A+ A A-
  • Πλοήγηση από το πληκτρολόγιο:
  • h Αρχική
  • n Δίκτυα αλληλεγγυης
  • a Ανταλλακτικό χαριστικό παζάρι
  • e Νέα
  • p Αρθογραφία
  • w Ποιοι είμαστε
  • c Επικοινωνία
  • t Web Tv
  • s Κοινωνική οικονομία
  • g Αλληλεγγύη
  • m Συνεργατισμός
  • x Καινοτομίες
  • u Start ups
  • o Αειφορία
  • r Δικαιώματα
  • j Ακτιβισμός
  • q Ζώα
Εναλλακτικός ΑμεΑ

Μπάρα προσβασιμότητας για ΑμεΑ

Γράμμα σ’ έναν αστυνομικό…. | Του Μανόλη Πετράκη

 

Γράμμα σ’ έναν αστυνομικό…. | Του Μανόλη Πετράκη

 

Αγαπητέ φίλε….

Ξέρω θα φανεί παράδοξο, μια και συνήθως ο αστυνομικός συνηθίζεται να γράφει κι όχι ο πολίτης, αποφάσισα όμως να σου γράψω με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων μηνών….

Ξέρεις, τις απαγορεύσεις συναθροίσεων, κυκλοφορίας, κλπ διατάξεων που μου θύμισαν (δεν ξέρω εσένα), τις διατάξεις εκείνες άλλων εποχών που ευτυχώς μέχρι πριν λίγο καιρό, τις βλέπαμε μόνο σε παλιά βίντεο….

Θυμάσαι, τότε που παλιοί συνάδελφοι σου κυνηγούσαν κόσμο, τραυμάτιζαν κόσμο, βασάνιζαν κόσμο, φυλάκιζαν και σκότωναν ακόμα κόσμο γιατί ήθελε απλά, μονάχα την ελευθερία του….

Ναι αγαπητέ φίλε, μονάχα την ελευθερία του και την ελευθερία των παιδιών και των παιδιών των παιδιών του, και πλήρωνε για χάρη της κάθε συνέπεια του αγώνα του για κείνη που απ’ τους παλιούς συναδέλφους σου επιβάλλονταν….

Θυμάσαι….; Τον φόβο που εκείνοι έσπερναν, τα κυνηγητά τους σε αθώους πολίτες, το ξύλο, τις βρισιές, την τρομοκρατία, όλα εκείνα τα δεινά που οι πρώην συνάδελφοι σου σκόρπιζαν κι έπρατταν προκειμένου να καταλυθεί η ελευθερία του κόσμου….;

Τους έχεις δει άραγε σε παλιά βίντεο φίλε αστυνομικέ….; Τους έχεις δει να τραβάν απ’ τα μαλλιά παιδιά μόνο και μόνο γιατί ζητάγαν την ελευθερία τους, να τα μπουζουριάζουν δυο δυο και τρεις τρεις για κάποιο αστυνομικό τμήμα ή κάποια σχολή χωροφυλακής, να τα βαράνε, να τα κυνηγούν, να τα προπηλακίζουν, χωρίς εκείνα να κάνουν το παραμικρό πέραν από το να θέλουν να ζουν ελεύθερα….;

Αναρωτιόμουν ξέρεις, λίγες μέρες πριν τότε που για πολλοστή φορά ξανάβλεπα κάποιο ρεπορτάζ για τη χούντα, πώς άραγε να νιώθουν σήμερα, όχι αυτά τα παιδιά, (που βεβαίως σήμερα αν ζουν δεν είναι πια παιδιά) αλλά τα παιδιά των αστυνομικών εκείνων ή τα παιδιά των παιδιών τους, εάν σήμερα βλέπουν τον πατέρα τους ή τον παππού τους στα παλιά εκείνα βίντεο, να κυνηγάει, να δέρνει, να βρίζει, να φωνάζει, να τραβάει σε ασφάλειες και χωροφυλακές κόσμο που δεν έκανε απολύτως τίποτα άλλο από το ν’ αγωνίζεται για την ελευθερία των ίδιων αυτών παιδιών…;

Και πως άραγε να νιώθουν οι ίδιοι αυτοί πρώην συνάδελφοι σου όταν ακούν από κείνα την ερώτηση : “παππού εσύ είσαι αυτός με το γκλοπ…;” ή “εσύ παππού ήσουν εναντίον των παιδιών αυτών….;”

Ξέρω φίλε αστυνομικέ τι θ’ απαντήσουν…. Τα γνωστά θ’ απαντήσουν περί διαταγών, περί αδυναμίας να πράξουν αλλιώς, περί τήρηση καθήκοντος κτλ

Ξέρεις όμως φίλε αστυνομικέ κι εσύ, πως η ντροπή, δεν μπορεί να εξαφανιστεί με καμιά δικαιολογία και κάτω από οποιαδήποτε διαταγή….

Ξέρεις επίσης πως ναι, υπήρχαν και κάποιοι λίγοι συνάδελφοι σου που είχαν το σθένος και τη μαγκιά να αρνηθούν τις τότε διαταγές αυτές του κάθε φασίστα και να πληρώσουν μάλιστα με κάθε τίμημα τη στάση τους αυτή….

Ξέρεις και πόσο περήφανοι νιώθουν σήμερα για τη στάση τους αυτή όπως και τα παιδιά τους και  τα εγγόνια τους για κείνους….

Ξέρεις επίσης φυσικά, πως σήμερα αυτή η απαγόρευση συναθροίσεων, κυκλοφορίας, κι όλες οι άλλες απαγορεύσεις που στερούν ακόμα και τη προσέγγιση ενός νυχτολούλουδου ή μιας θάλασσας, θυμίζουν ξεκάθαρα τις παλιές απαγορεύσεις εκείνες….

Ξέρεις και πως ο φόβος της επιβολής προστίμων, προσαγωγών, δικαστηρίων αυτοφώρων, κλπ για κάθε έναν που θέλει να ζει ελεύθερα κι αγωνίζεται γι’ αυτό, θυμίζει κάτι από το φόβο της σκοτεινής εποχής αυτής….

Ξέρεις φυσικά και πως μπορεί να ‘ναι κάποιος μετέπειτα περήφανος για κείνον ή όχι, όπως ξέρεις πως οποιοδήποτε δεινό επιβάλεις ενάντια στην ελευθερία προκαλεί στον κόσμο πόνο όπως ακριβώς κι ένα χαστούκι ή αλλιώς μπάτσος….

Ξέρεις βέβαια και πότε λέγεται κάποιος αστυνομικός και πότε μπάτσος…..

 

Φιλικά….

 

Μανόλης

 

 

 

 

 

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Είχε προηγηθεί η δολοφονία Λαμπράκη, κι “έβραζε” ο Μάης του 68 στο Παρίσι….
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Κι ούτε μπορώ να δω πια μ’ αυτή τη μάσκα το γέλιο σου….
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Δεν γίνεται να μη σε βαρεθεί κανείς, δεν γίνεται να μη σε σιχαθεί κανείς, δεν γίνεται να μην απορήσει μαζί σου κανείς….
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Κι εσύ τους φτύνεις, κι αυτοί είτε το θεωρούν σαν φυσικό φαινόμενο και δεν τρέχει τίποτα, είτε πάλι το απολαμβάνουν σαν μια γλυκύτατη δροσιά, που “έλειπε πολύ βρε παιδάκι μου...”
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
36, 1 τοις εκατό λέει από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βλέπουν τηλεόραση, βλέπουν λέει κάμποσους και κάμποσες σ’ ένα σπίτι γεμάτο κάμερες να κάθονται…
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Κι έπαψε η ντομάτα να μυρίζει…. Κι ο ασβέστης, χάθηκε πια απ’ τις αυλές….
ΣΗΜΕΡΑΕΒΔΟΜΑΔΑΜΗΝΑΣΕΤΟΣΟΛΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
x