A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

Κι αν σας ρωτήσουν «τι καλό έχετε εκεί στο Βόλο;» δείξτε του τον Νίκο. Του Νίκου Βαραλή

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΝΤΟΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ. Του Νίκου Βαραλή  Nikos Varalis

Στο τελευταίο έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι ο Αλεξάντερ, o πρωταγωνιστής του έργου, έχει γενέθλια.
 
Έχουν ετοιμάσει μια γιορτή.
 
Η γιορτή διακόπτεται από την είδηση ότι έχει αρχίσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος και όλα ετοιμάζονται να χαθούν στην αιώνια φωτιά που καλλιεργεί το μίσος των ανθρώπων.
 
Ο Αλεξάντερ είναι άθεος.
 
Αυτό δηλώνει.
 
Ο Αλεξάντερ θυσιάζει το σπίτι του, τον γιό του και την ζωή του ολόκληρη με ένα μόνο σκοπό να σταματήσει ο πόλεμος και να σωθεί ο κόσμος.
 
Ο Αλεξάντερ με αυτόν τον τρόπο γίνεται μάρτυρας.
 
Ο άθεος Αλεξάντερ κατανοεί ότι ο κόσμος υπάρχει ως θυσία και συμμετέχοντας στην θυσία αυτή γίνεται μάρτυρας της παρουσίας του Θεού.

Βεβαία την ταινία αυτή δεν την είδε ο Νίκος Καραντούρος γιατί αυτός τελείωσε το ταξίδι του στην γη το 1972 και η ταινία θα γυριστεί το 1986.
 
Ενώ τα γεγονότα φαίνονται ανεξάρτητα ένας πιο έμπειρος παρατηρητής θα δει ότι όλα τα γεγονότα συνδέονται μεταξύ τους.
 
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο είμαστε ένα.
 
Ειμαστε ένα αλλά ο καθένας μας θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστό κι απόμακρο μέχρι που ο λεπτός αέρας της ιστορίας αρχίζει και δονεί παράξενα τα νήματα των ζωών μας και παράγεται τότε μια εξαίσια μουσική.

Ο Νίκος Καραντούρος δεν είχε κανένα επάγγελμα, ήταν ένα παιδί.
 
Και το παιδί είναι αυτό που βλέπει, είναι αυτό που ρωτά, είναι αυτό που νοιάζεται.
 
Κι ο Νίκος ήταν ένα παιδί που ρωτούσε.
 
Τον βοήθησε το περιβάλλον.
 
Ο πατέρας του Νίκου πρόσφυγας, κουμουνιστής, μίασμα όπως τους έλεγαν είχε φύγει με τον εμφύλιο.
 
Βρέθηκε στην Ουκρανία εκεί παντρεύτηκε.
 
Κατάφερε να έρθει με την γυναίκα του στο Βόλο.
 
Και βρήκε σπίτι σε ένα μέρος που θεωρούνταν εκτός πόλης γιατί εκεί βρήκαν καταφύγιο οι πρόσφυγες, στη Νέα Ιωνία.
 
Τόπος προσφύγων δηλαδή άγιος τόπος.

Προσπαθώ να φανταστώ τη ζωή αυτού του παιδιού.
 
Γεννημένος το 1955 σε έναν Βόλο μικροαστικό και φοβισμένο.
 
Με μικρούς δρόμους γεμάτους αυλές και καχυποψία.
 
Έναν Βόλο που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν ανοιχτές αυλές και δρομάκια με χώμα ακόμη που τα βρέχει ο δήμος για να αναδύεται η μυρωδιά της γης.
 
Μια πόλη που το γάλα έρχεται στα γυάλινα μπουκάλια της ΕΒΟΛ και οι άνθρωποι κάνουν βόλτες την Κυριακή στην παραλία, πίνοντας καφέ στην Μινέρβα.
 
Σε μια εποχή που τα πολιτικά ήταν απαγορευμένα και ο καθένας ήταν καταδότης του αλλουνού η πόλη μπορούσε να μαλώνει για το ποδόσφαιρο με δυο ξεχωριστές ομάδες, δύο ξεχωριστούς κόσμους.
 
Γιατί αυτοί οι κόσμοι είναι αντίθετοι; Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορέσει να απαντήσει.
 
Γιατί στη φύση του ανθρώπου είναι να θέλει να νομίζει ότι είναι Θεός.
 
Κι όσο το θέλει είναι αδύνατο οι άλλοι να συνυπάρχουν στον ιδιωτικό χώρο του καθενός υπάρχει χώρος μόνο για ένα Θεό.
 
Οπότε αρκεί μια ζωή για να χωρίζεσαι με τους άλλους εφευρίσκοντας ιδεολογίες, θρησκείες και οτιδήποτε μπορεί να χωρίζει τους ανθρώπους.

Ο Νίκος είχε γεννηθεί με την ρετσινιά του ξεχωριστού.
 
Που πάει να πει ότι όλοι τον «επέβλεπαν».
 
Εκείνα τα χρόνια πληγή ήταν ο ιός της πολυομελίτιδας.
 
Χιλιάδες παιδιά στον κόσμο είχαν μείνει ανάπηρα.
 
Ανάμεσα σε αυτά ήταν κι ο Νίκος.
 
Το ένα του πόδι ήταν πιο μικρό.
 
Για να μην φαίνεται η αναπηρία του είχαν προσαρμόσει ένα παπούτσι με τρεις πάτους.
 
Περπατούσε παράξενα όμως περπατούσε.

Ο Νίκος ήταν ένα μαζεμένο παιδί αδύνατος αλλά γεροδεμένος.
 
Δεν μιλούσε πολύ ήταν απόμακρος κι αυτό εξαιτίας του ποδιού.
 
Ας πούμε ότι οι φίλοι του τον καλούσαν να παίξει μπάλα πώς να αρνηθεί και τι να πει;

Πήγαινε όμως με τα παιδιά στο μπιλιαρδάδικο του Νιόνιου, κατέβαινε για καφέ στην Μινέρβα.
 
Ειχε ένα ευγενικό χαμόγελο που έρχονταν από μακρινούς προγόνους.
 
Είχε λεπτούς τρόπους σαν τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι πάντα θα πρέπει να προσέχουν γιατί ο κόσμος είναι φτιαγμένος από τσιγαρόχαρτο.

 

Ο Νίκος είχε μια αδελφούλα ακόμη κι έναν αδελφό.

Ο Νίκος από νωρίς γνώρισε στη ζωή του τι σημαίνει πείνα.

Ποτέ δεν έδειχνε ούτε την αναπηρία του ούτε την πείνα του.

Είχε από κείνη την περηφάνια την κρυφή της Νέας Ιωνίας, μια περηφάνια ταπεινή γεμάτη γνώση και συμπόνια.

Και είχε έναν φίλο ο Νίκος τον Ηλία.

Κολλητός ο Ηλίας δεν τον κορόιδευε όπως οι άλλοι, τον αγαπούσε.

Μαζί του πήγαινε στις εκδρομές και το καλοκαίρι μαζί του πήγαινε για μπάνιο σε ερημικές ακτές γιατί δεν ήθελε στον κόσμο να δείχνει το πόδι του.

Εκείνη την ημέρα ήταν η τελευταία του σχολείου.

Τα παιδιά είχαν αφήσει την δερμάτινη τσάντα με κείνα τα μπλε παναρομένα τετράδια.

Τα ποδήλατα ανέβαιναν και κατέβαιναν την Κύπρου.

Για τους πιο φτωχούς οι «νταλίκες», τα Γκόρικ και τα Φλάντρια και για τους πιο πλούσιους τα κουρσάκια.

Εκεί στην Κύπρου ήταν το θηλέων και περνούσαν τα αντρικά ποδήλατα γεμάτα αέρα από έναν κόσμο που δεν γνωρίζει ποτέ φθορά και θάνατο.

Το τέλος του σχολείου ήταν γλέντι.

Αλλοι στις καφετέριες, άλλοι πήγαιναν για μπάνιο.

Άλλοι στον Αναυρο σπανίως στις Αλυκές γιατί ήθελε η μπενζίνα εισιτήριο και δεν ήταν του καθενός να πληρώνει και βέβαια στις Πλάκες.

Ο Νίκος και ο Ηλίας είχαν συνεννοηθεί να πάνε στα Πευκάκια.

Ηταν μακριά αλλά είχαν το λόγο τους.

Εκεί έχει κάτι μικρούς κολπίσκους που πήγαινε ο Νίκος και ο Ηλίας μαζί γιατί δεν είχε κόσμο να τον κοροϊδεύει για το λειψό του πόδι.

Ο Ηλίας στα δεκαπέντε τότε είχε πάρει μια σαμπρέλα.

Την φούσκωνες και γίνονταν καράβι και πήγαινες σε μια άλλη θάλασσα που συναντούσε αυτή του μυαλού και όλα γίνονταν ταξίδι.

Ο Ηλίας φούσκωσε την σαμπρέλα και έπεσε.

Είχε χαρά ο Ηλίας εκείνη τη μέρα.

Σε μια στιγμή όχι μακριά από την ακτή η σαμπρέλα του γλίστρησε από τα χέρια και έφυγε.

Μπάνιο δεν ήξερε.

Πανικοβλήθηκε κι άρχισε να φωνάζει.

Άλλος κανένας δεν ήταν στην ακτή μόνο ο Νίκος κι ο Νίκος δεν δίστασε.

Δεν πέρασε από το μυαλό του που πάω εγώ με το κουτσό το πόδι».

Ο φίλος του κινδύνευε.

Μήπως ήξερε κι αυτός μπάνιο;

Πήγε όπως μπορούσε τον έπιασε τον Ηλία που χτυπούσε με τα χέρια του τη θάλασσα και βούλιαζε και πνιγόταν.

Τον έπιανε και αυτός ξέφευγε.

Βούλιαζε μαζί του κι ο Νίκος.

Μέχρι που ο Ηλίας έφτασε το πόδι του να πατήσει αλλά ο Νίκος δεν άντεξε πριν να πατήσει το πόδι του στεριά πνίγηκε εκεί στην ακτή από τα Πευκάκια.

Τον Νίκο δεν τον γνωρίσαμε ποτέ.

Περνούσαμε και περνώ ακόμα από το τρίγωνο της Κύπρου.

Και είναι εκεί σοβαρός με ένα κουστουμάκι και ένα ταπεινό χαμόγελο σφιχτό γεμάτο δύναμη.

Σκέφτομαι ότι είναι μόλις 16 χρονών τότε που τα παιδιά γίνονται μεγάλοι και βγάζουν γένια και ερωτεύονται.

Σκέφτομαι ότι μπορεί να κρύβει στην κάλτσα του ένα μικρό Καρέλια, μαθητικό που λέγαμε.

Περνώ καμιά φορά φορά αλλά δεν τον κοιτάζω γιατί ντρέπομαι.

Γιατί αυτός παιδάκι με ένα κουτσό ποδαράκι με την θυσία του δεν έσωσε μόνο τον Ηλία αλλά έσωσε και τον κόσμο ολόκληρο.

Γιατί με τη θυσία του ενός όπως λέει ο Ταρκόβσκι συνεχίζει να υφίσταται ο κόσμος.

Ο Νίκος με το ωραίο βλέμμα και την καθαρή καρδιά βλέπει αυτή την πόλη.

Την συγχωρεί.

Ο Νίκος βλέπει την ασχήμια και την αδυναμία μας.

Αλλά δεν μπορεί πια να μας σώσει γιατί η σαμπρέλα ξεφούσκωσε πια.

Και η ζωή μας έγινε ένα πεδίο στυγνό προς εκμετάλλευση και μόνο.

Αλλά υπήρξε κι ήταν παιδί.

Αλλά υπάρχει και συγκρατεί με το κουτσό του ποδαράκι τον πνιγμό μας.

Κι αν σας ρωτήσουν «τι έχετε καλό έχετε εκεί στο Βόλο;» δείξτε του τον Νίκο Καραντούρο.

Αυτοί που ακόμα η καρδιά τους είναι ανθρώπινη, θα καταλάβουν.


Ν.Β.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται. Οι άνθρωποι βρέχονται και η κάθε σταγόνα της βροχής είναι φτιαγμένη από μολύβι και η νύχτα υπό βροχή είναι φτιαγμένη από το βαρύ ύδωρ της απελπισίας.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
«Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση, αλλά δημιουργία».
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Η πρόσφατη ελληνοτουρκική ένταση στην περιοχή του Καστελόριζου προσφέρει μερικά χρήσιμα συμπεράσματα.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Όλα εμείς τα μαλακισμένα πλάσματα που εγκαταλείψαμε την παιδική ηλικία στη δεκαετία του εβδομήντα, στον Σαββόπουλο βρήκαμε καταφύγιο και στην Αρλέτα. Ο Θεοδωράκης παραήταν συγκλονιστικός για τα γούστα μας, ο Χατζιδάκις παραήταν ευαίσθητος.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για να καταστεί η δημοκρατία λειτουργική προϋποθέτει το δίπολο κοινωνία και πολιτικό σύστημα να βρίσκεται σε μια έστω και υποτυπώδη συνεργασία.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Μας πήγαν συντεταγμένους από την δουλειά. Το αφεντικό μάς είχε προειδοποιήσει.
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
x