A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

Το πρόβλημα της αυτοκτονίας, η οικονομία και τρόποι αντιμετώπισης | Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Η κρίση είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο. Συνάνθρωποί μας, εμείς οι ίδιοι γονατίζουμε καθημερινά κάτω από τις απάνθρωπες περικοπές και τα φρικαλέα μέτρα που ψηφίζουν καθημερινά εκείνοι που μας κυβερνούν. Η αγωνία όλων μας για ένα καλύτερο αύριο και για ένα ποιοτικότερο μέλλον για εμάς ,τα παιδιά μας και όλους τους δικούς μας ανθρώπους, πλέον έχει χτυπήσει κόκκινο. Η αξιοπρέπειά μας, το σημαντικότερο προτέρημα ενός ανθρώπου , πλέον έχει τσαλακωθεί.

 

Και το τραγικότερο , ίσως, αποτέλεσμα της άσχημης αυτής πραγματικότητας είναι η αύξηση των αυτοκτονιών. Άνθρωποι που μπροστά στην τραγικότητα των καταστάσεων , νοιώθουν αδύναμοι και ανίκανοι. Και παίρνουν τη χειρότερη απόφαση: να τερματίσουν το σημαντικότερο δώρο που έχει ένας άνθρωπος, την ίδια του τη ζωή. Η αυτοκτονία στη χώρα μας και ως ένα αρνητικό φαινόμενο έχει πάρει πλέον διαστάσεις πανδημίας. Έχει διαπιστωθεί ότι η κοινωνική κρίση και τα οικονομικά προβλήματα επιβαρύνουν πολύ την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου και συντελούν και στην επιδείνωση της ψυχικής υγείας.


Η αυτοκτονία είναι η πράξη εκείνη με την οποία ένας άνθρωπος τερματίζει ο ίδιος τη ζωή του. Είναι μία πράξη ύστατης απόγνωσης και απελπισίας. Πρέπει να τονιστεί ότι ο άνθρωπος τις περισσότερες φορές δεν επιθυμεί να τερματίσει τη ζωή του , αλλά επιθυμεί να σταματήσει ο πόνος τον οποίο βιώνει και τον έχει λυγίσει συναισθηματικά. 


Η ίδια η κοινωνία δεν έχει πάρει μέτρα για την πρόληψη των ψυχικών παθήσεων, αλλά και πιο επαρκή μέτρα για την καταπολέμησή τους.


Η ανεργία στις ημέρες μας έχει πάρει πλέον διαστάσεις πανδημίας στη χώρα μας. Οι διαρκώς αυξημένες ανάγκες , αλλά και η τεράστια σημασία που δίνει η κοινωνία στο επάγγελμα για την κοινωνική αποδοχή του ανθρώπου, αγχώνουν υπερβολικά το ίδιο με αποτέλεσμα την κατάθλιψη , το άγχος και άλλες πολλές ψυχικές διαταραχές. Η δυσκολία στην εύρεση εργασίας και η αδυναμία κάλυψης των απαραίτητων αναγκών είναι ένα πλήγμα συναισθηματικό για τον άνθρωπο ο οποίος εγκλωβίζεται  σε έναν κυκεώνα αρνητικών σκέψεων , από ανεπάρκεια μέχρι και ενοχή, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν έναν άνθρωπο από τον αυτοκτονικό ιδεασμό μέχρι και στην ίδια την πράξη της αυτοχειρίας. Η κοινωνία οφείλει να προνοήσει για την καταπολέμηση του μείζονος θέματος της ανεργίας με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας , την προσφορά επιδομάτων σε άνεργα άτομα  αλλά και στην παροχή ψυχολογικής βοήθειας , ώστε να απεγκλωβιστεί το άτομο από τις αρνητικές σκέψεις και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση.  Η βελτίωση της οικονομίας και η στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων θα βάλει ένα λιθαράκι στην καταπολέμηση του φαινομένου της αυτοκτονίας, θα συμβάλλει στη μεγαλύτερη συνοχή του κοινωνικού ιστού και στο αίσθημα της μεγαλύτερης ασφάλειας από τη μεριά των πολιτών.


Ένα εξίσου σημαντικό θέμα με την ανεργία το οποίο συντελεί στην αύξηση των αυτοκτονιών είναι η προκατάληψη η οποία υπάρχει για τις ψυχικές ασθένειες. 

Η ρατσιστική αντιμετώπιση των ψυχικά ασθενών , είναι απόρροια διάφορων ανυπόστατων αντιλήψεων στο διάβα των αιώνων , οι οποίες ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι ο ψυχικά ασθενής είναι μιασμένος, έχει προσβληθεί από δαιμόνια , είναι βίαιος και επικίνδυνος.  Σε αυτό έχουν συμβάλλει και τα ίδια τα μέσα, τα μυθιστορήματα, ο κινηματογράφος τα οποία δίνουν πάντα έμφαση στο γεγονός ότι ένας εγκληματίας, δολοφόνος είναι ψυχικά ανισόρροπος ή βίαιος, κάτι που έχει διαποτίσει τόσο την αντίληψη πολλών , ώστε στο μυαλό τους η ψυχική ασθένεια να έχει ταυτιστεί απόλυτα με κάτι εγγενώς βίαιο. Η ίδια η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει την πεποίθηση αυτή αφού έχει διαπιστωθεί ότι η βίαιη συμπεριφορά από τους ψυχικά ασθενείς δεν υπερβαίνει το ποσοστό που παρατηρείται στον υπόλοιπο πληθυσμό. Και πάνω σε όλα αυτά έρχεται και έντονη κατάκριση που δέχονται με χαρακτηρισμούς όπως ‘’άχρηστοι, ανάξιοι, τεμπέληδες, ανεύθυνοι, απρόβλεπτοι’’. Οι περισσότεροι που κρίνουν με αυτό τον τρόπο αδυνατούν να καταλάβουν ότι αυτά τα συμπτώματα απορρέουν από τη βασανιστική κατάσταση του ασθενούς – ποιος θέλει να είναι άρρωστος ή να υποφέρει εσκεμμένα; Κανένας δεν είναι υπεύθυνος για την ασθένειά του, η εποχή που οι μάγισσες καιγόντουσαν και υπήρχε η αντίληψη ότι οι ασθενείς τιμωρούνται από τα λάθη τους και για αυτό προσβάλλονται από δαιμόνια, θα έπρεπε να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.


Η κοινωνία οφείλει να πάρει πιο επαρκή μέτρα για την καταπολέμηση του στίγματος που μαστίζει τις ψυχικές ασθένειες και να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ποιοτικότερη και αποτελεσματικότερη παροχή της ψυχικής υγείας.

 

Το σημαντικό και αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι η αυτοκτονία δεν είναι ποτέ η λύση, όποιο και αν είναι το πρόβλημα που μας ταλανίζει και μας βασανίζει. Αυτοί που προσπαθούν να μειώσουν την αξιοπρέπειά μας δεν πρέπει να πάρουν και την ηθική ικανοποίηση ότι μας νίκησαν. Πρέπει να νικήσουμε και να είμαστε ζωντανοί, πρέπει να πιστέψουμε ότι όλα τα προβλήματα έχουν τη λύση τους. Κανένα πρόβλημα – και οφείλουμε αυτό να το τονίζουμε- δεν ξεπερνιέται με την αφαίρεση της ύπαρξης του ίδιου του ανθρώπου από τον ίδιο. 


Η αυτοκτονία είναι το τραγικό αποτέλεσμα μίας κοινωνίας που και η ίδια νοσεί, οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά. Η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας σαρώνει στο πέρασμά της τα ψυχικά αποθέματα των πολιτών, οι οποίοι νοιώθοντας αδύναμοι να καλύψουν βασικές ανάγκες, επιτρέπουν στην απελπισία να τους κυριεύσει , και στη χειρότερη περίπτωση, να οπλίσει και το ίδιο τους χέρι για να αφαιρέσουν οι ίδιοι τη ζωή τους. Η παθητική στάση της κοινωνίας και οι συνεχώς αυξανόμενες περικοπές οι οποίες σφίγγουν ασφυκτικά την ίδια την κοινωνία και συντελούν στην οικονομική αιμορραγία, έχουν δημιουργήσει θυμό στην ίδια την κοινωνία , όπως και μεγάλη αγωνία για το τι μέλει γενέσθαι. 

Μην αφαιρέσεις τη ζωή σου, κανένας δε μας περισσεύει. Μην τους κάνεις τη χάρη, μην τους επιτρέψεις να σε διαλύσουνε. 

   

Αν νοιώθεις μόνος, απελπισμένος, αγχωμένος, εγκλωβισμένος μέσα σε οικονομικά ή άλλα προβλήματα, μίλησε ανοιχτά. Πολλές φορές όταν μιλάμε ανοιχτά και δεν κρυβόμαστε από φόβο ότι μπορεί να χαρακτηριστούμε άσχημα , ίσως να μας προστατεύσει από τον αυτοκτονικό ιδεασμό, ο οποίος μπορεί να μας οδηγήσει στο τέλος σε μία τελείως εσφαλμένη απόφαση. Η αυτοκτονία είναι ένα μείζον θέμα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία: είναι απόρροια οικονομικής, κοινωνικής , ηθικής κρίσης.


Οι πολιτικές που μας πάτησαν την αξιοπρέπεια και μας υποχρέωσαν να δεχτούμε και να ζήσουμε σε κατάσταση μόνιμης ανησυχίας και ένδειας, ας μη χαρούν και τον ίδιο το θάνατό μας. Θα ζήσουμε για να είμαστε νικητές. 



ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Το COVID-19 είναι τουλάχιστον η έκτη παγκόσμια πανδημία για την υγεία από την πανδημία της Μεγάλης Γρίπης του 1918
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
...δεν συγκινήθηκα και ούτε βγήκα στους δρόμους να πανηγυρίσω...
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Στην επόμενη ημέρα της πανδημίας αναφέρεται με συνέντευξή του ο διανοούμενος Ισραηλινός συγγραφέας Γιουβάλ Νωά Χαράρι.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
«Μια άδικη ειρήνη είναι προτιμότερη από έναν δίκαιο πόλεμο» (Κικέρων).
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο διανοούμενος είναι ένας άνθρωπος που η σκέψη του βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με το ήθος του, με την ψυχή του.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
«Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση, αλλά δημιουργία».
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
x