A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

To "Μονοπάτι των Δακρύων", η εθνοκάθαρση των Ινδιάνων Σιού, η μεγαλύτερη μαζική εκτέλεση στην αμερικανική ιστορία

To "Μονοπάτι των Δακρύων", η εθνοκάθαρση των Ινδιάνων Σιού, η μεγαλύτερη μαζική εκτέλεση στην αμερικανική ιστορία 


Το πρωί της 26ης Δεκεμβρίου του  1862, 38 Ινδιάνοι Σιου της Ντακότα εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού, σε δημόσια εκτέλεση μπροστά σε 4.000 πολίτες.

Τα σώματα τους έμειναν σε κοινή θέα για τριάντα λεπτά και ύστερα πετάχτηκαν σε έναν μεγάλο λάκκο.

Είχε προηγηθεί η εξέγερση των Σιου (Sioux) για την ελευθερία των εδαφών τους και ακολούθησε η μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία.



Στο Μανκάτο της Μινεσότας απαγχονίστηκαν 38 Ινδιάνοι


Στο Μανκάτο της Μινεσότας από νωρίς έχουν μαζευτεί περισσότεροι από 4000 πολίτες για να δουν τη δημόσια εκτέλεση των 38 κατηγορούμενων Ινδιάνων.

Στις 10 ακριβώς, οι 38 άνδρες ντυμένοι με άσπρη μουσελίνα παίρνουν θέση στο κυκλικό ικρίωμα που έχει κατασκευαστεί και τοποθετηθεί στην πλατεία της πόλης.


Ένα σκοινί περνιέται στο λαιμό του καθενός...



Οι μελλοθάνατοι πιάνουν τα χέρια και ψιθυρίζουν τραγούδια θανάτου της φυλής τους.

Τρία χτυπήματα σε τύμπανο σήμαναν την ώρα του απαγχονισμού.

Ύστερα από τρία χτυπήματα στο τύμπανο, το σκοινί που κρατούσε την αποβάθρα κόβεται από τσεκούρι και οι Ινδιάνοι της φυλής Σιου στην Ντακότα βρίσκουν τον θάνατο.


Στο Μανκάτο της Μινεσότας απαγχονίστηκαν 38 Ινδιάνοι με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν.

Στην πραγματικότητα διότι δεν υπέκυψαν στην προσπάθεια των ιεραποστόλων να εκχριστιανιστούν!

Τα σώματα τους παραμένουν σε κοινή θέα για παραπάνω από μισή ώρα και έπειτα στοιβάζονται όλα σε ένα λάκκο έξω από τα σύνορα της πόλης που είχαν προηγουμένως σκάψει οι πολίτες του Μανκάτο.


Πρόκειται για μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία.

Με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ντακότα, οι 38 Ινδιάνοι οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, ύστερα από μια σειρά δικών, που αμφισβητήθηκαν και κατακρίθηκαν έντονα.

Σημαντικό ρόλο στην φρικώδη αυτή πράξη έπαιξαν οι ιεραπόστολοι ,οι οποίοι δεν τους συγχώρησαν ποτε την άρνησή τους να αποδεχτούν την νέα Θρησκεία!


Οι Σιου απαιτούν να αναγνωριστούν ως μάρτυρες 38 «ερυθρόδερμοι αντάρτες» που εκτελέστηκαν δημοσίως στη Μινεσότα.
Στις 10 ακριβώς, οι 38 άνδρες ντυμένοι με άσπρη μουσελίνα πήραν θέση στο κυκλικό ικρίωμα που έχει κατασκευαστεί και τοποθετηθεί στην πλατεία της πόλης. Ένα σκοινί περνιέται στο λαιμό του καθενός. dakota- execution-minnesota Οι μελλοθάνατοι έπιασαν τα χέρια και ψιθύρισαν τραγούδια θανάτου της φυλής τους. Ύστερα από τρία χτυπήματα στο τύμπανο, το σκοινί που κρατούσε την αποβάθρα κόπηκε από τσεκούρι και οι Ινδιάνοι της φυλής Σιου στην Ντακότα βρήκαν τον θάνατο. Execution_of_Dakota_Indians,_Mankato,_Minnesota2 Στο Μανκάτο της Μινεσότας απαγχονίστηκαν 38 Ινδιάνοι με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν Τα σώματά τους παρέμειναν σε κοινή θέα για παραπάνω από μισή ώρα και έπειτα στοιβάζονται όλα σε ένα λάκκο έξω από τα σύνορα της πόλης που είχαν προηγουμένως σκάψει οι πολίτες του Μανκάτο. Πρόκειται για μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία. Με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ντακότα, οι 38 Ινδιάνοι οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, ύστερα από μια σειρά δικών, που αμφισβητήθηκαν και κατακρίθηκαν έντονα....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia-tha-kremagan-pano-apo-300-ithagenis-ean-den-parenevene-o-proedros-linkoln/

Στις 10 ακριβώς, οι 38 άνδρες ντυμένοι με άσπρη μουσελίνα πήραν θέση στο κυκλικό ικρίωμα που έχει κατασκευαστεί και τοποθετηθεί στην πλατεία της πόλης. Ένα σκοινί περνιέται στο λαιμό του καθενός. dakota- execution-minnesota Οι μελλοθάνατοι έπιασαν τα χέρια και ψιθύρισαν τραγούδια θανάτου της φυλής τους. Ύστερα από τρία χτυπήματα στο τύμπανο, το σκοινί που κρατούσε την αποβάθρα κόπηκε από τσεκούρι και οι Ινδιάνοι της φυλής Σιου στην Ντακότα βρήκαν τον θάνατο. Execution_of_Dakota_Indians,_Mankato,_Minnesota2 Στο Μανκάτο της Μινεσότας απαγχονίστηκαν 38 Ινδιάνοι με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν Τα σώματά τους παρέμειναν σε κοινή θέα για παραπάνω από μισή ώρα και έπειτα στοιβάζονται όλα σε ένα λάκκο έξω από τα σύνορα της πόλης που είχαν προηγουμένως σκάψει οι πολίτες του Μανκάτο. Πρόκειται για μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία. Με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ντακότα, οι 38 Ινδιάνοι οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, ύστερα από μια σειρά δικών, που αμφισβητήθηκαν και κατακρίθηκαν έντονα....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia-tha-kremagan-pano-apo-300-ithagenis-ean-den-parenevene-o-proedros-linkoln/
Οι Ινδιάνοι της Ντακότα είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μινεσότα πολύ πριν η Μινεσότα γίνει πολιτεία των ΗΠΑ.

Όταν η Μινεσότα προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1858, είχαν προηγηθεί δύο συνθηκολογήσεις μεταξύ των Ινδιάνων και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το 1851, με την Συνθήκη της Μεντότα, οι Ινδιάνοι παραχωρούσαν μεγάλο μέρος των εδαφών τους στις Πολιτείες της Αμερικής με αντάλλαγμα χρυσό αξίας 1.665.000 δολαρίων ετησίως για τα επόμενα 50 χρόνια και δεσμεύτηκαν να μετακινηθούν στην γη κατά μήκος του ποταμού Μινεσότα (Σαιντ Πωλ), προς τα δυτικά.

Αλυσοδεμένοι σε βαγόνια μεταφέρθηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης


Στις 7 Νοεμβρίου του 1862, μια ομάδα περίπου 1.700 Ινδιάνων Ντακότα (ή Σιου), κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, περπάτησαν τέσσερα μίλια   από την περιοχή των Σιου προς το στρατόπεδο συγκέντρωσης Fort Snelling.

Δύο ημέρες αργότερα, αφού δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, πάνω από 300  άνδρες που περίμεναν την ανακοίνωση της εκτέλεσής τους τοποθετήθηκαν αλυσοδεμένοι σε βαγόνια  και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Mankato της Μινεσότα.

Και οι δύο ομάδες είχαν παραδοθεί στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, στο τέλος του πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ντακότα το 1862, πιστεύοντας ότι θα τους αντιμετώπιζαν με ανθρωπιά ως αιχμάλωτους πολέμου.

Αντ αυτού, οι άνδρες διαχωρίστηκαν και δικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου από  στρατιωτικό δικαστήριο πέντε ατόμων.

Περίπου σαράντα υποθέσεις δικάστηκαν σε μια μέρα, μερικές μέσα σε μόλις πέντε λεπτά.

Μετά την ολοκλήρωση των δικών, 307 άνδρες καταδικάστηκαν σε θάνατο και σε 16 δόθηκαν ποινές φυλάκισης.

Οι υπόλοιποι Ντακότα, κυρίως γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι  αναγκάστηκαν να υπομείνουν τις βάναυσες συνθήκες και αφού οδηγήθηκαν με τη βία προς το Fort Snelling, φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μινεσότα μέσα σε έναν δύσκολο χειμώνα.

Ενώ οι δύο ομάδες περπατούσαν μέσα από τις πόλεις της Μινεσότα στο δρόμο τους για τα στρατόπεδα, οι λευκοί πολίτες της Μινεσότα βγήκαν στους δρόμους για να χλευάσουν και να επιτεθούν στους ανυπεράσπιστους Ντακότα.

Οι προφορικές ιστορίες που έχουν μεταφερθεί από εκείνο το ταξίδι είναι πολύ οδυνηρές και αποτρόπαιες.

Εκτός από την ταλαιπωρία το κρύο, την πείνα και τις αρρώστιες, οι Ντακότα υπέμειναν επίσης το χαλασμένο φαγητό, αλλά και τις πέτρες, τα ξύλα, ακόμη και το βραστό νερό που έριχαν πάνω τους.

Αγνωστος αριθμός ανδρών, γυναικών και παιδιών, έχασαν τη ζωή τους στο δρόμο από τους ξυλοδαρμούς και άλλες επιθέσεις που διαπράττονταν, τόσο από στρατιώτες όσο και από τους πολίτες.  

 

26 Δεκεμβρίου 1862 38 από τους καταδικασμένους Ντακότα απαγχονίστηκαν


Στις 26 Δεκεμβρίου 1862,  38 από τους καταδικασμένους Ντακότα απαγχονίστηκαν, στον μεγαλύτερο μαζικό απαγχονισμό στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι άλλοι κρατούμενοι παρέμειναν να υποφέρουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα στον χειμώνα του 1862-1863.

Στα τέλη του Απριλίου του 1863 οι υπόλοιποι καταδικασμένοι μαζί με τους επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Fort Snelling, απομακρύνθηκαν βίαια από την αγαπημένη πατρίδα τους τον Μάιο του 1863 και μεταφέρθηκαν με πλοία στην Αϊόβα, όπου φυλακίστηκαν για τρία επιπλέον έτη.

Όσοι βρίσκονταν στο Fort Snelling απεστάλησαν στο  Κέντρο Κράτησης στη Νότια Ντακότα.

Ένα μνημείο αφιερωμένο σ’ αυτούς τους ανθρώπους βρίσκεται στο Crow Creek από το 2001.

Αυτό που προκάλεσε τον απαγχονισμό των 38 Σιού Ινδιάνων στη Μινεσότα, στις 26 Δεκεμβρίου του 1862 ήταν “και πάλι” η αποτυχία  της κυβέρνησης των ΗΠΑ να σεβαστεί τις συμφωνίες που είχε κάνει με τους Ινδιάνους.

Στους Ινδιάνους  δεν δόθηκαν τα χρήματα ή τα τρόφιμα που είχαν υποσχεθεί σε αντάλλαγμα περισσότερων από ένα εκατομμύριο στρεμμάτων   της γης τους, αντιθέτως τους ανάγκασαν να ζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πράκτορες κράτησαν τα χρήματα της Συνθήκης και τα τρόφιμα που ήταν να πάνε στους Ινδιάνους, το φαγητό πωλήθηκε σε λευκούς αποίκους, τα τρόφιμα που δόθηκαν στους Ινδιάνους ήταν χαλασμένα.

Τότε, ομάδες Ινδιάνων βγήκαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ψάχνοντας για τροφή, μια ομάδα πήρε αυγά από λευκούς εποίκους  και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Οι Αρχές στη Μινεσότα ζήτησαν από τον Πρόεδρο Λίνκολν να διατάξει την άμεση εκτέλεση όλων των 303 Ινδιάνων που κατηγόρησαν ως ενόχους.

Ο Λίνκολν, που  φοβόταν ότι οι Ευρωπαίοι θα μπουν  στον πόλεμο στο πλευρό του Νότου,  πρόσφερε την ακόλουθη συμβιβαστική λύση στους πολιτικούς της Μινεσότα: Να μειώσουν το νούμερο  εκείνων που πρόκειται να κρεμαστούν σε 39.

Σε αντάλλαγμα, ο Λίνκολν υποσχέθηκε να σκοτώσει ή να αφαιρέσει κάθε Ινδιάνο από το κράτος και να ενισχύσει τη Μινεσότα με 2 εκατομμύρια δολάρια σε ομοσπονδιακά κεφάλαια. Κι όμως,  το μόνο που όφειλε στους Σιού για τη γη τους ήταν 1,4 εκατομμύρια δολάρια

Έτσι, στις 26 Δεκεμβρίου 1862, πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη μαζική εκτέλεση στην αμερικανική ιστορία, χωρίς καμιά απόδειξη ενοχής για εκείνους που επρόκειτο να εκτελεστούν. 

Ανεξάρτητα από το πώς οι υπερασπιστές τους Λίνκολν επιδιώκουν να το παρουσιάσουν αυτό, δεν ήταν τίποτα αλλό από ανθρωποκτονία με σκοπό την απόκτηση της γης των Σιού και τον κατευνασμό των πολιτικών του φίλων στη Μινεσότα.

 Η εθνοκάθαρση

Αυτή η εθνοκάθαρση των Ντακότα  από την Μινεσότα ήταν ένα μέρος της εκπλήρωσης μιας ευρύτερης πολιτικής γενοκτονίας.

Ο Διοικητής Αλέξανδρος Ramsey είχε δηλώσει στις 9 Σεπτεμβρίου 1862 ότι «Οι Ινδιάνοι Σιού  της Μινεσότα, πρέπει να εξοντωθούν ή να οδηγηθούν για πάντα πέρα από τα σύνορα του κράτους.”

Η μεταχείριση των Ντακότα, ο  απαγχονισμός στο Mankato και η βίαιη απομάκρυνση τους από τη Μινεσότα, ήταν οι πρώτες φάσεις του σχεδίου του Ράμσεϊ. Το σχέδιό του  συνεχίστηκε με την αμοιβή 200 δολαριών που έθεσε για κάθε κρανίο Ινδιάνου Ντακότα.

Μέσα στα επόμενα χρόνια οργάνωσε εκστρατείες αναζήτησης των Ντακότα που δεν είχαν παραδοθεί για να εξασφαλιστεί ότι δεν θα επιστρέψουν.

Οι δράσεις αυτές άνοιξαν τον δρόμο για την εγκατάσταση των λευκών στη Μινεσότα.

Ενώ μικροί αριθμοί Ντακότα  άρχισαν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους από τα τέλη της δεκαετίας του 1880, οι περισσότεροι  Ντακότα παραμένουν σε εξορία από την αρχαία πατρίδα τους.Το "Μονοπάτι των Δακρύων"

Στις 7 Νοεμβρίου το 2014, όπως και σε κάθε δεύτερο έτος από το 2002, Ντακότα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, οργανώνουν πορεία 150 μιλίων στη νότια Μινεσότα προς τιμήν των προγόνων τους οι οποίοι απομακρύνθηκαν βίαια από την περιοχή των Σιού και οδηγήθηκαν σε στρατόπρδα συγκέντρωσης στο Mankato και το Fort Snelling, το Νοέμβριο του 1862.  Για τους Ντακότα αυτή η πορεία είναι μια ευκαιρία να μνημονεύσουν  τα δεινά που υπέστησαν οι πρόγονοί τους, καθώς και να διαδώσουν αυτή την ιστορία που ελάχιστα έχει ειπωθεί

Μερικοί  αποκαλούν την Πορεία, Μονοπάτι των Δακρύων  

"Πρόκειται  για μια τελετή, δήλωσε ο Γκουέν Γουέστερμαν, ο οποίος διδάσκει ανθρωπιστικές επιστήμες στο Μανκάτο και λαμβάνει μέρος στην πορεία από το  από το 2004. «Δεν είναι μια διαμαρτυρία. Δεν είναι μια αναπαράσταση. Είναι μια πνευματική τελετή για να τιμήσουμε τους προγόνους μας και να θυμόμαστε τη δύναμή και την αποφασιστικότητά τους. »


Η  Συνθήκη της Μεντότα


Όταν η Μινεσότα προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1858, είχαν προηγηθεί δύο συνθηκολογήσεις μεταξύ των Ινδιάνων και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το 1851, με την Συνθήκη της Μεντότα, οι Ινδιάνοι παραχωρούσαν μεγάλο μέρος των εδαφών τους στις Πολιτείες της Αμερικής με αντάλλαγμα χρυσό αξίας 1.665.000 δολαρίων ετησίως για τα επόμενα 50 χρόνια και δεσμεύτηκαν να μετακινηθούν στην γη κατά μήκος του ποταμού Μινεσότα (Σαιντ Πωλ), προς τα δυτικά.





Η διαρκής εξαπάτηση των Ινδιάνων

Οι Αμερικανοί άποικοι είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν τη γη των Σιου από τη δεκαετία του 1840.

Όι Σιου επιχείρησαν να διαπραγματευτούν, ωστόσο οι Αμερικανοί παρέλειψαν κατά το 1860 να καταβάλλουν την ετήσια αποζημίωση, κάτι που σε συνδυασμό με την αποστέρηση τροφίμων, οδήγησε και στον ξεσηκωμό εναντίον των αποικιοκρατών.

Μεταξύ του 1862-1890 καταγράφονται η εξέγερση των Σαντέ το 1862, ο πόλεμος που διεξήγαγε ο αρχηγός Makhpiya-luta (Κόκκινο Σύννεφο) μεταξύ των ετών 1865-67 που ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να υπογράψουν τη συνθήκη του οχυρού Laramie (1868), και τέλος η μεγάλη εξέγερση που διηύθυναν οι αρχηγοί Tatanka Yotanka (Καθιστός Ταύρος) και Tashunca-Uitco (Τρελό Άλογο), που τερματίστηκε με αιματηρό τρόπο το 1890 (σφαγή στην περιοχή Wounded Knee).

Οι Σιου μετακινήθηκαν αναγκαστικά από τα Βόρεια στα Νότια, στην περιοχή της Ντακότα, όπου κατοικούν και σήμερα εκτρέφοντας βούβαλους.

Κατοικούν επίσης στις περιοχές της Μινεσότα και Νεμπράσκα στις ΗΠΑ και στις περιοχές Αλμπέρτα, Σασκατσουάν και Μανιτόμπα στον Καναδά.

Σήμερα αριθμούν πάνω από 150.000 άτομα και εν έτει 2016, αναγκάζονται να δώσουν νέους αγώνες για τη γη στην οποία έχουν καταφύγει παρά τη θέληση τους πολλά χρόνια πριν.

Πριν λίγο καιρό η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατασκευάσει έναν αγωγό που θα μεταφέρει αργό πετρέλαιο από τη Βόρεια Ντακότα στο Ιλινόις και θα αναπτύσσεται ξυστά από τον καταυλισμό των Ινδιάνων Σιου που βρίσκονται στην περιοχή του Standing Rock (Όρθιος Βράχος).

Οι ντόπιοι φοβούνται ότι ο αγωγός Dakota Access Pipeline, ο οποίος θα περνά κάτω από τον πυθμένα του ποταμού Μιζούρι, θα μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα, καθώς και ότι θα καταστρέψει την ιερή περιοχή τους με τα ταφικά μνημεία από όπου θα διέρχεται.

Ο νέος αγώνας των Σιου έχει ξεσηκώσει κύμα συμπαράστασης από όλες τις ινδιάνικες φυλές των ΗΠΑ, οικολόγους, κοινωνικούς ακτιβιστές, καλλιτέχνες και, εν γένει, το προοδευτικό κομμάτι της χώρας που συσπειρώθηκε γύρω από τον Σάντερς.

Μαζί με τους Ινδιάνους γιόρτασε τα 71α γενέθλια του και ο σπουδαίος Neil Young δίνοντας μια μεγάλη συναυλία στην περιοχή όπου διεξάγεται ένας μεγάλος αγώνας με μαχητικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία και πολλαπλές συλλήψεις ακτιβιστών, Ινδιάνων και αλληλέγγυων.




Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Neil Young είχε εκφραστεί δημοσίως με ένα βίντεο που συνοδεύει το νέο του τραγούδι "Indian Givers", το οποίο περιλαμβάνεται στο νέο του άλμπουμ.


ΠΗΓΕΣ:

ertopen.com

dragonflydezignz

 unitednativeamerica

 twincities

@omniatv

Largest Mass Execution in US History: 150 Years Ago Today, μέσω:mixanitouxronou.gr

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/12/21/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia/?fbclid=IwAR0PQitOQemU0eWcMvP7WyW-zLK5ljns6Xr3VpOPbcouGx9lM_TvrYilU8Y
Largest Mass Execution in US History: 150 Years Ago Today, μέσω:mixanitouxronou.gr

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/12/21/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia/?fbclid=IwAR0PQitOQemU0eWcMvP7WyW-zLK5ljns6Xr3VpOPbcouGx9lM_TvrYilU8Y

Η μαζικότερη δημόσια εκτέλεση Ινδιάνων έγινε μετά από δίκες – παρωδία όπου οι κατήγοροι ήταν μικρά παιδιά ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ Δεκ 21, 2016 Screenshot_28 Το πρωί της 26ης Δεκεμβρίου 1862 εκτελούνται δια απαγχονισμού 38 Ινδιάνοι της Ντακότα. Στο Μανκάτο της Μινεσότας από νωρίς έχουν μαζευτεί περισσότεροι από 4000 πολίτες για να δουν τη δημόσια εκτέλεση των 38 κατηγορούμενων Ινδιάνων. Στις 10 ακριβώς, οι 38 άνδρες ντυμένοι με άσπρη μουσελίνα παίρνουν θέση στο κυκλικό ικρίωμα που έχει κατασκευαστεί και τοποθετηθεί στην πλατεία της πόλης. Ένα σκοινί περνιέται στο λαιμό του καθενός.Screenshot_29 Οι μελλοθάνατοι πιάνουν τα χέρια και ψιθυρίζουν τραγούδια θανάτου της φυλής τους. Ύστερα από τρία χτυπήματα στο τύμπανο, το σκοινί που κρατούσε την αποβάθρα κόβεται από τσεκούρι και οι Ινδιάνοι της φυλής Σιου στην Ντακότα βρίσκουν τον θάνατο. Screenshot_30Τα σώματα τους παραμένουν σε κοινή θέα για παραπάνω από μισή ώρα και έπειτα στοιβάζονται όλα σε ένα λάκκο έξω από τα σύνορα της πόλης που είχαν προηγουμένως σκάψει οι πολίτες του Μανκάτο. Πρόκειται για μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία. Με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ντακότα, οι 38 Ινδιάνοι οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, ύστερα από μια σειρά δικών, που αμφισβητήθηκαν και κατακρίθηκαν έντονα. Συνθηκολογήσεις, μεσάζοντες και η εξέγερση της Ντακότα Οι Ινδιάνοι της Ντακότα είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μινεσότα πολύ πριν η Μινεσότα γίνει πολιτεία. Όταν η Μινεσότα προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1858, είχαν προηγηθεί δύο συνθηκολογήσεις μεταξύ των Ινδιάνων και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1851, με την Συνθήκη της Μεντότα, οι Ινδιάνοι παραχωρούσαν μεγάλο μέρος των εδαφών τους στις Πολιτείες της Αμερικής με αντάλλαγμα χρυσό αξίας 1.665.000 δολαρίων ετησίως για τα επόμενα 50 χρόνια. Μπορεί η κυριαρχία των Ινδιάνων στην Μινεσότα να περιορίστηκε και οι σχέσεις μεταξύ του επικεφαλής της φυλής και των υπολοίπων Ινδιάνων της Ντακότα να κλονίστηκαν, οι αυτόχθονες πληθυσμοί όμως είχαν κλείσει μια πολύ καλή συμφωνία με την Αμερικανική Κυβέρνηση. Ή έτσι νόμιζαν μέχρι την στιγμή που ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος. Οι Αμερικανοί αθετούν τη συμφωνία λόγω του εμφυλίου Screenshot_31Οι ετήσιες πληρωμές καθυστερούσαν να φτάσουν στους Ινδιάνους της περιοχής και έφταναν πάντα μέσω εμπόρων. Το 1862 η πληρωμή θα καθυστερούσε για ακόμη μία φορά και δεν θα γινόταν σε χρυσό. Οι Ινδιάνοι της περιοχής εν καιρώ εμφυλίου πολέμου δεν επιτρεπόταν να κυνηγήσουν, οι περιοχές τους δεν ήταν αρόσιμες και έτσι ο μόνος τρόπος επιβίωσης ήταν τα χρήματα των Αμερικανών, με τα οποία θα πλήρωναν τους εμπόρους που έφερναν προμήθειες. Την ίδια εποχή, ο αρχηγός της φυλής Μικρό Κοράκι απαίτησε οι επόμενες πληρωμές να γίνονται κατευθείαν στην φυλή, χωρίς παρέμβαση τρίτων. Η λιμοκτονία των Ινδιάνων Όταν πληροφορήθηκαν επ’ αυτού οι έμποροι, αποφάσισαν να μην πουλήσουν τα εμπορεύματά τους επί πιστώσει στους Ινδιάνους της Ντακότα, παρά το μεγάλο πρόβλημα υποσιτισμού του ινδιάνικου πληθυσμού. «Όσον αφορά εμένα, αν πεινάνε, ας φάνε χορτάρι» ήταν τα λόγια του προμηθευτή Άντριου Μίρικ στην συνάντηση του με τον εκπρόσωπο των Ινδιάνων της Ντακότα, Τόμας Γκαλμπρεϋδ.Οι Ινδιάνοι έπεσαν σε δυσμένεια. Η πείνα μεγάλωνε, οι ΗΠΑ παρά τη υπογραφή της Συνθήκης δεν έστελναν τα χρήματα και σύντομα ξεκίνησαν οι πρώτες επιθέσεις σε εποίκους κατοίκους της Ντακότα. Το Αύγουστο του 1862 ξεκίνησε η Εξέγερση της Ντακότα Screenshot_32Εξαθλιωμένοι Ινδιάνοι, στην ανάγκη να βρουν τροφή, αλλά και επιδείξουν την ισχύ τους έναντι των μετέπειτα κατοίκων της περιοχής, λεηλάτησαν και σκότωσαν πάνω από 100 έποικους της Μινεσότα. Σύντομα, αμερικανικά στρατεύματα ενίσχυσαν τις δυνάμεις της περιοχής και έτσι ξεκίνησε ένας πόλεμος με πολλές απώλειες και ακόμη μεγαλύτερες θηριωδίες και από τις δύο πλευρές. Στις 23 Σεπτέμβρη του 1862, η μάχη στο Γουντ Λέικ έδειξε νικητές τα Αμερικανικά στρατεύματα. Οι περισσότεροι από τους Ινδιάνους που πολέμησαν παραδόθηκαν με την ελπίδα πως ο εχθρός θα τους φερθεί με επιείκεια, ενώ κάποιοι άλλοι υποχώρησαν παίρνοντας για αιχμαλώτους 269 Αμερικανούς στρατιώτες. Τρεις μέρες αργότερα τους απελευθέρωσαν. Στη διάρκεια της εξέγερσης, 600 Αμερικανοί στρατιώτες και αρκετοί Ινδιάνοι της Ντακότα έχασαν την ζωή τους (δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των νεκρών). Περισσότεροι όμως από 1.250 Ινδιάνοι αιχμαλωτίστηκαν και παραδόθηκαν. Δίκη με «συνοπτικές διαδικασίες» Screenshot_33Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1862, ο Αντισυνταγματάρχης Χένρυ Σίμπλεϋ, υπεύθυνος για την αιχμαλωσία 1,200 Ινδιάνων της Ντακότα διόρισε μια πενταμελή στρατιωτική επιτροπή με σκοπό την άμεση και «συνοπτική» καταδίκη των Ινδιάνων για «φόνους και άλλα εγκλήματα» που διαπράχθηκαν κατά των Αμερικανών. Κατά τις επόμενες 6 εβδομάδες, όσο διήρκεσαν οι δίκες, 393 Ινδιάνοι της Ντακότα δικάστηκαν, 303 εκ των οποίων καταδικάστηκαν σε θάνατο δια απαγχονισμού.Οι δίκες της Ντακότα ήταν μια σειρά από άδικες αποφάσεις και αυστηρές ποινές. Τα στοιχεία ήταν ελάχιστα, οι μάρτυρες ανύπαρκτοι, το δικαστήριο προκατειλημμένο και οι κατηγορούμενοι δεν είχαν υπεράσπιση. Στις κατηγορίες προστέθηκαν ο βιασμός και η κακοποίηση γυναικών και μικρών παιδιών με αποτέλεσμα το μίσος και η προκατάληψη των εποίκων προς τους Ινδιάνους να γιγαντωθεί. Παιδιά έδειχναν τυχαία κάποιον Ινδιάνο της Ντακότα κι αυτός καταδικαζόταν σε θάνατο! Ο χρόνος εκδίκασης ήταν μηδαμινός με μερικές δίκες διήρκεσαν μόλις πέντε λεπτά. Στις 2 Νοέμβρη του 1862, τελευταία μέρα των δικών, εκδικάστηκαν πάνω από 40 υποθέσεις. Η επιτροπή θεωρούσε ότι ακόμη και η απλή συμμετοχή στον πόλεμο υπονοούσε θανατική καταδίκη και έτσι πάνω από τα δύο τρίτα των κατηγορουμένων καταδικάστηκε σε θάνατο. Υπήρχαν περιπτώσεις που οι κατηγορούμενοι λειτουργούσαν και ως μάρτυρες άλλων υποθέσεων. Ο Γκόντφρεϋ, ένας μιγάς που ήταν και ο πρώτος κατηγορούμενος που δικάστηκε, υπήρξε μάρτυρας δίνοντας στοιχεία και αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες για παραπάνω από 50 υποθέσεις. Πρόεδρος Λίνκολν: «Δεν θα κρεμάσω ανθρώπους για ψήφους» Screenshot_34Οι καταδικασμένοι σε θάνατο για δολοφονίες και βιασμό μετά τις δίκες ήταν 303. Ωστόσο, η τελική απόφαση εκτέλεσης πέρασε από τον πρόεδρο Λίνκολν. Ο Λίνκολν ζήτησε το καταστατικό κάθε εκδικασμένης υπόθεσης για να το εξετάσει με προσοχή και να αποφασίσει για το αν η καταδίκη είναι δίκαιη ή όχι. Ο Λίνκολν και ορισμένοι σύμβουλοι θεώρησαν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν με επιείκεια τους κατηγορούμενους, καθώς υπήρχε κίνδυνος νέας εξέγερσης των Ινδιάνων ύστερα από τις σκληρές και άδικες καταδίκες. Ο στρατηγός Τζον Πόουπ είχε αντίθετη άποψη. Σε δύο χρόνια θα διεξάγονταν εκλογές και οι Ρεπουμπλικάνοι χρειάζονταν ψήφους για την επανεκλογή τους. Η απόφαση αθώωσης των Ινδιάνων της Ντακόταν θα έφερνε σε δύσκολη θέση την παράταξη και θα επέφερε μεγάλο κόστος στην πολιτική του Λίνκολν. Ο Πόουπς προέτρεψε τον Λίνκολν σε άμεση θανάτωση των Ινδιάνων για να «ηρεμήσουν τα πνεύματα» από πλευράς των Αμερικανών. «Δεν θα κρεμάσω ανθρώπους για ψήφους», απάντησε ο Λίνκολν και προχώρησε σε επανεξέταση των υποθέσεων. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων, μόλις δύο κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό και 38 άνθρωποι στο σύνολο καταδικάστηκαν σε θάνατο δια απαχγονισμού με την κατηγορία της δολοφονίας ινδιανοι Μετά την Εξέγερση της Ντακότας, οι ιθαγενείς εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της νότιας Ντακότας Η μοίρα των Ινδιάνων της Ντακότα Στις 26 Δεκεμβρίου του 1862 εκτελέστηκαν δημοσίως οι 38 κατηγορούμενοι. Το ίδιο βράδυ της ομαδικής ταφής τους, πολλά σώματα ανασύρθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για ιατρικούς σκοπούς. Πολλοί καθηγητές και πρωτοπόροι στον τομέα της ανατομίας είχαν ανάγκη από άψυχα σώματα και η εκταφή των νεκρών ήταν συνηθισμένη εκείνη την περίοδο. Πολλοί καθηγητές και πρωτοπόροι στον τομέα της ανατομίας είχαν ανάγκη από άψυχα σώματα και η εκταφή των νεκρών ήταν συνηθισμένη εκείνη την περίοδο. Το 1866 ελευθερώθηκαν οι τελευταίοι 177 Ινδιάνοι αιχμάλωτοι, όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν στην φυλακή. Τα επόμενα χρόνια οι Ινδιάνοι της Ντακότα περιορίστηκαν ακόμη περισσότερο και εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό κομμάτι γης στην περιοχή της Νότιας Ντακότας στη Μινεσότα. Οι μάχες μεταξύ των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Ντακότα και των εποίκων συνεχίστηκαν μέχρι το 1890, όταν διεξήχθη και η τελική μάχη στο Γούντεντ Νι, με επικράτηση των Αμερικανών. Πηγές: Largest Mass Execution in US History: 150 Years Ago Today, μέσω:mixanitouxronou.gr

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/12/21/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia/?fbclid=IwAR0PQitOQemU0eWcMvP7WyW-zLK5ljns6Xr3VpOPbcouGx9lM_TvrYilU8Y
Η μαζικότερη δημόσια εκτέλεση Ινδιάνων έγινε μετά από δίκες – παρωδία όπου οι κατήγοροι ήταν μικρά παιδιά ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ Δεκ 21, 2016 Screenshot_28 Το πρωί της 26ης Δεκεμβρίου 1862 εκτελούνται δια απαγχονισμού 38 Ινδιάνοι της Ντακότα. Στο Μανκάτο της Μινεσότας από νωρίς έχουν μαζευτεί περισσότεροι από 4000 πολίτες για να δουν τη δημόσια εκτέλεση των 38 κατηγορούμενων Ινδιάνων. Στις 10 ακριβώς, οι 38 άνδρες ντυμένοι με άσπρη μουσελίνα παίρνουν θέση στο κυκλικό ικρίωμα που έχει κατασκευαστεί και τοποθετηθεί στην πλατεία της πόλης. Ένα σκοινί περνιέται στο λαιμό του καθενός.Screenshot_29 Οι μελλοθάνατοι πιάνουν τα χέρια και ψιθυρίζουν τραγούδια θανάτου της φυλής τους. Ύστερα από τρία χτυπήματα στο τύμπανο, το σκοινί που κρατούσε την αποβάθρα κόβεται από τσεκούρι και οι Ινδιάνοι της φυλής Σιου στην Ντακότα βρίσκουν τον θάνατο. Screenshot_30Τα σώματα τους παραμένουν σε κοινή θέα για παραπάνω από μισή ώρα και έπειτα στοιβάζονται όλα σε ένα λάκκο έξω από τα σύνορα της πόλης που είχαν προηγουμένως σκάψει οι πολίτες του Μανκάτο. Πρόκειται για μαζικότερη εκτέλεση κρατούμενων με απαγχονισμό στην αμερικανική ιστορία. Με την κατηγορία ότι σκότωσαν, λεηλάτησαν και βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ντακότα, οι 38 Ινδιάνοι οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, ύστερα από μια σειρά δικών, που αμφισβητήθηκαν και κατακρίθηκαν έντονα. Συνθηκολογήσεις, μεσάζοντες και η εξέγερση της Ντακότα Οι Ινδιάνοι της Ντακότα είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μινεσότα πολύ πριν η Μινεσότα γίνει πολιτεία. Όταν η Μινεσότα προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1858, είχαν προηγηθεί δύο συνθηκολογήσεις μεταξύ των Ινδιάνων και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1851, με την Συνθήκη της Μεντότα, οι Ινδιάνοι παραχωρούσαν μεγάλο μέρος των εδαφών τους στις Πολιτείες της Αμερικής με αντάλλαγμα χρυσό αξίας 1.665.000 δολαρίων ετησίως για τα επόμενα 50 χρόνια. Μπορεί η κυριαρχία των Ινδιάνων στην Μινεσότα να περιορίστηκε και οι σχέσεις μεταξύ του επικεφαλής της φυλής και των υπολοίπων Ινδιάνων της Ντακότα να κλονίστηκαν, οι αυτόχθονες πληθυσμοί όμως είχαν κλείσει μια πολύ καλή συμφωνία με την Αμερικανική Κυβέρνηση. Ή έτσι νόμιζαν μέχρι την στιγμή που ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος. Οι Αμερικανοί αθετούν τη συμφωνία λόγω του εμφυλίου Screenshot_31Οι ετήσιες πληρωμές καθυστερούσαν να φτάσουν στους Ινδιάνους της περιοχής και έφταναν πάντα μέσω εμπόρων. Το 1862 η πληρωμή θα καθυστερούσε για ακόμη μία φορά και δεν θα γινόταν σε χρυσό. Οι Ινδιάνοι της περιοχής εν καιρώ εμφυλίου πολέμου δεν επιτρεπόταν να κυνηγήσουν, οι περιοχές τους δεν ήταν αρόσιμες και έτσι ο μόνος τρόπος επιβίωσης ήταν τα χρήματα των Αμερικανών, με τα οποία θα πλήρωναν τους εμπόρους που έφερναν προμήθειες. Την ίδια εποχή, ο αρχηγός της φυλής Μικρό Κοράκι απαίτησε οι επόμενες πληρωμές να γίνονται κατευθείαν στην φυλή, χωρίς παρέμβαση τρίτων. Η λιμοκτονία των Ινδιάνων Όταν πληροφορήθηκαν επ’ αυτού οι έμποροι, αποφάσισαν να μην πουλήσουν τα εμπορεύματά τους επί πιστώσει στους Ινδιάνους της Ντακότα, παρά το μεγάλο πρόβλημα υποσιτισμού του ινδιάνικου πληθυσμού. «Όσον αφορά εμένα, αν πεινάνε, ας φάνε χορτάρι» ήταν τα λόγια του προμηθευτή Άντριου Μίρικ στην συνάντηση του με τον εκπρόσωπο των Ινδιάνων της Ντακότα, Τόμας Γκαλμπρεϋδ.Οι Ινδιάνοι έπεσαν σε δυσμένεια. Η πείνα μεγάλωνε, οι ΗΠΑ παρά τη υπογραφή της Συνθήκης δεν έστελναν τα χρήματα και σύντομα ξεκίνησαν οι πρώτες επιθέσεις σε εποίκους κατοίκους της Ντακότα. Το Αύγουστο του 1862 ξεκίνησε η Εξέγερση της Ντακότα Screenshot_32Εξαθλιωμένοι Ινδιάνοι, στην ανάγκη να βρουν τροφή, αλλά και επιδείξουν την ισχύ τους έναντι των μετέπειτα κατοίκων της περιοχής, λεηλάτησαν και σκότωσαν πάνω από 100 έποικους της Μινεσότα. Σύντομα, αμερικανικά στρατεύματα ενίσχυσαν τις δυνάμεις της περιοχής και έτσι ξεκίνησε ένας πόλεμος με πολλές απώλειες και ακόμη μεγαλύτερες θηριωδίες και από τις δύο πλευρές. Στις 23 Σεπτέμβρη του 1862, η μάχη στο Γουντ Λέικ έδειξε νικητές τα Αμερικανικά στρατεύματα. Οι περισσότεροι από τους Ινδιάνους που πολέμησαν παραδόθηκαν με την ελπίδα πως ο εχθρός θα τους φερθεί με επιείκεια, ενώ κάποιοι άλλοι υποχώρησαν παίρνοντας για αιχμαλώτους 269 Αμερικανούς στρατιώτες. Τρεις μέρες αργότερα τους απελευθέρωσαν. Στη διάρκεια της εξέγερσης, 600 Αμερικανοί στρατιώτες και αρκετοί Ινδιάνοι της Ντακότα έχασαν την ζωή τους (δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των νεκρών). Περισσότεροι όμως από 1.250 Ινδιάνοι αιχμαλωτίστηκαν και παραδόθηκαν. Δίκη με «συνοπτικές διαδικασίες» Screenshot_33Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1862, ο Αντισυνταγματάρχης Χένρυ Σίμπλεϋ, υπεύθυνος για την αιχμαλωσία 1,200 Ινδιάνων της Ντακότα διόρισε μια πενταμελή στρατιωτική επιτροπή με σκοπό την άμεση και «συνοπτική» καταδίκη των Ινδιάνων για «φόνους και άλλα εγκλήματα» που διαπράχθηκαν κατά των Αμερικανών. Κατά τις επόμενες 6 εβδομάδες, όσο διήρκεσαν οι δίκες, 393 Ινδιάνοι της Ντακότα δικάστηκαν, 303 εκ των οποίων καταδικάστηκαν σε θάνατο δια απαγχονισμού.Οι δίκες της Ντακότα ήταν μια σειρά από άδικες αποφάσεις και αυστηρές ποινές. Τα στοιχεία ήταν ελάχιστα, οι μάρτυρες ανύπαρκτοι, το δικαστήριο προκατειλημμένο και οι κατηγορούμενοι δεν είχαν υπεράσπιση. Στις κατηγορίες προστέθηκαν ο βιασμός και η κακοποίηση γυναικών και μικρών παιδιών με αποτέλεσμα το μίσος και η προκατάληψη των εποίκων προς τους Ινδιάνους να γιγαντωθεί. Παιδιά έδειχναν τυχαία κάποιον Ινδιάνο της Ντακότα κι αυτός καταδικαζόταν σε θάνατο! Ο χρόνος εκδίκασης ήταν μηδαμινός με μερικές δίκες διήρκεσαν μόλις πέντε λεπτά. Στις 2 Νοέμβρη του 1862, τελευταία μέρα των δικών, εκδικάστηκαν πάνω από 40 υποθέσεις. Η επιτροπή θεωρούσε ότι ακόμη και η απλή συμμετοχή στον πόλεμο υπονοούσε θανατική καταδίκη και έτσι πάνω από τα δύο τρίτα των κατηγορουμένων καταδικάστηκε σε θάνατο. Υπήρχαν περιπτώσεις που οι κατηγορούμενοι λειτουργούσαν και ως μάρτυρες άλλων υποθέσεων. Ο Γκόντφρεϋ, ένας μιγάς που ήταν και ο πρώτος κατηγορούμενος που δικάστηκε, υπήρξε μάρτυρας δίνοντας στοιχεία και αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες για παραπάνω από 50 υποθέσεις. Πρόεδρος Λίνκολν: «Δεν θα κρεμάσω ανθρώπους για ψήφους» Screenshot_34Οι καταδικασμένοι σε θάνατο για δολοφονίες και βιασμό μετά τις δίκες ήταν 303. Ωστόσο, η τελική απόφαση εκτέλεσης πέρασε από τον πρόεδρο Λίνκολν. Ο Λίνκολν ζήτησε το καταστατικό κάθε εκδικασμένης υπόθεσης για να το εξετάσει με προσοχή και να αποφασίσει για το αν η καταδίκη είναι δίκαιη ή όχι. Ο Λίνκολν και ορισμένοι σύμβουλοι θεώρησαν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν με επιείκεια τους κατηγορούμενους, καθώς υπήρχε κίνδυνος νέας εξέγερσης των Ινδιάνων ύστερα από τις σκληρές και άδικες καταδίκες. Ο στρατηγός Τζον Πόουπ είχε αντίθετη άποψη. Σε δύο χρόνια θα διεξάγονταν εκλογές και οι Ρεπουμπλικάνοι χρειάζονταν ψήφους για την επανεκλογή τους. Η απόφαση αθώωσης των Ινδιάνων της Ντακόταν θα έφερνε σε δύσκολη θέση την παράταξη και θα επέφερε μεγάλο κόστος στην πολιτική του Λίνκολν. Ο Πόουπς προέτρεψε τον Λίνκολν σε άμεση θανάτωση των Ινδιάνων για να «ηρεμήσουν τα πνεύματα» από πλευράς των Αμερικανών. «Δεν θα κρεμάσω ανθρώπους για ψήφους», απάντησε ο Λίνκολν και προχώρησε σε επανεξέταση των υποθέσεων. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων, μόλις δύο κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό και 38 άνθρωποι στο σύνολο καταδικάστηκαν σε θάνατο δια απαχγονισμού με την κατηγορία της δολοφονίας ινδιανοι Μετά την Εξέγερση της Ντακότας, οι ιθαγενείς εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της νότιας Ντακότας Η μοίρα των Ινδιάνων της Ντακότα Στις 26 Δεκεμβρίου του 1862 εκτελέστηκαν δημοσίως οι 38 κατηγορούμενοι. Το ίδιο βράδυ της ομαδικής ταφής τους, πολλά σώματα ανασύρθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για ιατρικούς σκοπούς. Πολλοί καθηγητές και πρωτοπόροι στον τομέα της ανατομίας είχαν ανάγκη από άψυχα σώματα και η εκταφή των νεκρών ήταν συνηθισμένη εκείνη την περίοδο. Πολλοί καθηγητές και πρωτοπόροι στον τομέα της ανατομίας είχαν ανάγκη από άψυχα σώματα και η εκταφή των νεκρών ήταν συνηθισμένη εκείνη την περίοδο. Το 1866 ελευθερώθηκαν οι τελευταίοι 177 Ινδιάνοι αιχμάλωτοι, όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν στην φυλακή. Τα επόμενα χρόνια οι Ινδιάνοι της Ντακότα περιορίστηκαν ακόμη περισσότερο και εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό κομμάτι γης στην περιοχή της Νότιας Ντακότας στη Μινεσότα. Οι μάχες μεταξύ των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Ντακότα και των εποίκων συνεχίστηκαν μέχρι το 1890, όταν διεξήχθη και η τελική μάχη στο Γούντεντ Νι, με επικράτηση των Αμερικανών. Πηγές: Largest Mass Execution in US History: 150 Years Ago Today, μέσω:mixanitouxronou.gr

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/12/21/i-mazikoteri-dimosia-ektelesi-indianon-egine-meta-apo-dikes-parodia-opou-i-katigori-itan-mikra-pedia/?fbclid=IwAR0PQitOQemU0eWcMvP7WyW-zLK5ljns6Xr3VpOPbcouGx9lM_TvrYilU8Y

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Το βασικότερο που πρέπει να ειπωθεί για τον Ιταλό Τζιοβάνι Βοκάκιο (Giovanni Boccaccio/εξελληνισμένο Ιωάννης Βοκάκιος), που έζησε από το 1313 ως το 1375 μ.Χ στην Φλωρεντία, είναι ότι ήταν ένας πραγματικά μεγάλος ουμανιστής της εποχής του.
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Μια σειρά από χρήσιμες συμβουλές που θα φροντίσουν τόσο τους χρήστες όσο και τα αξεσουάρ και έξυπνα κινητά τα οποία σε καθημερινή βάση χρησιμοποιούν πολλές φορές δίνει με σημερινή της ανακοίνωση η Honor.
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Στις 22-23 Φεβρουαρίου 2020, στα Πρότυπα Σχολεία των Αναβρύτων (Πρότυπο Γενικό Λύκειο Αναβρύτων και Πρότυπο Γυμνάσιο Αναβρύτων), στον χώρο του Άλσους Συγγρού, Μαρούσι, διεξήχθη το 3ο Μαθητικό Συνέδριο Προσομοίωσης Ηνωμένων Εθνών
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Από το εργαστήριο σχολικής ψυχολογίας ΕΚΠΑ
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Ο «Μήνας Πράσινου Σχολείου» αποτελεί ένα βιωματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα των “Κοινών υπό Κατοίκηση”. Απευθύνεται σε παιδιά και έξυπνους γονείς και θα πραγματοποιηθεί πιλοτικά στο 40ο Ιωαννίδειο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης από τις 06 Μαρτίου έως τις 10 Απριλίου 2020.
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
Στις 17 Φεβρουαρίου 1996 φεύγει από την ζωή ο διεθνούς φήμης επαναστάτης Μιχάλης Ράπτης.

ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ