A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

Άνθρωποι και γάτες: Οριοθέτηση χώρου σε πολυκατοικία - κατάθλιψη μετά τη συνταξιοδότηση...| Του Κωνσταντίνου Μπούρα

Άνθρωποι και γάτες: Οριοθέτηση χώρου σε πολυκατοικία - κατάθλιψη μετά τη συνταξιοδότηση...

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

«Είναι χαρίεν πλάσμα ο άνθρωπος όταν άνθρωπος είναι», σύμφωνα με τον αρχαίο ποιητή Μένανδρο («Ώς χαρίεν ο άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή»).  Όμως τον πάρει η μπάλα κι αρχίσει η κάτω βόλτα άσ’ τα να πάνε. 

«Φασκελοκουκούλωστα!» που λένε. Μετά από ένα διαζύγιο, έναν ξαφνικό χωρισμό, το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου (ή …ζώου), μετά από μια συνταξιοδότηση (και πώς να ανασάνεις τώρα ελεύθερα μετά από 35 χρόνια που κρατούσες την ανάσα σου και άλλες σωματικές …ανάγκες); Οι άνθρωποι βιώνουν τη δική τους «νύχτα της ψυχής», νιώθουν μόνοι τους, χαμένοι σε σκοτεινό ανήλιαγο δάσος όπου εμφιλοχωρούν ανείπωτα τέρατα και θηρία με κτηνώδεις, επιθετικές διαθέσεις. 

Αυτοί είναι οι καβαφικοί «Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες», που είσαι τυχερός αν δεν τους κουβαλάς μέσα στην ψυχή σου, γιατί τότε το βάρος που σηκώνει ο Σίσυφος ή ο Άτλαντας φαίνεται παιχνιδάκι μπροστά στα μαρτύρια του Προμηθέα που βιώνεις κάθε νύχτα και μέρα αδιακρίτως. Εκεί χρειάζεσαι «αλλαγή περιβάλλοντος», όπως συνιστούσαν παλαιά οι γιατροί, ένα ζωάκι, το «φιλί και το χάδι του επιούσιον», ένα χόμπυ (ή μήπως …χόμπιτ;), μια συντροφιά ή ο,τιδήποτε άλλο που μπορεί να σε βγάλει από αυτή την ξαφνική κι αιφνίδια (;) «κρίση ταυτότητας» που σε βρήκε και δεν λέει να σε αφήσει, απειλεί να σε ρουφήξει στο φρικιαστικό στόμα της Μέδουσας-Γοργώς.
Ήξερα μια γυναίκα (συχωρεμένη πια) που μόλις βγήκε από την εφηβεία κλείστηκε σε ένα δωμάτιο, έβαλε όλα τα πράγματά της σε κούτες, αρνήθηκε στην καθαρίστρια να μπαίνει κι έμεινε εκεί μέχρι τα σαράντα της όταν πέθανε μετά «από μακρά (;) μάχη με τον καρκίνο», όπως έλεγε το μήνυμα της οικογένειάς της που μας ειδοποιούσε να πάμε στην κηδεία στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Μια άλλη πάλι (συχωρεμένη κι αυτή από χθες), με το που πήρε σύνταξη από κάποια δημόσια υπηρεσία κι αφού την είχε εγκαταλείψει προηγουμένως ο σύζυγός της για να φύγει με μια μικρούλα «σ’ άλλη γης σ’ άλλα μέρη…», εκείνη άρχισε να ταΐζει τα αδέσποτα περιστέρια και τα γατιά που πετούσαν κάθε Αύγουστο οι περίοικοι στο δρόμο για να πάνε διακοπές. Η ίδια ήταν μάλλον καθαρή, ντυμένη και χτενισμένη προσεκτικά, αν και χωρίς μέικ-απ, μόνο κάποια υποψία ενυδατικής πού και πού, όμως το σπίτι της έζεχνε. Τα υπάρχοντά της όλα σε κούτες πεταμένες στις σκάλες της πολυκατοικίας έξω από το διαμέρισμά της προκειμένου να «καθαρίσει το διαμέρισμά της» όπως έλεγε. 

Όμως αυτή η καθαριότητα δεν έγινε – ως φαίνεται – ποτέ μέχρι προχθές που «έφυγε» για να μην ξαναγυρίσει στο οριοθετημένο κελί της. Και γιατί οριοθετημένο; Γιατί όπως γυρίζει η κοινόχρηστη σκάλα για να πάει στον κάτω και στον πάνω όροφο είχε τοποθετήσεις χαρτόκουτες με γατοτροφές με άπειρες μονωτικές ταινίες και χαρτιά που έγραφαν με φωσφορίζοντα bold γράμματα «προσοχή! Ιδιοκτησία της κυρίας …τάδε, του δευτέρου ορόφου». Έτσι όποιος ήθελε να κάνει …γάμπες και να γυμνάσει τη σπονδυλική του στήλη ανεβοκατεβαίνοντας τις σκάλες έπρεπε να περνάει αναγκαστικώς μέσα από το μαντρί και τα χωρικά ύδατα της παθούσης. 



Ούτε η …υφαλοκρηπίδα να ήτανε! Τι κι αν φώναζαν οι διάφοροι διαχειριστές, τι κι αν την απείλησαν με το Υγιειονομικό (μάζευε στη βεράντα της διάφορα τραυματισμένα γατιά και τα τάιζε, μόνο που δεν πέταγε ποτέ τις αδειασμένες κονσέρβες και σχημάτιζαν ένα σωρό σαν πυραμίδα που έφτανε στο από πάνω διαμέρισμα!)… τα χαβά της αυτή. Και πέρασαν έτσι είκοσι και ένα συναπτά έτη. Τον τελευταίο χρόνο δεν εμφανιζόταν. Κάποια κυρία φίλη της ή αδελφή της ερχόταν για να πληρώσει τα κοινόχρηστα και να πάρει τους λογαριασμούς, γιατί αλληλογραφία άλλη δεν είχε, όπως έλεγαν οι κουτσομπόλες της πολυκατοικίας, που όλα τα γνωρίζουν. 

Την επομένη της κηδείας πήρε εντολή η καθαρίστρια να πετάξει τις κούτες που βρίσκονταν ακροβολισμένες στις σκάλες και κόλλησε η διαχειρίστρια ένα χαρτί στην πόρτα του διαμερίσματος της θανούσης: «παρακαλώ να απολυμανθεί!!!!!» (με πέντε θαυμαστικά και πολλή οργή, έτσι… σαν επικήδειος για μια ταλαίπωρη ύπαρξη που δεν μπόρεσε να βοηθήσει η ίδια τον εαυτό της κι απεβίωσε «μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο» κι αυτή όπως κι η πρώτη – «μα μήπως υπάρχει καμιά καρκινογόνα ουσία στην κατακαθισμένη σκόνη όταν την εισπνέουμε;» απεφάνθη δια της πλαγίας αυτής ερωτήσεως μια δασκάλα γιόγκα που έμενε κι εξακολουθεί να μένει στην ίδια πολυκατοικία κι είναι σχολαστική με την καθαριότητα σε βαθμό που οι άλλες τη λένε υποχόνδρια; - ή του ύψους ή του βάθους, ούτε στο σακί ούτε στο σακούλι, μέσος όρος δεν υπάρχει και δεν τον αναζητεί κανείς σε αυτό το κτήριο – «μα ένας λογικός, ένας, για δείγμα, ούτε ένας στα καλά του σε αυτή την ωραία κατά τα άλλα πολυκατοικία του κέντρου της Αθήνας;» αναρωτιόταν ο γελαστός και πάντα αυτοσαρκαζόμενος κτηνίατρος της γειτονιάς που είχε δει κι είχε ακούσει τόσα χρόνια κάτω από το Λυκαβηττό…).
Όμως το πραγματικό αξιοθέατο δεν ήταν αυτή η καημένη γυναίκα (γιατί αυτά έμεναν στο στενό χώρο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας που λειτουργούσε με τους κανόνες του χωριού: κουτσομπολιό, μυστικοπάθεια, εχεμύθεια και να μη βγει τίποτα παραέξω, γιατί «τι θα πουν οι γείτονες;»)… το αληθινό «σούργελο» όπως τον χαρακτήρισε η περιπτερού με το κακιασμένο σκυλί ήταν ένας απροσδιορίστου ηλικίας «νεαρός» που φορούσε τα ίδια ρούχα εδώ και είκοσι δύο χρόνια (τουλάχιστον) γιος μιας κοντής και καπάτσας εκδιδόμενης γυναίκας, λιγάκι επιθετικής (τόσο όσο πατάει η γάτα) κι ενός γκαραζιέρη που την είχε παντρευτεί στα στερνά του για να τον γηροκομήσει (νόμιζε!!!). 

Το κακόμοιρο αυτό παιδί μάζευε από τους φούρνους της γειτονιάς όλα τα μπαγιάτικα ψωμιά και τάιζε τα σπουργίτια (γιατί τα περιστέρια δεν …προλάβαιναν από τους ταχύτατους πετούμενους άρπαγες)… Ήταν τόσες οι κουτσουλιές στο κεφάλι, στο αμπέχωνο, στο παντελόνι και στα στρατιωτικά του άρβυλα που νόμιζες πως είναι κινούμενο άγαλμα. 

Όμως όχι, δεν στεκόταν στην άκρη του δρόμου ακίνητος να ζητάει κέρματα από τους περαστικούς. Δεν καταδέχτηκε κάτι τέτοιο ποτέ! Ποτέ τών ποτών!!! Είχε πάντα το χαρτζιλίκι του από τη μάνα του (κι από τον πατέρα του ίσως, πριν …πεθάνει!). Η μαμά εξάλλου διατηρούσε μπουτίκ ρούχων (για βιτρίνα και ξέπλυμα χρημάτων). Με την Κρίση το γύρισε σε μανικιούρ-πεντικιούρ κι είχε μέσα να δουλεύουν διάφορες δίμετρες ουκρανές, ρουμάνες, γεωργιανές και τουρκάλες (από την Πόλη)… μόνο το κεφάλι τους διέκρινες πίσω από τις παχιές χειροποίητες πλεκτές κουρτίνες… Και μερικές φορές ούτε κι …αυτό.

Άσχημο πράγμα η κατάθλιψη. Μα τόσοι γιατροί τι κάνουν; Κι οι γονείς; Οι συγγενείς; Οι σύζυγοι; Οι σύντροφοι; Κι ας πούμε ότι ο άρρωστος δεν καταλαβαίνει το πρόβλημά του. Τι κάνουν όμως οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι εθελοντές, η εκκλησία, οι περίοικοι; Θα σας πω εγώ τι κάνουν: ΤΙΠΟΤΑ. Γιατί η ψυχική νόσος (όσο ελαφρά κι αν είναι, όσο παροδική και πρόσκαιρη κι αν τυγχάνει) είναι ταμπού και στίγμα για την καθυστερημένη κοινωνία μας, που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή. 

Γι’ αυτό βλέπουμε κι ακούμε μετά σημεία και τέρατα. Γι’ αυτό όλοι «πέφτουν από τα σύννεφα» στις ειδήσεις των οκτώ, με το που θα αποκαλυφθεί ακόμα ένα οικογενειακό δράμα. Μήπως, λέγω μήπως, ήρθε η ώρα να σταματήσει να βρέχει …ανθρώπους και να ασχοληθούμε λιγάκι με τον εαυτό μας, να τον αγαπήσουμε πρώτα για να μπορέσουμε μετά να αγαπήσουμε και τον πλησίον μας. Λέω τώρα εγώ ο …εναλλακτικός… 

Όλοι τρέχουμε να κουτσομπολέψουμε, να διασκεδάσουμε στις κηδείες, να μας δείξει ο τηλεοπτικός φακός (έστω και …κλεφτά), όμως κανείς δεν ασχολείται σοβαρά με τον εαυτό του, την αναπνοή του, τη διατροφή του, την καθαριότητα, την αξιοπρέπειά του. Κι αν δεν σέβεσαι τον ίδιο τον εαυτό σου, αν δεν τον προσέχεις, δεν τον κανακεύεις, τον κακομεταχειρίζεσαι καθημερινώς στο βωμό του υποτιθέμενου κέρδους, της απληστίας, της λαγνείας, της λαιμαργίας και της απόκτησης εξουσίας πάνω σε άλλους ανθρώπους, αν είμαστε νάρκισσοι που περιφέρονται και χρησιμοποιούν τους άλλους ως καθρέφτες, ας προσέξουμε γιατί μπορεί τότε στην παμβρώμικη λιμνούλα μας να καθρεφτιστεί κανένα «τέρας», κανένα «φρικιό» από αυτά που κάνουμε πως δεν βλέπουμε κι αποστρέφουμε το βλέμμα νομίζοντας πως είμαστε, πως γινόμαστε έτσι ευγενικοί και κόσμιοι μικροαστοί, κλειδαμπαρωμένοι στην καρά-κοσμάρα τους… αντί να σκύψουμε πάνω στο πρόβλημα του άλλου, να τον ακούσουμε, να τον συμβουλέψουμε, να του προσφέρουμε τη βοήθειά μας ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ… κι αν τα γράφω όλ’ αυτά εδώ με δήθεν εύθυμο και χιουμοριστικό τόνο είναι για να μην κλάψω, να μην ουρλιάξω για τον πόνο της οικουμένης, για τη θλίψη των ανθρώπων και των πραγμάτων, για την απόγνωση των ζωντανών και την αναγκαστική σιωπή των πεθαμένων, που περιμένουν στην «κατάψυξη» και βιώνουν ξανά και μανά τους ίδιους τρόμους… Μήπως αυτή δεν είναι η (μόνη) Κόλαση. 

«Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε! Ήγγικεν γαρ η ώρα». Κι επειδή δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η ώρα ενός μας. Γι’ αυτό ας είμαστε καθαροί (εσωτερικώς κι εξωτερικώς), ας συμπονάμε, ας συν-χωρούμε, ας προσευχόμαστε υπέρ Υγείας των ζωντανών κι αναπαύσεως των πεθαμένων. 

«Αιωνία η μνήμη όλων των αδικοχαμένων ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή, πόνεσαν και δεν …διδάχτηκαν. Ας τους θυμούμαστε πάντα με αγάπη. Τόσα ήξεραν τόσα έκαναν κι αυτοί. Κι ας συμπαθήσουν κι εμάς οι άλλοι για τις όποιες αστοχίες μας. Γιατί ο πρώτος τέλειος που θα εμφανιστεί θα είναι ή θεός ή …φασίστας! Γι’ αυτό «αγρυπνείτε και διαλογίζεσθε!!!!». Η προσευχή δεν πείραξε ποτέ κανέναν όταν το σώμα είναι καθαρό και η σκέψη απαλλαγμένη από μιζέριες. Είπον κι ελάλησα κι αμαρτία ουκ έχων, σας χαιρετώ ταπεινώς και σας δίνω ραντεβού για την επόμενη ευθυμο-χρονογραφική μας προσέγγιση στην καθημερινότητα… στην Ελλάδα της Κρίσης που μετράει τις όζουσες πληγές της κι ανασταίνεται σαν άλλος …Λάζαρος.



Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr


ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο "Μιχαήλ 'Αγγελος των ΗΠΑ", γιός του Σταύρου Μπρουμίδη από τα Φιλιατρά, με σπουδαιότερο έργο του την «Αποθέωση του Ουάσιγκτον». Τοιχογράφησε πάνω από 1.500 τ.μ.. Οι θεές Νίκη και Ελευθερία, η Αθηνά, ο Ήφαιστος, ο Ερμής και η Δήμητρα. Πέθανε πάμφτωχος.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι «κανίβαλοι» ήταν πάντα τόσο πολλοί και κρύβονταν, ή τώρα με την ένταση της πανδημίας γίνονται ακόμα πιο ορατοί και αποκαλύπτονται περισσότερο
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Κωνσταντινος Πολυχρονοπουλος: Είμαι πολύ στεναχωρημενος με το όλο συμβάν. Τέλος στην ανθρωποφαγία αντί να προβάλουμε την ανάγκη των ανθρώπων προβάλουμε αλλα.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Κινητές μονάδες του ΕΟΔΥ εξω από εφημερεύοντα νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ηταν ο εκλεκτός του Καπέταν Λεμονιά. Κοντεύει τα 100, τα έχει 400. "Η Νίνα Κουκλινού με έσωσε από το απόσπασμα."
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
x