op
×
ΔΙΚΤΥΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Ροζ Κάρτα

Αντιρατσιστικές - Αντιφασιστικές Οργανώσεις, Φεστιβάλ, Δίκτυα Αλληλεγγύης για Πρόσφυγες/Μετανάστες

"Σημειώσεις ενός μετανάστη: ''Οκτώ χρόνια αναμονή''
 
Στην Ελλάδα ήρθα το 1990. Ο πατέρας μου ήταν Ελληνας και η μάνα μου Βραζιλιάνα. Οπως πολλοί Ελληνες εκείνη την εποχή, έτσι και ο πατέρας μου έφυγε από εδώ μετά τον πόλεμο για να πιάσει δουλειά στην Αργεντινή. Μόλις όμως το καράβι σταμάτησε στη Βραζιλία, κατέβηκε και έμεινε για 30 χρόνια στο Σάο Πάολο.




Για 20 ολόκληρα χρόνια είχε αποκοπεί από την Ελλάδα. Γνώρισε τη μητέρα μου και έκαναν τέσσερα παιδιά –εμένα και άλλους τρεις. Δεν παντρεύτηκαν όμως ποτέ.

Είναι κάτι συνηθισμένο στη Βραζιλία να μην παντρεύεται ένα ζευγάρι, να συζεί και να έχει παιδιά. Στο σπίτι δεν μας μιλούσε ελληνικά, ζούσε σαν Βραζιλιάνος. Είχε κάποιους Ελληνες φίλους, λίγους, και θυμάμαι ότι η μόνη λέξη που μας είχε μάθει ήταν το ψωμί. Μία μέρα η αδερφή του, η θεία μου, κι όλη η οικογένειά του στην Ελλάδα, που τον έψαχναν όλα αυτά τα χρόνια, μέσω κάποιου άλλου Ελληνα μετανάστη από τη Βραζιλία, τον βρήκαν και έτσι ξεκίνησε ξανά να έχει δεσμούς με την Ελλάδα. Ετσι και γύρισε. Πήρε τη μητέρα και τα αδέρφια μου και ήρθαν εδώ. Εγώ έμεινα εκεί.

Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου εκείνη την εποχή ότι θα έρθω και θα μείνω στην Ελλάδα. Το όνειρό μου ήταν να πάω στην Αυστραλία. Εκεί ζει ο θείος μου, ο αδερφός του πατέρα μου. Ηρθα εδώ να βγάλω την ελληνική ιθαγένεια, που δικαιούμαι, με στόχο να φύγω. Με πολλές δυσκολίες, γραφειοκρατία, την έβγαλα μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Είχα ήδη ενταχθεί πλήρως όλα αυτά τα χρόνια που περίμενα, είχα δουλειά, φίλους, έφερα και την οικογένειά μου, είχα ήδη τρία παιδιά τότε και έμεινα.

Είμαι περίπου 59 χρόνων, δεν σκέφτομαι ακόμα να φύγω από εδώ. Πάντα όμως σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γυρίσω στη Βραζιλία. Αν και είμαι μισός Ελληνας, πάντα θα αισθάνομαι Βραζιλιάνος, γιατί εκεί μεγάλωσα. Είμαι ξένος.

Πιστεύω ότι ένας στους δέκα Ελληνες είναι παντρεμένος με μετανάστες-μετανάστριες. Αυτό όμως δεν κάνει κάποιους να συνειδητοποιήσουν ότι η κοινωνία πλέον έχει «ανακατευτεί» και ότι οι άνθρωποι και οι εποχές αλλάζουν. Αν και δεν μου αρέσει η λέξη «ρατσισμός», αυτοί που έχουν απομείνει με αυτή την ιδεολογία είναι πιο επικίνδυνοι απ’ ό,τι παλιότερα που οι Ελληνες ήταν πιο Ελληνες και οι μετανάστες λιγότεροι.

Ζακώ (Βραζιλία)

Εφημερίδα των Συντακτών"





Σημειώσεις ενός μετανάστη: ''Δεν φύγαμε γιατί το θέλαμε, αλλά γιατί μας ανάγκασαν''
 

Στην Ελλάδα ήρθα το 2008. Σπούδασα σκηνοθεσία στο Αφγανιστάν. Εφυγα διότι ανέβασα ένα θεατρικό που σατίριζε τον ρόλο του άνδρα και της γυναίκας στην αφγανική κοινωνία και είχε βέβαια έντονο θρησκευτικό και πολιτικό χαρακτήρα. Ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Θυμάμαι έντονα την ημέρα που κάναμε παράσταση σε μια πόλη. Ολοι φώναζαν και σταμάτησαν το έργο, ήταν έτοιμοι να μας λιντσάρουν. Κάποιος φώναξε και την αστυνομία και με ψάχνανε για καιρό. Ηθελαν να με φυλακίσουν.


Στο Αφγανιστάν απαγορεύεται να παίζεις με τη θρησκεία. Εξαφανίστηκα. Βγήκα από τη χώρα, πήγα στο Πακιστάν, από εκεί στην Τουρκία και μετά Ελλάδα, όπου έκανα και αίτηση για άσυλο. Εφυγα όμως και πήγα Νορβηγία και μετά, λόγω του Δουβλίνου ΙΙ, με γύρισαν ξανά Ελλάδα. Είχα κουραστεί πάρα πολύ και δεν ήθελα να χάσω άλλο χρόνο από τη ζωή μου και τα όνειρά μου και έτσι έμεινα εδώ. Στην αρχή ήταν δύσκολα. Πέρασα από κρατητήρια, μετά ζήτησα καταφύγιο στους «Γιατρούς του Κόσμου». 

Ξεκίνησα να μαθαίνω ελληνικά και να εντάσσομαι στην κοινωνία. Εχω κάνει πολλούς Ελληνες φίλους και συντηρούμε με κάποιους άλλους Αφγανούς καλλιτέχνες ένα κέντρο-στούντιο, την «Ενωση Αφγανών Καλλιτεχνών». Κάνουμε ταινίες και υποστηρίζουμε καλλιτέχνες από άλλες χώρες να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα, παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες που περνούν εδώ ως πρόσφυγες ή μετανάστες.

Εχω γράψει ένα βιβλίο και έχουμε γυρίσει αρκετές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Δεν έχουν ακόμα βγει διότι το κόστος παραγωγής και έκδοσης είναι μεγάλο και αυτό κάνει τη δουλειά μου ακόμα πιο δύσκολη. Επίσης, πολλές φορές όταν κάνουμε εξωτερικά γυρίσματα, δεν μας αφήνουν. Είτε θα έρθει η αστυνομία είτε θα έχουμε προβλήματα με τους κατοίκους της περιοχής.

Mέσα από τις ταινίες μου προσπαθώ να δείχνω τα προβλήματα της κοινωνίας και, στην προκειμένη περίπτωση, των ανθρώπων που θεωρούνται «υποδεέστεροι». Μου αρέσει να επικοινωνώ με τους ανθρώπους. Επίσης, θέλω να δείξω στην ελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον σε αυτούς που πιστεύουν σε ψέματα και ασυναρτησίες με στόχο τους μετανάστες, που τους δείχνουν κλέφτες και δολοφόνους, ότι τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Οτι έχουμε κι εμείς τη δική μας δυναμική και προσπαθούμε για ένα καλύτερο μέλλον, όπως όλοι οι άνθρωποι. Δεν φύγαμε γιατί το θέλαμε, αλλά γιατί μας ανάγκασαν.

Δεν σκέφτομαι να φύγω διότι αγαπάω τη δουλειά μου και η Ελλάδα είναι χώρα της τέχνης. Με εμπνέει.

Ζαρίφ (Αφγανιστάν)"

Εφημερίδα των Συντακτών

Η Ροζ Κάρτα είναι δίκτυο της Κοινωνικής Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας για Πρόσφυγες και Μετανάστες στην Αττική.

Στοιχεία επικοινωνίας:
Πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα 106 83, Ελλάδα
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×