A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

«Τα ομοιοκατάληκτα» - Μια προσωπική επιλογή του Μάνου Ελευθερίου από παλαιότερα και νέα, ανέκδοτα γραπτά του

Μια προσωπική επιλογή του Μάνου Ελευθερίου από παλαιότερα και νέα, ανέκδοτα γραπτά του συνθεμένα με την τεχνική της παραδοσιακής ρίμας. Συνθέσεις, ακριβώς, επί χάρτου. Ασκήσεις μετρικής. Μια πρόκληση, πάντα, για τους τεχνίτες του λόγου να συνθέσουν μέσ’ από μια μεγάλη ποικιλία μέτρων τη δική τους μουσική.


Επιπλέον, τα Ομοιοκατάληκτα, που δεν διαφέρουν θεματικά από το αναγνωρίσιμο ποιητικό σύμπαν του Μάνου Ελευθερίου, δείχνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την άρρηκτη ενότητα ποίησης και στιχουργικήςπου χαρακτηρίζει το έργο και την πορεία του.


ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΓΕΡΟΥ ΕΡΗΜΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΑ 1988

Σαν φύλλο τριαντάφυλλου σέρνει το θάνατό του.

Πένθη και λάθη και χαμένες συναντήσεις.

Ο ίδιος φταίει για όλα -ξέρει πια τον εαυτό του-

δεν ξεχωρίζει την ψυχή απ’ τις αισθήσεις.

`

Τον έπνιξαν, τον βρόμισαν των άλλων τα σκουπίδια.

Δεν υπολόγισε, δεν είδε τις αιρέσεις,

πώς λέει κάποιος: «Με τα ψεύδη και με τα στολίδια

ακόμη και να γκρεμιστείς, αρκεί ν’ αρέσεις».

`

Δεν άκουσε τι του ‘λεγε μήτε η διαίσθησή του

και βγήκε παίζοντας μονάχος δύο ρόλους.

Με ανύποπτη την ερημιά σε τέτοιες παρορμήσεις

επόμενο ήταν να στραφεί στους μονολόγους.

`

*

ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ

Στο φίλο μου συγγραφέα

Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

`

Με τους νεκρούς γονείς παρέα

Στην πρόσκλησή μου ήρθαν μαζί

Κι απ’ το Νταχάου οι αδελφές του

Που καίγονταν φωτιές του Ηφαίστου

ήρθαν κι αυτές εδώ πεζή.

`

Τη δόξα του ήθελα να ζήσω

κι ήταν το γεύμα μια αφoρμή

Μα ήρθε παρέα με τους άλλους

δεμένους, απ’ τους αστραγάλους

Και να τoυς διώξω ήταν ντροπή.

`

Ο Φραvτς και η µητέρα Κάφκα

καθίσανε στον καναπέ

Οι αδελφές και ο πατέρας

Σταθήκαν όρθιοι, σαν αέρας

σαν τρεις αµίλητες πουπέ.

`

‘Eσβησα αμέσως τρεις λαμπάδες

κι εφτά ασπρόμαυρα κεριά

Τις σκοτεινές μη δούν τις σκάλες

Πόσες μου υπόσχονταν κρεμάλες.

Και τα ‘παιξα όλα μια ζαριά.

`

Τα χέρια του ήταν παγωμένα

Και σαν χαρτιά μεταξωτά

καίω από λόγια σκουριασμένα

σε μαγαζιά βομβαρδισμένα

μας φωτογράφιζαν κλεφτά.

`

Ήτανε κόντρα ξυρισμένος

μύριζε αρώματα γλυκά

με ερέθιζε, σαν νικημένoς

Κι από παντού κυνηγημένος

Όλα σ’ αυτόν αιρετικά.

`

Στ’αυτί φορούσε σκουλαρίκι

και τατουάζ ως τον λαιμό

Μιλούσε για ένα στρατοδίκη

μπλεγμένο σε μια διαθήκη

κι έναν παλιό εξορκισμό.

`

Και στο μαντίλι κάθε λίγο

έφτυνε αίμα μια γουλιά

Με τακτ κρυφά και σκουπιζόταν

Σαν πύργος κατεδαφιζόταν

Λυσσούναν γύρω του σκυλιά.

`

Μου είπε πως πάει νεκροταφεία

και κλαίει γι’ άγνωστους νεκρούς

Που πέρασαν την κόλασή τoυς

Μ’ έξι καρφιά μες στην ψυχή τους

σε μαύρους, μoχθηρούς καιρούς.

`

Ψάχνονται λέξεις τοίχο-τοίχο

Για πάθη και για ηδονές

Μου λέει: «Άρχισα να βήχω,

κύριε Μάνο. θα πετύχω

τις αιμοπτύσεις για ποινές;»

`

Άρχισε να μας παίζει πιάνο

και οι αδελφές του τα βιολιά

Mα οι γονείς κλείσαν τ’αυτιά τους

μαζί με τ’ αμαρτήματα τους

λες πως ο γιος τους τρώει γυαλιά.

`

Ο Φραντς μου ζήτησε συγγνώμη

και μου μιλάει στα γαλλικά

να τον γλιτώσω απ’ την αγχόνη

κι από το Μαύρο που ζυγώνει

και που θα φθάσει ξαφνικά.

`

(Και πράγματι ήρθε. Τανκς και οβίδες.

Πουλιά από ατσάλι ο oυρανός

Κι οι άνθρωποι πια χωρίς ελπίδες,

Γέμισε n πλάση μ’ αλυσίδες

κι ο κόομος ο αυριανός.)

`

Το γεύμα έτοιμο. Στην τρίχα.

Παντού χρυσά και ασημικά

Πρωτοχρονιά θαρρείς, πως είχα.

Ο Φραντς ξανάρχισε το βήχα.

Δεν είχε φως στα σωθικά.

`

Παρήγγειλε, ψαράκι γλώσσα

κι εγώ χρυσάφι στον ατμό

Και συζητώντας για το πόσα

Και μπορείς να γράφεις τόσα

Χάσαμε τον λογαριασμό.

`

Ξάφνου ακούστηκε ο πατέρας,

σαν τον Ιβάν τον Τρομερό:

«Μην τρως» του λέει και «δεν κάνει»

Στην κοπριά βάζεις λιβάνι

Βούρδουλα θες κι όχι γιατρό.

`

Μην τρως σαλάτεs με τα ψάρια

Άχρηστος είσαι και μισός.

Οι Εβραίοι τρων μαργαριτάρια

Με τσάι, καφέ και με φεγγάρια

γι αυτό είμαι ολόκληρος χρυσός.

`

Ποτέ δε θα ‘χεις, αμνηστία

Κι αυτό γιατί το θέλω εγώ

Αυτά που γράφεις είναι αστεία

Και της κατάντιας σου η αιτία

Λεφτά να βρεις. Να σ’ ευλογώ.

`

Και πώς, γιατί να μας καλέσεις

Σ’ αυτό το σπίτι τ’ ορφανό;

Μόνο να κάνω υποθέσεις

Γι’ αυτές τις ύποπτες τις σχέσεις

Μπορώ-και δεν αυτοκτονώ».

`

Αυτό δεν ήτανε πια γεύμα

Αυτό ήταν Δείπνος Μυστικός

Που όλα θα τέλειωναν στo αίμα

και σαν αρρώστια σ’ ένα δέρμα

που είχε σειρά ο πανικός.

`

Κλαίγαν οι αδελφές στην άκρη

κι η μάνα τους με σπαραγμό

Η Πράγα φταίει, n Πράγα αγκάθι

σαν κόκαλο ψαριού μου εστάθη

στον χάρτινο μου τον λαιμό.

`

*

Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων –
γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής.
Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων
τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.

Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει
σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική
κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες στη στάχτη
θα διδαχτεί απ’ τους θεούς τη μαντική.

Μες στα νεκρά τα καφενεία πέφτει χιόνι
κι έξω περνάει μια κηδεία της συμφοράς.
Των αισθημάτων λάμπει πάντοτε το αφιόνι
σ’ ένα κουτί μέσα κλεισμένο ζαφοράς.

Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις το σκοτάδι
σαν ένα σώμα, στην αρχή συλλαβιστά.
Να κατακτήσεις και το μπλέ που είναι στον Άδη.
Να ιδρώνουν θάνατο οι χορδές και τα πνευστά.

Σ’ ένα δωμάτιο τρεις γιατροί συλλογισμένοι
πίνουν θανάτους μιας ζωής πριν μ’ αρνηθεί.
Και συνεχώς με ψηλαφίζουν σαστισμένοι
γιατί το μέλλον μου λυσσάει για να σωθεί.

Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια.
Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό.
Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια
και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.

Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος –
διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές.
Ένα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος
να το φορέσουν των ανέμων εραστές.

`

Εκδόσεις: Μεταίχμιο





ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Τα θερινά σινεμά ανοίγουν σταδιακά από τη Δευτέρα 1η Ιουνίου, με επιθυμητή πληρότητα περίπου στο 70%
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
H Kay Sara είναι αυτόχθονας του Αμαζονίου, ακτιβίστρια και ηθοποιός
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Έχει ξοδέψει ατελείωτες ώρες διασχίζοντας την ίδια διαδρομή.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Η αρχή γίνεται με Το κρυφτό, της Στέλλας Τσίγγου σε εικονογράφηση της Κωνσταντίνας Μπρίνια (Εκδόσεις ΠΙΟΠ)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Κινούμαι με μεταχειρισμένα αυτοκίνητα. Φυλάω ένα τσαλακωμένο εισιτήριο στην τσέπη και ταξιδεύω με χαμόγελα.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Αν και ακόμα δεν έχουμε τη δυνατότητα να επισκεφθούμε αγαπημένα μας αξιοθέατα, μπορούμε να γίνουμε «πρεσβευτές» της πολιτιστικής κληρονομιάς μας μέσω του PLUGGY.
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
x