A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

Ήρθε η ώρα που θα μας σκοτώνουν στους δρόμους που ερωτευτήκαμε… | Της Ζέφης Κόλια

Πριν τρία χρόνια είχα γράψει αυτό. Σήμερα, το αφιερώνω σε όλους τους ''ναιμεναλλάδες'' στο θέμα της Χρυσής Αυγής, τους οποίους θεωρώ κομμάτι πυροβολημένους. Συνέλθετε, πριν αυτοί οι τύποι εκτός απο τους δρόμους μπουν και στα σπίτια μας. Με μαύρες κουκούλες. Διότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται όχι πάντα ως φάρσα, αλλά και ως εφιάλτης.


(Δανείζομαι τη φράση από μια φίλη στο Facebook)

Γεννήθηκα στη Νίκαια, μεγάλωσα σ’ εκείνους τους δρόμους με τα γεράνια και τα γιασεμιά. Αν και οι άνθρωποι δεν είχαν πολλά για να τα φέρουν βόλτα στη ζωή, τρέφονταν από λογισμό και όνειρο για κοινωνίες πιο δίκαιες, πιο ανθρώπινες, πιο δημοκρατικές. Το σχολείο μου ήταν δίπλα στη μάντρα της Οσίας Ξένης, εκεί όπου τον Αύγουστο του 1944 έγινε το Μπλόκο της Κοκκινιάς. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου είχαν από κάποιον παππού στην οικογένεια που ήταν δολοφονημένος απ’ τους Γερμανούς και τους δωσίλογους, πρώην εκτοπισμένος στα ξερονήσια, με βαριά ιστορία στην αντίσταση.

Σ’ εκείνους τους δρόμους των συνοικιών του Πειραιά, ανάμεσα στα παλιά προσφυγικά σπίτια, τα παιδιά της γενιάς μου μεγαλώναμε με τη σιγουριά των καλύτερων ημερών που έρχονταν, αφού οι απαίσιες ημέρες του πολέμου – για τις οποίες είχαμε βαρεθεί να ακούμε απ’ τους γονείς μας – είχαν περάσει ανεπιστρεπτί, είχαμε ήδη ζήσει τις ένδοξες στιγμές του Πολυτεχνείου, η χούντα είχε πέσει, ακόμα και τη μισητή ποδιά είχαμε καταφέρει να καταργήσουμε. Δεν φοβόμασταν τίποτα.

Κυκλοφορούσαμε ανέμελοι σ’ εκείνους τους δρόμους, κάναμε κοπάνες απ’ το σχολείο, ερωτευόμασταν, κολλούσαμε αφίσες των νεολαιών μας, πηγαινοερχόμασταν με τα λεωφορεία της γραμμής τα βράδια στα φροντιστήρια της Αθήνας για την προετοιμασία μας για το πανεπιστήμιο. Και δεν φοβόμασταν τίποτα. Τίποτα, εκτός από κάτι ανώμαλους που την έστηναν στις σκοτεινές γωνίες για να μας δείξουν το πουλί τους – τι σιχαμάρα, θεέ μου –, και τότε βουρ! τρεχάλα στα σπίτια μας!

Τι έχει αλλάξει σ’ εκείνους τους δρόμους; Δεν μένω πια εκεί, αλλά από παλιούς μου φίλους και συμμαθητές μαθαίνω ότι έχουν αλλάξει πολλά. Ότι υπάρχουν παιδιά και εγγόνια των παλιών προσφύγων που κυνηγάνε τους μετανάστες. Ότι μπορεί ο ψιλικατζής της παρακάτω γωνίας να είναι χρυσαυγίτης. Ότι ο χρυσαυγίτης είναι ο νέος χίτης. Και ότι δίπλα στη Μάντρα του Μπλόκου ο εμφύλιος συνεχίζεται, σαν να μην τέλειωσε ποτέ.

Απόψε στο Κερατσίνι μαχαιρώθηκε από χέρι χρυσαυγίτη ένας άνθρωπος. Ήταν Πειραιώτης, ράπερ, αριστερός και Ολυμπιακός: Νιώθω σα να έχασα τον μικρό αδελφό ενός παλιού συμμαθητή μου.

Ναι, αδερφέ, μας σκοτώνουν πλέον εκεί, στους δρόμους που κάποτε ερωτευόμασταν.

Η Ζέφη Κόλια είναι συγγραφέας

Δημοσιεύτηκε 18/09/2013 στο topontiki.gr

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Δυστυχώς, την τραγωδία που βιώνουμε σήμερα, με κάποιες τιμητικές εξαιρέσεις την διαχειρίστηκαν «δημοσιογραφικά», άτομα ανεπαρκή που έφερναν στο νου έναν αξιολύπητο τηλεοπτικό τραμπούκο που μας έφτυνε κατά πρόσωπο τη χυδαιότητά του
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Βιώνουμε εποχές όπου η παρατεταμένη κρίση μοιάζει με Λερναία Ύδρα και κανείς δεν γνωρίζει πώς κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος θα καταφέρει, ως άλλος τεχνοκράτης Ηρακλής, να θάψει το «αθάνατο κεφάλι» της, ώστε να σταματήσει την αναπαραγωγή της
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Γράφει ο Γιώργος Παυλάκης - Επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωπίνων Ρετροϊών, Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, ΗΠΑ
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Η δημιουργία εργοστασίων καύσης – ενεργειακής αξιοποίησης των αστικών στερεών απορριμμάτων (ΑΣΑ), προωθείται πανελλαδικά εδώ και χρόνια.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Από τη μελέτη της σχέσης μεταξύ ανεργίας και θνησιμότητας, διαπιστώνεται ότι η ανεργία αύξησε τον κίνδυνο θανάτου κατά 63%.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ένας σύμμαχος γειτονικός και φίλος λαός με χαρακτηριστικά που περισσότερο μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν, έχει πληγεί με πρωτοφανή σφοδρότητα φέρνοντας στο μυαλό μας εικόνες από τσουναμι σε παραλία γεμάτη κόσμο.
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ