διεκδικούσαν πνευματικά δικαιώματα και δεν ανήκαν σε κανένα κόμμα ούτε καν στις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ήταν έργο εμπνευσμένων ανθρώπων και οι περισσότερες καρπός συλλογικής επεξεργασίας σε αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις.

Το Μάη του ’68 «οι Καλές Τέχνες βρίσκονται στους δρόμους», «η φαντασία στην εξουσία» και οι αφίσες στους τοίχους είναι το καλύτερο όπλο, ακόμα και από τα παβέ, τις κυβικές πέτρες των παρισινών πεζόδρομων. Στηρίζοντας τη δράση στους δρόμους, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, οι αφίσες καθρέφτιζαν την καθημερινότητα του Μάη. Πέτυχαν το στόχο τους με την ευρύτητα της θεματολογίας, την ποιότητα και κυρίως με την αμεσότητά τους.
Ο καθοριστικός τους ρόλος βασίστηκε στην αντιστοιχία της φόρμας (σχέδιο και σύνθημα) με την πολιτική κατάσταση. Μαζί με τα συνθήματα στους τοίχους, οι αφίσες υπήρξαν συχνά η άμεση απάντηση στις κυβερνητικές θέσεις. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι προφανώς η απάντηση στον Ντε Γκολ: «Αυτός είναι το χάος».

Καμιά όψη της καθημερινής και πολιτικής ζωής δεν έμεινε αλώβητη από το όπλο της κριτικής, όπως το χρησιμοποιούσε η μεταξοτυπία, η λιθογραφία, η όφσετ, η λινοτυπία και το ποσουάρ στις αφίσες του Μάη. Από τις συκοφαντίες που εξαπέλυαν ενάντια στο κίνημα οι υπουργοί της κυβέρνησης, το κομμουνιστικό κόμμα και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές του μέχρι την απέλαση του… γερμανοεβραίου Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Από την ανεργία και την εντατικοποίηση των ρυθμών παραγωγής μέχρι το ρόλο των Καλών Τεχνών και του σινεμά. Από την καταστολή της αστυνομίας και των crs, των γαλλικών ματ, μέχρι εκείνη των χαφιέδων, των παρακρατικών, των «αγανακτισμένων» πολιτών της Action Civique και του cdr. Από την υπεράσπιση των εργατικών αγώνων στη Citroen, στη Renault και στην Peugeot και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (υγεία, ταχυδρομεία, αστικές συγκοινωνίες, τρένα) μέχρι τις απεργίες των ταξιτζήδων, των ψαράδων και των εργαζομένων στα πλοιάρια του Σηκουάνα. Από την συμπαράσταση στους αγώνες των αγροτών μέχρι εκείνες των μαθητών των Λυκείων.

Οι λαϊκές γιορτές με θεατρικές παραστάσεις, μαριονέτες, ταινίες, ποτό, συζητήσεις έδιναν την ηδονιστική διάσταση του κινήματος. 
Η κριτική στα μμε ήταν αμείλικτη: «Προσοχή! Το ραδιόφωνο ψεύδεται!», «Η Αστυνομία σας μιλά κάθε βράδυ στο δελτίο των οκτώ», «τύπος: Προσοχή! Δηλητήριο!».

Οι σιτουασιονίστες και οι «Λυσσασμένοι» –η πιο προωθημένη τάση του Μάη– πρότειναν την καταστροφή της ταξικής εμπορευματικής-θεαματικής κοινωνίας και του πανεπιστημίου της και την αντικατάστασή της από τα εργατικά συμβούλια.

Η διεθνιστική αλληλεγγύη (σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιράν, Τσεχοσλοβακία), η αλληλεγγύη στους μετανάστες, η εναντίωση στην ψυχιατρική και την πολεοδομική καταστολή συμπληρώνουν τη θεματική ευρύτητα των αφισών εκείνου του Μάη. Του Μάη που άνοιξε μια ελευθεριακή ρωγμή στην πολιτική και την κοινωνία του 20ου αιώνα, μια ρωγμή που διατηρεί μέχρι και σήμερα την επικαιρότητά της.

ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Το Μάη του ’68 «οι Καλές Τέχνες βρίσκονται στους δρόμους», «η φαντασία στην εξουσία» και οι αφίσες στους τοίχους είναι καλύτερο όπλο, ακόμα και από τις πέτρες των λιθόστρωτων…

Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ’68 οι τοίχοι «ήταν ο λόγος», γιατί θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τα συνθήματα που ακούγονταν στις διαδηλώσεις· μπορούμε όμως να πούμε ότι «οι τοίχοι είχαν το λόγο».

Σήμερα κάποιοι υποκριτές δυσανασχετούν γιατί μερικές αφίσες, λιγότερο ή περισσότερο γνήσιες, προσφέρονται στους περίεργους για μερικά ευρώ. Το γεγονός ότι δεν έχουν το ίδιο ακριβώς σχήμα ή ότι το περίγραμμα του κλομπ δεν είναι ίδιο με το μοντέλο που χρησιμοποιούσαν τα crs το ’68 δεν σημαίνει ότι κάποιοι εξαπατούν τον κόσμο. Γιατί οι άνθρωποι κρεμάνε στον τοίχο τους όχι τις αφίσες, αλλά κάποιες ιδέες που αποτελούν προσωπικό σημείο αναφοράς.

Αν οι συλλέκτες αντιμετωπίζουν τις αφίσες σαν τρόπαια, αν οι ιστορικοί, οι κοινωνιολόγοι τις μελετούν στην Εθνική Βιβλιοθήκη, εμείς που τις φτιάξαμε, εμείς, λυσσασμένοι με την καθημερινότητα, ξέρουμε ποια ήταν και ποια συνεχίζει να είναι η δύναμή τους. Ξέρουμε ότι έχουν τη δική τους ζωή. Ακόμα κι αν ανήκουν στο παρελθόν, αποτελούν μια σταθερά του μίζερου παρόντος μας και μια ελπίδα για το μέλλον.

Αυτός ο όμορφος Μάης δεν υπάκουε σε κανέναν κανόνα και πιστεύω ότι και σήμερα δεν πρέπει να υποκλινόμαστε στους νόμους που μας κυβερνούν…

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Η ομορφιά βρίσκεται στους δρόμους». Αυτό, τουλάχιστον, ισχυρίζονταν τα συνθήματα του Μάη του ’68 – κι ίσως πράγματι έτσι να συνέβαινε. Σίγουρα, πάντως, έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία μιας ιδιόμορφης μορφής λαϊκής τέχνης, της προπαγανδιστικής αφίσας. Μέσα από τις εκατοντάδες πολιτικές αφίσες που παρήχθησαν κατά τη διάρκεια των φοιτητικών και εργατικών κινητοποιήσεων της περιόδου μπορούμε να «διαβάσουμε» την ίδια την ιστορία του Μάη. Προϊόντα ανώνυμης δημιουργίας, με τη «σφραγίδα» του «λαϊκού εργαστηρίου» της Σχολής Καλών Τεχνών, οι αφίσες στους τοίχους αποτέλεσαν το καλύτερο όπλο πολιτικής παρέμβασης των απεργών και συχνά μια άμεση απάντηση στις εκάστοτε κυβερνητικές θέσεις. Στο παρόν λεύκωμα περιλαμβάνεται σχεδόν το σύνολο των αφισών που παρήχθησαν τότε, 520 συνολικά, αφίσες που, στηρίζοντας, τότε, τη δράση στους δρόμους, καθρεφτίζουν σήμερα την καθημερινότητα του Μάη, αποτελώντας ένα σχόλιο για κάθε όψη της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της εποχής.

Σ(πύρος) Κ(ακουριώτης)
Περιοδικό Διαβάζω, Τεύχος 486, Αθήνα, Ιούνιος 2008

Σχετικά άρθρα

10 λεπτά για τον πλανήτη

Αννυ Τάρντι- Ο άνθρωπος μοιάζει ν' αναπτύσσεται σαν το σκουλήκι: ένας σωλήνας που καταπίνει τη Γη και αφήνει πίσω του μικρούς σωρούς. Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν μια μέρα, αφού την καταφάει, η Γη αφανιστεί.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×