op
×

«Τη γλώσσα μου κι ας μην έχω να φάω!» | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Έγραφε στη γλώσσα του και μου τα μετέφρασε ευχαρίστως σε κάτι κουτσοαγγλικά της συμφοράς, ο μεσήλιξ που έμενε σε μια εσοχή της πυλωτής κάποιας πολυκατοικίας των Εξαρχείων
Περισσοτερα...

Κωνσταντίνος Μπούρας

Ο άστεγος της πλατείας Κλαυθμώνος αμήχανος με το δεκαχίλιαρο | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Περνούσε μία από εκείνες τις φάσεις της ζωής του που νιώθεις περισσότερο κοντά στο θάνατο κι η απελπισία σου γνέφει κάθε πρωί αόριστα πως «θα τα ξαναπούμε, σύντομα!».

Οι κλοσάρ της ζωής μου: εκατομμυριούχοι και πένητες, αξιολύπητοι με ερωτηματικό, τραγικοί ούτως ή άλλως | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Κάθε βράδυ κοιμόταν και σ’ άλλο σπίτι, κοράκια ανθρωπόμορφα περίμεναν από πάνω ξάγρυπνα το θάνατό της για να την κατασπαράξουν και να ξεκοκαλίσουν την αμύθητη περιουσία της

Ο άστεγος με το ετοιμοθάνατο περιστέρι αγκαλιά | Tου Κωνσταντίνου Μπούρα

Φαίνεται πως όντως «η μεγαλύτερη απόσταση που μπορεί και πρέπει να διανύσει ο άνθρωπος είναι τα λίγα εκατοστά από το κεφάλι μέχρι την καρδιά», όπως λέει ο σύγχρονος αβατάρ Παραμαχάνσα Βισουανάντα. 

Τέσσερις οξυζεναρισμένες ρομά προπηλακίζουν άστεγη σε τρόλλεϋ που βρίσκει αυτόκλητο υπερασπιστή έναν γιαπωνέζο τουρίστα! Tου Κωνσταντίνου Μπούρα

Για να μη σας μουρλάνω όμως με την πολλή θεωρία, θα σας διηγηθώ τι μου συνέβη προχθές σε τρόλλεϋ που θα με άφηνε στο Ζάππειο για να πάω στην Έκθεση Βιβλίου

«Βοήθεια, βοήθεια γειτόνοι, ο διαρρήκτης μπήκε, ήρθε και κοιμάται του καλού καιρού στο μαξιλάρι δίπλα μου!» | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Αυτό συνέβη πραγματικά σε μια φίλη μου αιωνίως άστεγη, εκ πεποιθήσεως και λόγω τρέλας κατ’ αρχήν, μετά της έγινε συνήθεια, σαν δεύτερο πετσί ένα πράγμα. 

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης από σκηνής Διδάσκαλος, σύγχρονος φιλόσοφος και μάρτυρας μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας

Μια μέρα θα θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ευλογημένους που ζήσανε και άντεξαν και παρήγαγαν Πολιτισμό σε μια τόσο κρίσιμη καμπή της Ιστορίας του Πανανθρώπινου Πολιτισμού.

Ο συνταξιούχος καρκινοπαθής επιπλοποιός μένει πλέον μόνιμα στα πολυσύχναστα βράχια της Βάρκιζας

Πέθανε πια η γυναίκα του. Πόσο ν’ αντέξει η έρμη; Δέκα χρόνια κατάκοιτη. Δυο γυναίκες χρειαζόντουσαν να τη γυρίσουν για να μην «τρυπήσει» και σαπίσει ζωντανή στον πάνω κόσμο και τραβήξει η βρώμα της τα σκυλιά. 

Η άστεγη στο πάρκο Παστέρ

Μιλούσε σπαστά τα αγγλικά με σλάβικη προσφορά. Εμφανίστηκε μετά τον καταστροφικό πόλεμο στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία στον φιλόξενο κήπο του Ινστιτούτου Παστέρ

Η διπλή, η πεπλατυσμένη θέση στο λεωφορείο, ο τρόπος που καθόμαστε και το ταξί με τα φυμέ τζάμια | Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Δύο περιστατικά Δευτέρα πρωί, στη φούρια της εβδομάδας που καταφθάνει απειλητική για τα φραγμένα μυαλά και για τα ζωντανά ανθρώπινα όντα που φοράνε παρωπίδες:

Άνθρωποι και γάτες: Οριοθέτηση χώρου σε πολυκατοικία - κατάθλιψη μετά τη συνταξιοδότηση...| Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Οι άνθρωποι βιώνουν τη δική τους «νύχτα της ψυχής», νιώθουν μόνοι τους, χαμένοι σε σκοτεινό ανήλιαγο δάσος όπου εμφιλοχωρούν ανείπωτα τέρατα και θηρία με κτηνώδεις, επιθετικές διαθέσεις. 
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×